Cavalier King Charles wandelclub

Meuteke wandeling Vurste 14-01-2014

Verslag : Chris Lamers
Fotoreportage in volgorde van binnenkomen : Jill Huyts, Robin de Ridder , Kristien Ghys, Aimee Roggeman, Erik Wenseleers.

Filmpje klik hier

Scheldevaleitocht, Scheldestappers, Vurste Oost-Vlaanderen

Onze eerste keer aan de linkerkant van Vlaanderen! Vurste is een deelgemeente van Gavere, niet zo ver van de grens met de provincie Antwerpen. Voor onze Limburgers is de trip het langste, ze moeten liefst 2 uren rijden om er te geraken. Proficiat voor wie het er voor over heeft. Maar dieper dan dat, gaan we niet in de Vlaanders. Eerst afwachten of de Vlaanderaars nu ook naar Limburg gaan komen voor de wandeling…

Wij doen er vanuit Brasschaat een uurtje over. We hadden wel familiale verplichtingen, maar voor de nieuwjaarsdrink trakteert het Meuteke, dus konden we niet wegblijven. Jef is dan maar met de trein naar Leuven gereden voor een feestje, en ik bol met Bink en Wiske naar Vurste. Mieke (Ayla+) is mijn gezelschap in de auto. Al tetterend is het uurtje zo voorbij. Maar wat een massa volk! Iedereen heeft het weerbericht gehoord en iedereen wilt wel op stap. Parking vinden is een ware kwelling. Eindelijk vinden we een plaatsje waar al de wandelaars voorbij komen. Ik vraag welke afstand deze mensen stappen en ja, het is 10 en 15 km. Ideaal dus om de jenever in de auto te laten staan en onderweg ons borreltje te pakken.

In de grote voetbalkantine is het een drukte van jewelste. Binnen zitten is met dit mooie zonnetje niet direct aangewezen. Onze cavjes verkiezen de buitenlucht, dus zetten we ons aan de kant van het voetbalveld in het zonnetje op de banken. We gaan binnen zoeken achter verloren gelopen leden en als iedereen verzameld is tellen we 32 hondjes. We vullen de nodige paperassen in, schrijven ons in aan de balie en maken kennis met enkele namen die we af en toe op facebook zien.

Nieuwkomers Caramel, Joe, James, Tibo, Bailey en Trixie heten we welkom.

32 Hondjes is voor een winterwandeling weer heel veel. Dat belooft voor de lente. Zullen we ooit aan 100 cavjesleden geraken? Dan hoop ik ten stelligste dat die nooit alle honderd tegelijk op een wandeling zullen zijn. Want dan gaan mijn knietjes knikken denk ik.

We starten onze 10km-wandeling en snijden meteen een dikke kilometer af door rechtstreeks naar de auto te stappen. We zijn immers zeker dat we daar kunnen aansluiten bij de 10km en daar staat ook onze Jenever lekker koel. Een stevige bols voor wie er tegen kan, en verschillende fruitjenevers voor wie het graag wat zoeter heeft. Elk jaar proberen we een smaakje dat niet zo gekend is. Dit jaar was daar cactus bij. We klinken op ons tiende wandeljaar. Dat iedereen gespaard blijft van slecht nieuws. Na de nieuwjaarsdrink gaat een kleine groep de 6 km toer doen wegens verplichtingen thuis.

We trekken de open velden in en volgen de pijlen van 10km. Betonnen wegeltjes lopen door het rustige en vlakke landschap, afgewisseld door zandwegen. En daar komen we bij de eerste zandweg, of wat er voor moet doorgaan! Het lijkt wel of er 5 traktors na elkaar zijn doorgeploeterd om de Vlaamse klei zo uniek mogelijk te maken. Prima kwaliteit voor het pottenbakken, goed vettig en kleverig. Eén nieuwkomer wordt gespot met witte tennissloefjes! Ai, die kan je straks op de vuilbak gooien.
Onze cavjes hebben het nog meegemaakt, dus die vinden het wel leutig. De nieuwkomers kijken eens naar hun baasje, moeten wij daar door? En onze propere pootjes dan? Maar slechte manieren zijn vlug aangeleerd. Voor de hondjes van Martha en Louis is schoothond een scheldwoord. Het zijn prima zwemmers en ploeteraars. Geen plasje wordt ongemoeid gelaten en hun voorbeeld wordt gretig gevolgd. Goei manieren verdwijnen als sneeuw voor de zon. En weerom geldt het motto ; hoe vettiger hoe prettiger.

