Cavalier King Charles wandelclub

Kristien en Philippe hebben een pupje gekocht, Tina (december 2012)

Sans titre-True Color-01

Verslag en fotoreportage : Kristien Ghys

17 oktober 2012
Een collega van het werk kwam mij vertellen dat hij en zijn vrouw naar een Cavalierpupje gingen uitkijken. Ze hadden het Internet afgeschuimd en hadden hun goesting gevonden op een fotootje. Een kind met een Ruby Cavaliertje in de armen, particulier. Omdat ik al die winkels al uit het hoofd ken, wist ik direct welk vlees we in de kuip hadden: Nee, Fernand, niet goed. Da’s een dierenwinkel, geen particulier, pupjes komen uit de broodfok of Oost-Europa waar ze in nog erbarmelijkere omstandigheden worden gefokt.

Fernand keek dus verder en kwam ’s anderendaags weer met een advertentie voor de pinnen. Nee, Fernand, die heeft nog een slechtere reputatie en dat is in realiteit weer een handelaar die adverteert als zijnde particulier. De ouderhonden kan je dus niet zien en hij verkoopt nog 20 andere rassen, dus vergeet het.

De derde dag had hij het precies begrepen. Een advertentie voor een nestje in mijn buurt, korte beschrijving van de ouderhonden, de 4 pupjes ( één Ruby reutje, 2 Ruby teefjes en één Black en Tan teefje) en een nogal krakkemikkelig tekstje.

Hier zijn geen dierenwinkels dus even zelf gebeld naar het nummer op de advertentie en een paar naïeve vragen gesteld. Mogen we eens komen kijken, hoeveel pupjes zijn er nog beschikbaar? Reutjes? Teefjes? Kleur? Kunnen we de ouders effe zien? Zijn ze gezond ? Hartklachten? Naam en adres dan nog?
En dan gezocht op Truvo, Google Earth en Facebook. Niets verdachts of negatiefs gevonden dus Fernand en zijn vrouw groen licht gegeven om eens te gaan “KIJKEN”. Jaja, als het niet snor zit, maken we van ons hart een steen, zei hij. En ik wilde natuurlijk graag eens mee gaan kijken. De verleiding en de nieuwsgierigheid was té groot.

De dag erna mochten we al gerust eens een kijkje gaan nemen en we werden aan de deur uitbundig verwelkomd door 4 Cavaliers, 1 Chihuahua, 1 kleine Duitse herder, 2 Yorkshire’s en een Newfoundlander. Ze gingen zelfs allemaal naast ons in de zetel zitten om ons eens grondig te besnuffelen. Na 3 minuten hadden Fernand en zijn vrouw al beslist, ze hadden hun “Chiara” gekozen, de kleinste garnaal uit de nest. Had ze drie poten gehad, 1 oog en een bult hadden ze ze nog genomen. Ik bestond voor hen niet meer en ondertussen bekeek ik op mijn beurt eens goed de “Belgische” paspoorten van de ouderdieren. De mama, een Black en Tan, en de vader een Ruby, beide van klein formaat maar van verschillende leeftijd en verschillende afkomst, dus geen Oost-Europese hondjes maar dat weet je dus nooit zeker zonder een stamboom. Ook eens snel gekeken naar de naam van hun dierenarts.

De dag erna de dierenarts eens gebeld en die zei dat de gezondheid van hun dieren wel in orde was, dat die mensen wel goed waren voor hun dieren maar dat ze hen toch had aangeraden geen dieren meer bij te kopen omdat ze ook de indruk had dat de toestand daar op de duur uit de hand zou kunnen lopen (zie de term “animal hoarding”). Bij een volgende bezoek heb ik dan inderdaad nog 3 leguanen in een ingebouwd terrarium in de muur ontdekt, een vijver in de woonkamer met goudvissen en waterschildpadden, 2 kanaries en 2 kleine papegaaien in de keuken, een paar poezen, 3 eenden, een haan met kippen en duiven in de tuin.

Er waren ook vlinders ….maar dan in mijn buik: Philippe die thuis is, Woody gecastreerd, mijn wens om er een tweede Cavje , een teefje, bij te halen, een nestje bij particulieren op een steenworp van ons huis. Wie kan dan aan zo’n verleiding weerstaan? Dit was het perfecte moment.
Een week heb ik erover getobd en toen stond ik plots voor hun deur geparkeerd. Ik wist dat er nog 1 teefje en 1 reutje ter adoptie overbleven. Nog eens gebeld met Philippe om naar zijn goedkeuring te hengelen maar die zag de bui toch al maanden hangen en toen hij me antwoordde: Trek uw plan! was de knoop definitief doorgehakt. Ik zou het teefje gaan reserveren.

