Cavalier King Charles wandelclub

Adoptie Flo(or)

Flor1

Voor meer fotos, klik hier

Verslag en fotoreportage : Fabienne Beguin, 27 december 2012

Je hebt zo van die momenten dat je even je verstand uitschakelt… Ik toch…

Een collega van me zoekt voor haar mama een brave Jack Russel. Omdat ze weet dat wij geadopteerde dieren hebben spreekt ze me aan…. Ik dus op zoek naar een Jack…

Waar zoek je? Op sites van asielen (waar ik vaak kijk) en op verschillende fora… zoals onder andere www.cavalierforum.be.

Niet dat ik dacht om daar een Jack te vinden… maar ik wou verschillende opties open laten. Een cavalier waakt ook… en de vereiste was “een brave Jack die waakt”…

Zie ik daar bij herplaatsingen zo’n mooi woefke opduiken. Het baasje zoekt zelf een adoptiegezinnetje voor hun ruby cavalierke… wegens gezinsuitbreiding. Na even te mailen blijken ze ook nog eens in de buurt te wonen (ai ai ai)

Blijkt dat het woefke heel erg ongelukkig is geworden na de geboorte van hun dochtertje, nu 7 maand geleden. Het woefke steekt zich steeds weg, het leven is er uit, staart omlaag én hij werd ook dof. Ze hebben van alles geprobeerd, er zijn mensen langs geweest die honden trainen en heropvoeden. Ze hadden het anders van in het begin goed aangepakt volgens de “regeltjes”. Bevuilde pampers werden uit het ziekenhuis meegebracht om hem aan de geur en het idee te laten wennen… maar toen het kindje eindelijk thuis was… kroop hij weg en was hij hun levendig hondje niet meer. In overleg met hun dierenarts zijn ze op zoek gegaan naar een ander gezinnetje… en op dat zoekertje ben ik dan gestoten. Mooie foto, mooie oogjes die me recht in de ogen keken en mijn hart smolt…

Anita zag de bui al aankomen, en probeerde me te overtuigen dat het voor onze oude jongens (8 j) toch wel niet alles zou zijn om zo’n jong geweld in huis te nemen. Zij is het verstand, ik het gevoel zie je… Een nachtje over geslapen… en terug een mailtje gestuurd. Als het goed komt met onze woefkes willen wij hem wel in huis nemen… zo gezegd zo gedaan en op 26 december kwam Flor langs om Bo en Sam te leren kennen. Blijkt het meteen te klikken met Bo, en Sam die keek en liet het zich ook wel wat welgevallen.

Na overleg werd besloten om Flor te laten blijven… en de nacht verliep wonderwel goed. Geen geblaf of gejank… en zijn bench werd ook niet door hem gebruikt. Sam slaapt in de bench (!) Flor heeft mijn zetel als slaapplaats genomen en ’s anderdaags vond hij dat we rond half 8 moesten opstaan. (hij had gelijk natuurlijk!)

Hij is dan samen met onze andere woefkes naar buiten gegaan en was meteen een “brave jongen”. Samen met Sammeke en Bo hebben ze dan op commando hun “gevoeg” gedaan.

Flor hangt erg aan Bo, waar Bo loopt, loopt Flor. Verder heeft hij het enorm druk met vogels spotten. Daar heeft hij echt wel werk mee want de voertafel is goed zichtbaar vanuit ons grote venster (tot op de grond). De paardjes probeerde hij te leren blaffen, maar dat is nog niet gelukt. Ook de kippen kregen les, tot zelfs een soort van aerobics-les. Hij stond echt te dansen op zijn achterpootjes aan het poortje om de kippen beter te bekijken om dan op zijn manier van links naar rechts te rennen… en dan weer een dansje uit te voeren. Sam keek ernaar en dacht er duidelijk het zijne van.

De eerste avond zorgde Flor voor een klein mirakeltje, Sam weigert normaal buiten te gaan als het regent maar nu was dat helemaal geen probleem. Samen trotseerden ze de regen.

Donderdag gingen we een wandeling maken met ons 4-tjes en dat was voor mij even aanpassen. Onze woefkes weten dat ze braaf moeten volgen bij vertrek en dat ze nadien “los” mogen. Flor’s neus hing tegen de grond en hij moest en zou ieder geurspoor volgen. Dit is echter toch wel heel veel werk op een nieuwe plaats. Uiteindelijk begon het te gieten en zijn we voortijdig naar huis gegaan. Sam maakte duidelijk dat de wandeling ver genoeg was… en dat zijn watergolf niet tegen water kan… Flor loopt, net als Bo, graag door plassen en maakt niets van een beetje modder. Sam die gaat dan als een “hofdame” zitten en kijkt dan van “Jij denkt toch niet dat ik mijn sokken ga vuilmaken… pakt mij eens op!?!” Duidelijk beneden de waardigheid van een KING Charles… Niet zo voor Flor..

