Cavalier King Charles wandelclub

Meuteke wandeling Melselse 08-09-2013

Verslag : Kristien Ghys
Fotoreportage in volgorde van binnenkomen : Kristien Ghys, Annie Albrecht

8 dorpentocht te Melsele

Waar was dat feestje ? Bij de buren was dat feestje ! ’t Zeuneke had een feestje georganiseerd zaterdagavond terwijl zijn ouders elders de bloemetjes gaan buitenzetten waren. De indianenmuziek was waarschijnlijk te horen tot in Brussel, het gebulder van de pa toen hij om 3 uur thuiskwam waarschijnlijk tot aan de Nederlandse grens. Dus ik met een fris hoofd uit mijn bed om 7u15  uur ’s morgens toen de wekker afliep. Ik was van plan om 8H30 door te rijden naar Melsele en vroeg langs mijn neus weg aan mijn Philippeke: Gade gij mee?  Normaal een retorische vraag want ik laat altijd te pas en te onpas Woody en Tina vrij rondlopen en daar ergert hij zich dood aan. Dus is zijn antwoord altijd categoriek: Non! Zei hij me nu toch wel “oui” zeker! Ik dacht: Potverdorie, het gedonder gaat weer beginnen vandaag! Mijnen dag al om zeep….
Om 8H45 zaten we uiteindelijk in de auto op weg naar Melsele. ’t Was maar frisjes en de weersvoorspellingen waren ook niet echt duidelijk dus hadden we maar alles voorzien, pull, vest, KW en paraplu. En als je dat allemaal meeneemt, krijg je je gegarandeerd goed weer, hé! Woody strekte zich uit op de achterbank en was zichtbaar opgelucht dat Tina, dat jonge vrouwelijke geweld, zich vooraan in mijn schoot genesteld had. Toch nog handig dat Philippe meekwam, zo konden wij nog met onze oogjes toe een uurtje  genieten van het warme zonnetje achter het glas.
Om 10 uur kwamen we in de reuzegrote kantine van de Melseelse KVK toe en werden al opgewacht door Annie en Freddy  met hun 3 hondjes, Rita en Jean met Milo en onze nieuwkomers Nancy en Patrick met Roky uit Kontich.  Het leek er even op dat het een klein groepje zou blijven tot plots al de anderen kwamen binnengewandeld en we tegen  11uur allemaal samen onze wandeling van 7 KM konden aanvangen.  De KW-tjes verdwenen snel in de rugzak, het beloofde een prachtig dag  te worden.

De start was een beetje chaotisch, de pijlen niet erg duidelijk  maar toen we na 10 minuten eindelijk de juiste richting gevonden hadden, hadden al  een paar Cavjes hun ballast overboord gegooid en  liep de helft van de baasjes al met een gevuld poepzakje rond. Wel een aangenaam stukje Waasland waar ik zou willen wonen. De beestjes konden wel niet zo vaak los lopen in het begin maar dat viel uiteindelijk al bij al nog mee.  Aan de zijkant van een rustige straat, aan een weide hielden we even halt voor een slokje en hop, daar schoot  Woody “zonder leiband” al onder de omheining door op zoek naar muizen in het hoge gras. Ja!!! zei mijn Philippeke, roept uwen hond maar al terug want dienen boer staat hier wel ergens te kijken, hé! ‘k Dacht: Voilà, de miserie begint hier al met de mijnen! Maar ik moet zeggen dat we hem daarna gedurende de hele wandeling  gelukkig niet meer horen morren hebben! Even verder konden we linksaf op  een rustige wegel met wat schaduw de hondjes weer loslaten. Mira, de mollige NewFoundlander van 69 KG met haar dikke bruine vacht en “huisgenootje” van Laïka en Bengo, struikelde ocharme ver over haar tong  met de toch aangename temperaturen en velen hadden zin in haar plaats om eens goed in de koele vijver te plonzen op het einde van het wandelpad. De halte even verder was welkom voor haar én onze vermoeide knoken.  Een aangenaam plekje in een tent in de schaduw waar we eens goed konden uitblazen en bijtanken. Bengo heeft ons ook eens zijn talenten getoond en ons  laten horen op commando wat de wolfjes doen: Oeoeoeoeoeo!
Tijdens het  tweede deel van onze wandeling …
zag het Meuteke Conférenceperen hangen, oooh, als eieren zo groot!
’t Scheen dat ’t Meuteke wou gaan plukken, schoon dat God de Vader ’t hen verbood.
Hier is, zeiden ze, noch onze Vader, noch de Heilige Geest, die het ziet:
Aan een boom, zo vol geladen, mist men vijf, zes peren niet.
Maar we wilden gehoorzaam wezen, en niet plukken; wij liepen heen.
Zouden we  om een hand vol peren ongehoorzaam wezen? Neen !
En dan zei die Louis dat ze in de Limburg één peer van de bomen mogen trekken per persoon.  Volgende keer ga ik me toch eens bedienen, zulle.

Wel bleek het geen overbodige luxe een Buggy mee te nemen onderweg.  De conditie van sommige Cavjes verbetert er niet op en Woody zag het op een gegeven moment niet meer zitten. Hij heeft dan gelukkig eens even zijn batterijen mogen opladen in de  Buggy van Milo2. Voor Mira zullen we de volgende keer een schoentrekker moeten voorzien om ze in de Buggy te krijgen of misschien best ineens een bolderkar voorzien!

Terug aangekomen aan de sporthal als laatsten, maakten Philippe, Rita en ik kennis met een potentieel toekomstig lid. Helemaal vanuit Bornem gekomen, 25 KM met de fiets en haar Cavje in een mandje voorop. Een Black and Tan. Na een half uur  reclame te hebben gemaakt voor het Meuteke, zijn we de anderen gaan vervoegen in de kantine die zich al zorgen begonnen te maken over ons. Het Kriekske smaakte ook na dat gebabbel. Ook Mira heeft het  tenslotte volgehouden tot aan de aankomst en kwam als laatste nog toegestrompeld met haar baasje, een prachtprestatie voor dat beestje ondanks de fysieke ongemakken! ’t Waren maar 7 KM maar ik denk niet dat er die namiddag  nog door iemand arbeid werd verricht, vooral niet door de Cavjes. …
Deden mee : Charly 2, Jelle, Roebie, Timo, Kato,  Maya, Laïka2, Mira, Bengo, Mana, Kyra, Lila, Noya, Milo2, Staecy, Gitta, Jersey,Witse, Fanny, Woody, Tina en nieuwkomer Roky