Op 10 november zijn Philippe en Félix dan eens mee een kijkje gaan nemen naar ons tweede Cavje: een klein, rustig, mollig brokje van 5 weken oud die we later Tina zouden dopen.

Vrijdagavond, 30 november 2012
Het was D-Day. Philippe en ik gingen om 18 uur Tina afhalen. Alle hondjes kwamen ons nog eens grondig besnuffelen alsof ze ons, de nieuwe baasjes van Tina, eerst nog eens wilde keuren alvorens afscheid van haar te nemen.
De rit naar huis in het donker verliep rustig. Ze was helemaal niet onder de indruk van haar eerste stapjes in de buitenwereld, worstelde haar in een wip uit het dekentje waarmee ik ze warm ingepakt had en wilde niets missen van alles dat er rond haar gebeurde in de auto.

1 december 2012
Om 9 uur opgestaan en zachtjes langs buiten door het raam gegluurd om te zien wat Tina aan het uitspoken was in de wasplaats. Ze lag half uit haar nestje nog steeds rustig te slapen. Ik ben ze dan toch maar gaan halen, heb ze even uitgelaten in de tuin en toen zijn we gezellig in de zetel gekropen onder het deken. Tina werd stapelgek en bleef een eeuwigheid aan mijn oorlel lebberen zodat ik kippenvel kreeg en al mijn haren rechtstonden. Vervolgens kreeg mijn neus de volle laag maar door die vlijmscherpe tandjes sprongen direct de tranen in mijn ogen. Dat was een minder aangenaam gevoel. Toen gaf ik haar luidruchtige kusjes op haar neusje om haar te doen stoppen en dat scheen ze wel prettig te vinden. Gefascineerd bleef ze naar mijn mond kijken, wachtend op de volgende klapzoen om dan terug het tegenoffensief in te zetten.
Na het eten om 13 uur vertrokken mijn man en zoon naar de voetbal en kroop ik met Tina en een lekker warm kersenpittenkussen weer onder het deksel in de zetel voor een klein tukje. Zodra ze sliep met haar hoofdje op mijn schouder, kwamen ook Woody en Bob, onze kater, erbij liggen op mijn benen en aan mijn zij. Zaaaaalig! Om 18 uur lagen we allemaal nog te slapen…. Spijtig dat ik toen moest gaan koken! Tina was precies toe aan wat rust en kalmte na die acht weken voortdurend omringd door haar zusjes en broer, mama en papa en al die tantes en nonkels waar het bijna steeds dolle pret was.

4 december 2012
Vandaag is Tina alleen thuis gebleven van 8 uur tot 15 uur in de wasplaats met een open bench. Toen ik ’s avonds thuiskwam, zag ik één enkel plasje liggen op één van de kranten op de vloer. Mirakel!!! Ofwel is haar waterleiding verstopt ofwel is de Heilige Geest alles komen opkuisen, dacht ik. Philippe lag met een slapende Tina op zijn buik in de zetel en beweerde niets te hebben opgekuist toen hij om 15 uur thuisgekomen was. De euforie was echter van korte duur. ’s Avonds werkte alles weer perfect: gemiddeld 3 plasjes op een half uur in de keuken, die om het uur in de tuin niet meegerekend. Waarschijnlijk had ze enkele uurtjes geslapen tijdens de dag zoals verleden zaterdag en moest ik daarom maar één enkel krantje opruimen. Ik had ook heel wat speelgoedjes meegebracht van bij Tom en Co. Natuurlijk was de Woody dolenthousiast toen ik hem mee naar de auto loodste in de garage en de koffer opende. Na vier dagen dat klein, bruut geweld te hebben getrotseerd zonder haar een haar te krenken, had hij voor mij wel een beloning verdiend. Tina liep ook achter ons aan en had onder de auto een herfstblaadje gevonden. Daar heeft ze een kwartiertje plezier mee gehad. Ik heb haar nieuwe speeltjes dan maar in haar bench gelegd en een paar in de keuken. Natuurlijk moest ze nadien dat van Woody hebben, het grootste, schoonste en luidruchtigste speelgoed ondanks het feit dat het al drijfnat was van zijn kwijl, helemaal aan flarden hing en er geen kik meer uitkwam. Met een indrukwekkend gegrom liet hij haar verstaan dat ze dat wel kon vergeten en toen bleef ze toch op een veilige halve meter afstand voor de rest van de avond niet zonder eerst eens terug geblaft te hebben naar hem. Ja, teven willen altijd het laatste woord, hé.