Vrijdag heeft Flor de hele voormiddag in de tuin geholpen. Ik had nog wat brandhout dat ik van de buurman naar ons moest verslepen, Flor vond alles héél interessant. Even dacht ik dat ik hem “kwijt” was. De poort was net open en Flor liep zo snel hij kon naar de overkant van onze doodlopende, verkeersarme straat. Oorschelpen dicht tegen de oortjes, snuit omlaag, brievenbus van overbuur markeren, brievenbus van buurman … om dan het veld in te schieten. Hoe ik ook riep… de oorkleppen deden hun werk. Flor hoorde me niet. Toen dacht ik “ik kan roepen wat ik wil, hij zal toch niet horen” en riep ik Bo naar buiten. Flor keek naar Bo en zag hoe die zijn plasjes aan het overplassen was… Dat mocht niet gebeuren en hij keerde weer. Toen hij Bo’s plasjes terug overplast had mocht ik hem opnemen en heb ik hem terug binnen de poort gezet. Heeft hij toch heel kortstondig kunnen genieten van zijn vlucht.

Het is voor ons ook aanpassen, dit is een actief levendig hondje. Hij onderzoekt graag ieder spoor in de tuin, gaat graag wandelen en weet graag wat wij doen. Dit in tegenstelling met onze woefkes die al veel slapen. Maar we zijn blij met onze beslissing en hopen dat Flor hier nog vele jaartjes plezier mag maken. Vermoedelijk zal ik wel eens met hem opdagen op een wandeling. Als het weer beter is ga ik wat foto’s nemen. Nu het regenseizoen begonnen is, trekken we weinig foto’s. Oh ja, wij herdoopten Floor in Flor…

8 januari 2013

Hallo iedereen! Hier zijn we nog eens met een verslagje…

Tijdens de feestdagen en oudjaar hebben we het thuis wat drukker gehad dan “normaal”. Flor heeft ons geassisteerd bij het klaarmaken van onze menu door ons overal op de voet te volgen…

Hij heeft ook Bo heel erg goed bezighouden en geef hem een lege pet-fles en hij loopt er de hele tijd achter. De wind hielp natuurlijk ook erg goed mee. Hij speelt erg graag buiten in de tuin.

Tijdens “oudjaar” heeft hij me iedere keer verwittigd als er zangertjes aan de deur stonden te kelen. Wel handig natuurlijk als de zangertjes vergeten de deurbel te gebruiken.

Rond 18 uur is het vuurwerk losgebarsten hier in de buurt. Niet leuk… Niet voor de woefkes (vooral Flor en Bo – Sammeke maft overal door). Flor laat horen dat hij heel veel decibels in zich heeft en Bo zou onder de kast kruipen mocht hij dat kunnen. Rond kwart voor 2 was het wapenstilstand. Maar Flor heeft toch nog de hele nacht verder geblaft. Zo erg dat er iemand van ons bij hem in de zetel is gaan liggen. Toen ging het over.

De dagen die volgden hebben onze woefkes ons goed geholpen in de tuin. Verder toonde Flor weer goed dat hij helemaal “niets” van dominantie in zich heeft… Bo ging plassen in de tuin, Flor ging tegen de poot van plassende Bo plassen… Hij doet hetzelfde met Sammeke… We geven het tijd, ik weet dat dit een kwestie van “een plaatske in de “roedel” zoeken is”, dus ik maak er niet meteen direct een probleem van. Bo zal wel eens duidelijk maken dat hij op de eerste plaats staat, binnen heeft hij dat al gedaan ivm zijn speeltjes (zonder vechten, geen bloedvergieten, gene paniek!)

We zijn tevens met Flor en de hele bende naar de Zoomart geweest in Turnhout om een tuigje te gaan halen. Sam en Bo kennen dat daar goed en weten dat ze moeten zwijgen… snuffelen mag maar pootje opheffen… zeker niet. Flor had dat in den beginne niet door dus snuffelen en bijna zijn pootje omhoog. Hij is braaf geweest. Verder moest hij een Mechelse herder pup van 8 weken een beetje intimideren. Hij kon harder blaffen dan die pup… Stoer hé! Het werd een K9-tuigje, een Medium, rood van kleur. Ik vond het wel stoer op die flinke man, bovendien is het ook makkelijk aan- en uit te doen, het klikt meteen vast en het zit denkelijk ook vrij comfortabel. Hopelijk blijkt het een goede aankoop, op het eerste zicht lijkt het van wel.

