Cavalier King Charles wandelclub

Meuteke wandeling Steenokkerzeel 11-01-2015

Verslag : Kristien Ghys
Fotoreportage in volgorde van binnenkomen : Chris Verboven

Steenokkerzeel De zachte landing tochten, Houtheimstappers

Zaterdagmorgen vroeg, 3 januari, op weg van Villers-La-Ville naar mijn familie te Sint-Niklaas, eventjes een ommetje gemaakt naar Brasschaat om bij Chris Lamers de jeneverflessen op te halen voor de Nieuwjaarsdrink van het Meuteke. Chris en Jef hadden een doopfeest op 11 januari en zouden niet aanwezig kunnen zijn op de wandeling te Steenokkerzeel dus ging ik die taak op me nemen. Als er te eten en te drinken valt, ben ik er altijd graag bij. Ik werd daar trouwens in Brasschaat onthaald met een fantastisch ontbijt. Drie uur later, 2 kilo dikker en de koffer vol alcohol, ben ik daar dan terug vertrokken.
Zaterdagavond, 10 januari, de flessen in een opvouwbare plastieken bak gelegd met de fragiele plastieken glaasjes er voorzichtig bovenop. Alles in mijn rugzak proppen was geen optie. Ik zag die glaasjes dat niet overleven, dan konden we gegarandeerd allemaal van de fles toeteren voor de start. Chris had die grap al eens meegemaakt dat al de glaasjes gebarsten waren tijdens een Nieuwjaarsdrink, dus een verwittigde vrouw is er twee waard, dacht ik. Die flessen zouden we ook allemaal op moeten drinken want ik zag me al na de aperitief voor de wandeling die 5 flessen op mijn rug dragen ,11 KM ver. Gelijk Christus met zijn kruis. En dan de overschot van de glaasjes in een plastieken zak in één hand, de opgevouwen plastieken bak in de andere hand en de drie leibanden tussen mijn tanden.
Op de hulp van mijne knecht thuis moest ik ook niet rekenen, die houdt enkel van sporten waar een motor aan hangt dus die draaide hem zondagmorgen nog eens goed rond in het warme dekbed toen ik rond 9 uur de garagepoort toetrok.

Steenokkerzeel was niet zo ver. Rond 10 uur was ik er al. Dan zoeken naar een plaatsje. Vijf minuten in de buurt rond gereden en eentje gevonden dat op mij wachtte in het centrum tussen een zee van auto’s overal. Nog 65 meter zei de GPS, dus ik wreed content tot ik voor alle zekerheid mijn hoofd nog eens binnenstak bij de bakker en eens navraag deed. De start bleek dus nog een kwartier stappen. Dilemma. Zo’n schoon plekske onder de bomen en bij het lokaal van de Molenkens kon je waarschijnlijk alleen maar dromen van een parkeerplaats. Dus flessen maar in de koffer laten liggen en heel die litanie hierboven over die jenever…. gewoon om te zeggen dat we daar uiteindelijk geen druppel van hebben gedronken. Maar uitstel is geen afstel. Volgende maand doen we weer een poging. Hopelijk met meer succes. Ik ga nu volgende weekend die flessen terug naar Brasschaat brengen. Ge kunt daar heel lekker ontbijten…