5 december 2012
Toen ik naar mijn werk vertrok deze morgen zag ik dat de mensen die mij Tina hadden verkocht, mij hadden willen bereiken de avond ervoor. Ook vernam ik van mijn baas dat ze mij ook op het werk hadden gebeld om 20H35 toen hij er toevallig nog zat. Ja, dacht ik, die willen natuurlijk weten hoe het gaat met Tina en ik heb na 4 dagen nog niets laten weten. Snel stuurde ik wat nieuws en foto’s van op het werk en toen belde ik hen nog eens op de middag om mij te verontschuldigen want: Jullie wilden natuurlijk weten hoe het met de kleine Tina gaat! Neenee, antwoordde ze me, ik wilde gewoon het telefoonnummer van uw collega om te zeggen dat hij zijn pupje zaterdag nog niet kan komen halen want dan zijn we niet thuis!!! …..Ik had er achteraf hartzeer van. Is het de mensen dan altijd gewoon om het geld te doen dat ze niet eens willen weten of een beestje in goeie handen is terecht gekomen?

6 december 2012
De plasjes verminderen precies. De wasplaats was nog helemaal proper deze morgen toen ik weer dezelfde dagelijkse routine toepaste: Tina wakker gemaakt om 6 uur, mijn kersenpittenkussen in de microgolfoven gestoken, mijn plastieken klompen aangetrokken en Tina even uitgelaten in de tuin, beloning gegeven voor het plasje en het kakje, pootjes drooggewreven, kussen genomen, GSM/wekker op 7 uur gezet en met haar onder de plaid in de zetel gekropen voor nog een tukje van een klein uur. Woody komt er nu ook altijd bijliggen onder mijn knieën én het deksel. Ik knuffel Tina dan nog een minuutje of 10 tot ze weer rustig wordt en in slaap valt onder mijn kin. Heel plezant als je dat klein lijfje dan helemaal met één hand kan bedekken om ze warm te houden. Deze avond was iedereen bezig in huis en is ze helemaal op haar eentje al haar speelgoed gaan halen in de keuken om het onder de salontafel te leggen. Sommige peluchen waren zo groot dat ze vijfmaal struikelde onderweg. Ze heeft Woody nog eens fel uitgedaagd en in zijn poten gebeten maar na een time-out van 1 minuut in het donker in de inkomhal had ze de boodschap begrepen. Meer moest dat niet zijn. Soms hou ik ze ook eens tegen haar wil 30 seconden vast op hare rug als ze eens een beetje té fel uit de hoek komt tegen de anderen. ‘t Is duidelijk nogal een dominant type en dan moet je ze daar eens zien krawietelen om overeind te komen!!! Haar ogen schieten dan vuur ! In ieder geval is er al een wereld van verschil in haar karakter vergeleken met de eerste dag.

Daarnet is ze ook nog bij de kat in haar mandje gaan liggen om naast haar een dutje te doen en is ze er in geslaagd traag en voorzichtig Woody zijn speelgoed te ontfutselen terwijl hij er op stond te kijken zonder te grommen.

Alles valt stilletjesaan in zijn plooi.

4 januari 2013
Ons Tina is nu goed drie maanden oud, heeft net haar inentingen gekregen en is klaar voor de wandeling volgende zondag. Zal wel nog een frakske moeten aandoen want het frêle beestje schudt na 5 minuten nog uit haar vel buiten. Ze begint wel stilaan haar lichtbruin nesthaar te verliezen en de donkerdere gladbruine vacht wordt meer en meer zichtbaar.

Sinds een week of 2 vraagt ze nu al om buiten haar plasje te gaan doen. De tuin lijkt nu meer en meer op een mijnenveld. We gaan vanaf deze zomer goed uit onze doppen moeten kijken op onze blote voetjes in den hof! Hij ligt van ver precies vol molshopen en van dicht zijn we precies de eigenaars geworden van een pup én een volwassen Rottweiler! De Woody eet nu’s morgens én ’s avonds heel zijn kom leeg. Vroeger was dit amper 1 kom en daar at hij 5 à 6 keer van op een hele dag. Het feit dat ze met hare kop ook constant in zijn kom zit terwijl hij eet, zal er wel mee te maken hebben. Zij vindt zijn “low fat” korrels heel wat lekkerder dan die kleine prutsen voor puppy’s en zijn dreigend gegrom schrikt haar niet af.