Die namiddag hebben we ze van 14 tot 17 uur alleen thuis gelaten omdat we nog een jaarlijkse verplichting hadden op Linkeroever. Het regende pijpenstelen en ik dacht dat het voor de “ontvangende partij” niet aangenaam zou zijn om binnen te vallen met 3 natte woefkes op een klein appartementje. Voor ons was dit dan ook meteen een test voor Flor. Hoe zou hij het doen? Kan hij alleen thuis zijn? Gaat hij niets stukbijten, gaat hij binnen geen protestkakjes leggen enz. Allemaal dingen die we ooit wel met andere woefkes meegemaakt hebben…

Flor (en natuurlijk ook Sam en Bo, maar daar wisten we het al van) heeft de proef met glans doorstaan. We werden zéér hartelijk ontvangen toen we terug thuis kwamen.

Het lijkt een beetje alsof Flor hier altijd geweest is. We het super plezant vinden mocht hij niet plots Oost-Indisch doof worden als we hem roepen. Zijn reactie is nog steeds… neus op de grond, oorkleppen dicht en snuffelen maar… Oren???? Waarvoor dienen die? Horen doet hij goed genoeg. Als hij een ritselende verpakking hoort waarvan hij denkt dat het lekkers is… dan is hij er meteen.

Bezoek…

Maandag kregen we onverwacht bezoek. Tante had er zin in om even “nieuwjaar te komen wensen”. Twee 2 jaar geleden heeft ze 2 schatten van Schnauzers geadopteerd.

Tante stapt uit, Jefke en Seppe (zo heten ze) stapten ook uit en Flor liet meteen verstaan dat dit “zijnen hof is”. De twee gastwoefkes hebben luid gekajiet… en vlogen terug de auto in. Even later waren de rollen omgedraaid en lieten zij even weten dat zij “den hof ook goed kenden”… De hele avond heeft Flor proberen te zeggen dat hij hier “den baas” is. Was grappig om te zien. Flor was helemaal niet onderdanig, regelmatig een hap en een snauw (zonder erg) en uiteindelijk na enkele uren is hij gaan liggen… helemaal opgegeven heeft hij het niet.
Flor heeft een tranend oogje en we laten hem meteen in orde brengen met zijn vaccinaties. We kozen voor zijn eigen dierenarts omdat die ook een hondenoogarts is. Bo heeft een soort “vlek” in zijn oog en willen dat ook graag laten nakijken.

Bij de dierenarts

De rit naar de dierenarts was vrij “muzikaal”. Flor is tijdens de rit heen de hele tijd aan het zingen geweest. Het ene liedje na het andere, het ene al wat juister gezongen dan het andere.
Flor herkende zijn dierenarts meteen en heeft haar uitbundig begroet. Hij heeft er duidelijk geen trauma opgelopen.
Bo… die heeft wel iets met dierenartsen… daar beeft hij gewoon uit zijn vel. Maar hij heeft zijn oog goed laten onderzoeken. We moeten ons niet ongerust maken, maar we weten nu dat het een iriscyste is.

Flor werd goed onderzocht, kreeg een medicijntje mee voor zijn oortjes, één oortje is een beetje ontstoken en moet tien dagen behandeld worden. Verder werd zijn stinkklier onder handen genomen en kreeg meneerke een chipke mee voor het leven. Die laatste twee dingen had hij duidelijk iets minder graag… maar 10 minuten later was hij die pijntjes al terug vergeten.

Onze twee andere woefkes werden ook gevaccineerd , zodat het een soort van groepsconsultatie werd. Volgende woensdag gaan we terug met Flor. Zijn traankanaaltjes zitten dicht en gaan doorgespoeld worden. Ik heb geen idee hoe dit gaat verlopen dus ik ben wel erg benieuwd.

Onze bende heeft het weer zéér goed doorstaan. In het terugrijden naar huis heeft Flor niet gezongen. Ik denk dat hij het gewoonweg vergeten is.

Verder hebben we niet veel te vertellen… Flor is volkomen geïntegreerd in onze meute. Hij is verre van onderdanig, inspecteert graag alles, kijkt graag naar diertjes op TV. Verwelkomt ons enorm hartelijk als we thuis komen… Hij brengt véél leven in huis.

Heel veel pootjes en groetjes!

Flor, Sammeke en Bo!