Cavalier King Charles wandelclub

Meuteke wandeling Boortmeerbeek 10-11-2013

Verslag : Chris Lamers
Fotoreportage in volgorde van binnenkomen : Chris Lamers, Rita Deridder, Kristien Ghys.

Wandelclub Tornado, Boortmeerbeek

De buienradar  is heel duidelijk. In Boortmeerbeek zal het regenen tot 10u. Daarna droog met zelfs zonneschijn. Deze morgen toen we opstonden plenste de regen. Toen we vertrokken zagen we in Brasschaat al een klein stukje blauwe hemel. Dus de buienradar is te vertrouwen. De regen schuift nu naar Boortmeerbeek en tegen de tijd dat we daar zijn, schijnt ook daar de zon.

Dat is dus het plan.

Ik verwacht een erg kleine opkomst want bij onze groep “In een meuteke lopen” op Facebook, hadden zich voornamelijk mensen gemeld die NIET konden komen. Bij aankomst merken we dat er weer veel meer mensen opdagen dan wat Facebook doet vermoeden. Het grootste deel van onze leden is idd niet actief op facebook, en zijn eerder doeners dan babbelaars! We tellen uiteindelijk toch nog 13 hondjes en 12 baasjes. Aan de ingang staan de vrijwilligers van Tornado al worsten en beuling te braden, dat gaat straks goed smaken.

Spot is voor de eerste keer present en moet dus de lijst van de nieuwkomers invullen. En er zijn er nog. Lientje is nieuw en Dax de Mechelaar komt voor het eerst mee met zijn cavje en huisgenoot…….Dax is een stoere reu en het is even afwachten of het met onze rakkers klikt. En ja hoor, hij snuffelt eens en keurt de bende goed. Bink keurt Dax, en Dax is door zijn examen. Dax mag dus gerust nog meekomen. En Lientje huppelt vrolijk rond. Ze heeft nog nooit zoveel soortgenootjes bij elkaar gezien.

Na de gebruikelijke koffie en kennismaking met de nieuwkomers gaan we over tot het verdelen van de groepen. Wie doet er de 5km en wie doet er de 12? Het grootste deel vertrouwt de hemel niet en kiest voor de 5km. De twee koppels die voor 12km kiezen veranderen van gedacht en sluiten ook aan bij de kleinere groep. Kwestie van de gezelligheid van de hoop niet te missen.
We vertrekken met droog weer en een straaltje zon, dat ziet er prima uit. De opklaringen zijn al van Brasschaat naar hier geraakt. We zien het volledig zitten.

Vrolijk springend omdat ze elkaar weer zien huppelen onze cavjes door het dorp, de natuur in. We kunnen zelfs op het 5km traject kiezen welke moeilijkheidsgraad we nemen. Geasfalteerde wegen of veld- en boswegels. En dapper als we zijn, kiezen we voor het moeilijkste parcours. We weten dat de paden vol plassen en slijk zullen zijn, maar we zijn er allemaal op gekleed. En als ge in België droog wilt blijven kunt ge nooit de deur uit.
En we krijgen waar we om gevraagd hebben, modder. En op een bizarre manier is ook dat leuk, Martha duikt in de mais, wat ze daar gaat zoeken is in eerste instantie niet duidelijk, maar na enige tijd merken we dat het geen dringende behoefte was om de natuur op te zoeken, maar een manier om de voeten wat vaster op de grond te krijgen. Alleen is terug uit de mais geraken iets moeilijker dan erin. Gewoonlijk zijn het onze cavjes die zich aan zulke experimenten wagen, maar een hond lijkt op zijn baasje zeggen ze. Dan zal dat omgekeerd ook zo zijn denk ik.

De rustpost is in aantocht, we worden onthaald op warme soep, broodjes, taart, koffiekoeken en heel de bataklang. Ze hebben alles goed voorzien bij wandelclub Tornado. We blijven dan ook wat langer zitten dat gewoonlijk, het zonnetje schijnt door de ramen en niets wijst op iets onheilspellends.

We vertrekken terug voor de tweede helft van onze tocht.
En wanneer we goed en wel onderweg zijn, zonder enige beschutting in het vizier, slaat het onverwachte toe! Hier hebt ge het, het babybroertje van de orkaan die gisteren over de Fillipijnen duizenden doden heeft gemaakt. Het valt er in emmers uit! Water en hagel. We zijn zelfs te laat om onze cavjes hun jasjes aan te doen. Ze zijn al doornat voor we de rits van de rugzak open hebben gekregen. DAT STOND NIET OP DE BUIENRADAR!

De douche is even snel over dan hij gekomen is, maar de intensiteit is wel erg groot. Zompig van het water stappen we verder en wonder boven wonder giechelen we weer harder dan wanneer het schoon weer is. Vijf km is niet lang, dus verwonder ik mij er al over dat het verslag al wel een Aviertje heeft overschreden. Als we aan het einde van de wandeling komen realiseren we ons dat we met al dat babbelen nog geen tijd hebben gehad om de groepsfoto te maken. De zon breekt door aan de linkerkant van onze groepsfoto en zorgt voor een kleine overbelichting. Ei zo na hadden we Kristien en Philippe niet op de foto, ze waren wat blijven hangen toen ze een collega op het lijf liepen. Maar we hebben daar toch een mouw kunnen aan passen.

Samengevat : zonder die plensbui had het perfect geweest. Maar de plensbui had, zoals altijd, zijn voordelen. De warme soep, beuling, worst of pint, smaakten achteraf eens zo goed. En tenslotte zijn we Belgen, die kunnen noodgedwongen tegen het nat.

We zijn naar huis gereden  rond 15u in perfect lenteweer met een stralend blauwe hemel!

Deden mee : Bink en Wiske, Charly en Jelle en Roebie en Timo, Milo2 en Spot, Roky en Dax, Woody en Tina en nieuwkomer Liesl.