Ook bij het spelen trekt ze zich niets aan van zijn waarschuwingen wanneer ze zijn speelgoed wil afnemen als hij hoog en veilig in de zetel ligt. Ze maakt dan zo erg van haar oren en ze springt dan zo hoog dat hij soms kopstoten krijgt. Dan is het tijd voor een time-out en mag ze elders alleen even gaan afkoelen terwijl de sukkelaar eens op adem kan komen.. Tina heeft op een maand al meer geblaft dan Woody in heel zijn leven. Hij liep als pup ook altijd mooi zonder leiband achter ons op straat, heel rustig. We denken dat het bij haar het tegenovergestelde gaat zijn. Zodra we ze gaan loslaten, zullen we ze 5 minuten later al op Facebook mogen signaleren als “vermist”. Bij Woody moest je maar een beetje je stem verheffen en hij was al volledig zijn kluts kwijt. Nu nog. Zij daarentegen begrijpt de boodschap totaal verkeerd. Hoe kwader we zijn, hoe meer ze staat te dansen en te springen van contentement. De Cavalier staat niet voor niets 44ste op de ranglijst van de intelligente honden….

Sinds verleden weekend nemen we ze mee naar bed ’s morgens nadat we ze natuurlijk eerst hebben uitgelaten. Het eerste kwartier was ze erg uitbundig en was Woody natuurlijk het mikpunt. Uiteindelijk viel ze dan in slaap boven op mijn buik terwijl ik lag te lezen en is ze zachtjes met haar hoofd op Woody zijn rug gegleden die tegen mijn linkerkant lag te slapen. Ik denk dat ze dat bewust heeft gedaan want gisteravond heeft ze zich ook langzaam uit het kleine kinderzeteltje laten glijden terwijl ze sliep om met haar achterkant op Woody te gaan liggen die 10 cm lager lag te slapen. Dat begint hij nu precies ook plezant te vinden. Hij gaat nu niet meer snel elders gaan liggen. Gisteren hebben ze ook een half uur liggen ravotten op ons bed. Je kan daar eigenlijk uren naar kijken, hé. Onze kater, Bob, begrijpt al dat jong geweld nog niet goed maar Tina laat hem nu wel al met rust. Soms zien we hem haar nog eens slaan met zijn poten op haar hoofd zoals bij Benny Hill maar op zeven jaar tijd heeft hij eigenlijk nog nooit zijn klauwen gebruikt, ook niet toen Woody is gekomen in 2008. Heel brave beest. Soms ziet Woody hem wel als een rivaal en dan moet Bob wel snel hogere sferen opzoeken in huis of in de tuin om aan een toch serieuze aanval te ontsnappen. Woody is dan razend kwaad en stuift erop af alsof hij Bob in duizend stukken gaat verscheuren. Wel vreemd als je dan ziet hoe ze vijf minuten later alle drie weer vredig langs elkaar heen lopen.

6 januari 2013
We zaten naar TV te kijken met Tina die sliep op mijn schoot. Ik zag Woody rechts van mij al enkele minuten staren in mijn richting in de hoek van mijn oog. Hij zat als een statige hond met ernstige blik en elleboog op de armleuning te kijken naar mij en vervolgens terug naar Tina en dan weer naar mij. Ik kon mij toen niet houden van het lachen. Je zag hem echt denken van: Wie heeft hier dat lumineus idee gehad van dat ding in huis te halen????? Het was hier nu eens rustig in huis! Alleen de zucht en de pfffffff ontbraken nog.

8 januari 2013
Philippe wilde vandaag Tina niet in de wasplaats achterlaten en had haar mee naar boven genomen om een middagje op de computer te kunnen werken. Zij was echter aan zijn aandacht ontsnapt en kwam op een gegeven moment terug discreet de bureau ingetrippeld op de toppen van haar tenen met een gezicht dat boekdelen sprak. Ze verwachtte zich duidelijk aan een uitbrander. Philippe rook direct letterlijk en figuurlijk onraad en was weeral in volle paniek op zoek gegaan naar de oorzaak hiervan. Eén slaapkamer heeft nog tapis-plein boven, de onze. Uitgerekend daar vond hij twee harde drolletjes en 10 hoopjes platte kak op een rij. Twee meter verder lag er dan nog een plasje. Ze zal de groene kleur aanzien hebben als gazon zeker? Hij heeft dan alles opgekuist met water en een oude spons. Hij dacht dat wat zeepsop vlekken ging geven. Ben al blij dat hij de stofzuiger niet heeft genomen om het op te kuisen!

Wordt vervolgd…