In de zaal was het bakse vol, heel vol zodat we overal versnipperd zaten tussen al die mutsen, dikke vesten, rugzakken, honden en een paar warme, dampende lijven van de vroege vogels die hun wandeling er al op hadden zitten. We zijn dan uiteindelijk allemaal samen aan den toog gaan staan. Drie nieuwkomers konden zo makkelijker hun gegevens in het boekje schrijven.
– Luna, een tricolor teefje van Tine Borgers
– Samen in de buggy: Darko, een tricolor reutje met Kira, een black en tan teefje van 10 weken oud , van Betty Segers.
– Skipy, een Black en tan reu van Annie (?) David
Het was prettig geweest met zijn allen samen te wandelen maar enerzijds was 11 KM voor enkele oudere Cavjes echt wel ver. Ook was de lange afstand niet geschikt voor buggy’s. Anderzijds zaten LIesl, Maya, Maddy, Woody, Tina en Roxy barstenvol energie maar ook hun baasjes waren duidelijk toe aan een paar uurtjes beweging op een zondagnamiddag, dus moesten we de groep opsplitsen. ’t Chris Verboven, ‘t vrouwtje van Pinky had haar nieuwe fotoapparaat bij maar vertoonde al allerlei mankementen voor de wandeling goed en wel begonnen was. Ook het vrouwtje van Nesta, Christiane, kreeg het apparaat niet aan de praat tijdens de groepsfoto. Kommer en kwel alom en dat zullen ze ‘s anderendaags bij Madia Mart geweten hebben! Toen de twee parkoers zich op een gegeven moment vervoegden en we weer Christiane met haar fotoapparaat zagen passeren, hoorden we ze nog knarsetanden van de ellende. En al die modder en dat slijk maakten haar leven er duidelijk niet vrolijker op. Al bij al viel dat best nog mee, de zon was van de partij en gelukkig was er dan nog Evi met haar tablet waardoor we toch nog het bewijs konden leveren dat we erbij waren tijdens de wandeling in Steenokkerzeel.

Bij de volgende post was het weer stunt- en vliegwerk om een stoel , een hapje en een drankje te bemachtigen. De organisatoren hadden een derde minder volk verwacht dan verleden jaar vanwege het BK veldrijden waarschijnlijk maar blijkbaar waren er toch zoveel mannen niet in hun zetel blijven hangen behalve die van het Meuteke dan want alleen het zwakke geslacht was op het appel.

Voor het tweede gedeelte moesten we een stukje op onze stappen terug gaan en werden we op een splitsing via een verkeersvrije betonweg de wijdse natuur ingestuurd dwars door een open vlakte waar de hondjes een uur lang eens goed hun poten konden uitslaan. Het was wind op kop dus nog een gratis brushing erbij. Woody heeft daar links en rechts wat baggerwerken uitgevoerd en kraters achtergelaten. Tina keek telkens toe en zag dat het goed was. Roxy liet het zich allemaal welgevallen, liep mooi rechtdoor en maaktevan de gelegenheid gebruik om bij iedere plas even zijn poten af te spoelen. Hij is tot nu toe na iedere wandeling aan een douche ontsnapt. Woody en Tina daarentegen…..
Onderweg kochten de baasjes van Maddy nog witloof aan een bestelwagen. De man deed gouden zaakjes maar had misschien nog meer succes geboekt indien hij er al soep van had gemaakt. Na een paar uurtjes stappen in de koude temperaturen had ik dat zeker niet geweigerd. Met wat gemalen kaas erin en en stukske Frans brood met zoute boter….meer moet dat niet zijn.

Even verder kwamen we voorbij het pleintje in Steenokkerzeel, waar de vliegtuigen indrukwekkend laag over je hoofd scheren. Eentje vloog zelfs zó laag dat je er kippevel van kreeg, zo machtig groot en dicht en toch stil. Ik vraag mij af of die bewoners in die buurt af en toe eens nog een stoel nemen om een tijdje voor hun raam naar het spektakel te kijken. Zij die bij hen op bezoek komen, ongetwijfeld!

Bij onze aankomst was het weer eivol in de zaal. Van de wandelaars van de 6 KM was geen spoor meer te zien. Wij hadden dan ook een achterstand van een uur of twee, denk ik. Dus zijn we eens even gaan piepen bij de buren, het café. Twee lege tafels stonden in een rustig hoekje te wachten alsof zij voor ons gereserveerd waren want het was er ook druk met de koers op de TV boven onze kop, Natuurlijk hadden we daar geen pannekoeken of taart of een portie kaas. Wel ne Cervela en de drankjes smaakten bij nog een gezellige babbel. Van de honden hebben we geen kik meer gehoord, allemaal steendood en ’s anderendaags stokstijf. Blij dat ze weer een weekje lekker gezellig binnen in de mand mogen uitrusten alvorens er weer in te vliegen het volgend WE.

Deden mee : Liesl, Maddy, Maya, Nesta, Pinky, Woody, Tina, Roxy, Bo, Belle, Joly, Luna, Skipy, Darko, Kira