We komen terug op een rustiger stuk en hoeven niet meer heel de tijd naar ons voeten te kijken om te balanceren over richels in de klei. En het is dán dat het noodlot toeslaat. We zijn er eentje kwijt! Liesl stapt nog maar voor haar derde keer mee en zag de modder blijkbaar toch niet zitten. Ze is op haar passen teruggekeerd terwijl wij allemaal naar ons voeten staarden. Baasjes in paniek, roepend op Liesl wordt de terugweg aangevat door een deel van onze leden. Een ander deel blijft ter plekke wachten op nieuws en meteen slaat de prima sfeer om in neergeslagenheid. De eerste keer in 10 jaar dat we er eentje kwijtspelen. Voorbijgangers weten te zeggen dat ze een hondje in paniek hebben gezien, maar ze konden hem niet pakken. GSM is een handig hulpmiddel om in contact te blijven met de zoekgroep. Robin is jogger en zet er vaart achter, maar bij de startplaats heeft niemand Liesl gezien.
Tot plots het verlossende telefoontje komt. De eigenaar wordt verwittigd door een wandelaar die Liesl toch heeft kunnen pakken en naar het gsm nummer op haar medaille belt.

Opluchting in de groep! We kunnen als club niet genoeg wijzen op het nut van een gsm-nr op de medaille van je hondje. Ze zijn gechipt, dat is juist, maar voor je die kan lezen moet je naar de politie gaan of naar een dierenarts. Veel kostbare en bange uren gaan dan voorbij. Zorg dat je cav die uitrusting heeft tegen volgende keer. Liesl is al bij al een uur zoek geweest. De eigenaars moeten echt bekomen van de schrik en trakteren heel onze groep op de rustpost omdat we zoveel sollidariteit hebben betoond.

En weerom zetten we ons op de rustpost buiten op de trapjes. De boterhammetjes worden bovengehaald en het plaatselijke biertje Sloeber verovert de harten. Liesl is nog het gespreksonderwerp tijdens de break. Maar dan gaan we weer de wijde velden in. Het is de eerste keer dat we niet protesteren dat de helft van het parkoers uit betonwegeltjes bestaat. De modder kan de pret niet bederven voor de stappers en onze cavjes, maar voor de buggy’s is het erg zwaar. Om maar niet te spreken over de rolstoel die we bij hebben. Gelukkig kan het Meuteke rekenen op gespierde mannen die de modderwieltjes als pluimpjes kunnen optillen. Want voor wieltjes was het echt niet te doen.

En de hemel blijft blauw, het is rond 15:30 dat we aankomen aan de start, waar we nog kunnen genieten van warme wijn. Ondanks de grote toestroom van wandelaars is er niets te kort. Dankzij de prima organisatie van de Scheldestappers. Kleine tip toch : voorzie volgende keer op de modderigste plaatsen enkele planken, jullie klei is nu eenmaal nergens te evenaren!

Onze cavjes genieten nog na met crosspelletjes over de grasmat. Bink probeert vruchteloos om zijn Tina te pakken. Maar zij is hem te snel af. Wiske bekijkt het overspel van op de bank, maar is er gerust in. Hare ouwe bok kan dat jonge blaadje toch niet krijgen. Dus maak jezelf maar belachelijk vent, ik bekijk het wel vanop mijn troon.

Als we naar huis rijden schijnt het zonnetje nog, maar onderweg valt de avond. Thuisgekomen hebben onze pagadders nog net energie genoeg om hun eetkom leeg te maken, en dan snurken ze de hele avond en nacht door.

Volgende keer wandelen we in de Kempen, dan zal het voornamelijk bos zijn, en naar Kempense gewoonte : pannekoeken.

Deden mee : Benji, Bink en Wiske, Charly2 en Jelle en Roebie en Timo, Julie en Roos, Juul, Kizzy en Casper, Laika2 en Bengo en Mira, Liesl, Mana en Kyra en Lila en Noya, Milo2 en Spot, Witse en Fanny, Woody en Tina.
Nieuwkomers : Tibo en Bailey en Trixie, Caramel, Joe en James.