Cavalier King Charles wandelclub

Meuteke wandeling Turnhout B 13-10-2013

Verslag : Chris Lamers
Fotoreportage in volgorde van binnenkomen : Robin De Ridder

Turnhout Klein Engelandwandeling

Het ging regenen, zoveel was wel duidelijk. Dus we voorzien ons van degelijke bescherming. Optimist als we zijn, gaat dat geen hele dag blijven duren. We zullen vermoedelijk met een erg kleine groep zijn.
In de auto zeggen we al tegen elkaar, als er niemand komt, gaan we eens goed eten met Fabienne en Anita, en de dag is ook gepasseerd. Want zeg nu eerlijk, wie jaagt daar een hond door?

We rijden eerst Klein Engeland voorbij wegens veel te groot. Bijna in Holland merken we dat we fout zitten, gelukkig is daar het geeësemmeke om naar Fabienne te bellen. Ja mannen, het regent goe he. Hier al even hard als in Brasschaat. En bij het binnenkomen zitten daar weer onze “die-hards”, de vaste kliek die er altijd bij is. De stoere zwemmers van Martha en Louis, dapper Katootje, Fotograaf Robin met Kizzy en Casper, en natuurlijk onze organisatoren met : kalm Sammeke, hevig Florreke en grote Bo.

We worden uitstekend onthaald door de uitbaters van Klein Engeland, de soep is heerlijk, de koffie ook.
Toch nog 12 hondjes op het appel. Sorry Bink en Wiske, niet gezellig onder de tafel van een restaurant vandaag, maar singing in the rain.
We besluiten wijselijk om de korte afstand te nemen, en moest het stoppen met regenen, dan kunnen we daar nog een lus aanbreien.

Zo gezegd, zo gedaan. De regen is wat geminderd, laat ons zeggen muggenpis, en we stappen door het prachtige verzopen landschap. Meteen kunnen de rakkers al los, en uitgelaten crost iedereen de waterrattekes van Martha achterna. Over bos en over hei, over berg en dal, niks houdt ze tegen. Hevig als ze zijn wagen enkelen zich aan het opjagen van koeien. Die lijken het wel prettig te vinden, en lopen in een groepje een hele tijd mee langs hun prikkeldraad.

En dat er prikkeldraad was heeft er eentje geweten! Luid gejank en de stoersten onder onze mannen nemen 7-mijlslaarzen om de sukkelaar te gaan bevrijden. Te dicht bij de koeikes is ook niet goed Charly. Na wat gepuzzel is hij weer losgemaakt uit de prikkeldraad. Hopelijk morgen zonder schade. Want ze zijn zo modderig dat het nu niet te zien is. Maar leut dat ze hebben! Dat zijn echt geen salonhondjes.

We stappen nog steeds in de muggenpis als we aankomen bij het Zwarte Water. De uitbaters van die gelegenheid gaven ons de toelating ons boterhammetjes daar uit te pakken. Zelf bieden ze enkel drank aan. Onze botinnen maken zo mogelijk nog meer vuil dan onze cavjes. Maar even droog zijn doet goed, we blijven hier rustig wat zitten tot de muggenpis over is. Dat was althans de bedoeling.

Maar moeder natuur wou niet mee. De buien werden zwaarder, de wind strakker, en we moesten er wel door want we waren halfweg.
Niet getreurd, regenkledij weer aan, en giechelend en zwanzend trekken we weer de weide natuur in. En lollig was het wel, een kleine groep hangt dan weer meer aan elkaar. Je krijgt de tijd om met iedereen een babbeltje te doen. En ondertussen worden de plassen alsmaar dieper. Kijk even naar de foto’s, je kan duidelijk de schofhoogte van Bo zien, en zie je hem daar in die plas waden? Gelukkig dacht niemand van ons eraan om de korte weg door die plas te nemen. Het zouden nochthans prachtige foto’s geweest zijn!

De groepsfoto waren we bijna vergeten, en bij nog maar eens een plas hebben we die dan toch maar gemaakt. Waterkiekens, het is zo eens iets anders.
Maar het landschap is ongelofelijk mooi, wat moet dat niet zijn als de zon schijnt. Dus maken we Fabienne en Anita warm om dezelfde tocht te herhalen in de lente. Hopelijk moeten we dan niet waterpeddelen.

Koude neus en koude handen, drijfnatte hondjes en smerige botinnen, hier zijn we terug in Klein Engeland voor een goei pint (die hebben we verdiend) een warme chocomelk en meer van dat lekkers. En dat smaakt dan eens zo goed als ge afgezien hebt, niet?

Thuisgekomen rond 16:00 regent het nog altijd. We dragen Bink en Wiske rechtstreeks vanuit de auto naar de badkuip, en terwijl het baasje de champoo gaat halen, spoelt het vrouwtje met een warme straal het meest slijk al weg. En dan vullen maar dat bad! Bink kreunt van de deugd als ik hem inzeep. Met de kop op de rand van het bad, en Wiske naast hem, ze gaat zelfs zitten om zo veel mogelijk van het warme water te genieten. Lekkere kom eten achteraf, en ronken maar. Alles is nu veel intenser dan bij een zonovergoten wandeling. Maar volgende keer hopen we toch wel droog te blijven!

Deden mee : Bink en Wiske, Charly en Jelle en Roebie en Timo, Kato, Kizzy en Casper, Sammeke en Bo en Flor.