Cavalier King Charles wandelclub

Meuteke wandeling Scherpenheuvel 09-09-2012

Verslag : Chris Lamers
Fotoreportage in volgorde van binnenkomen : Robin De Ridder (zie onderaan)

Vlaams Brabant Scherpenheuvel
Organisatie Wit-Blauw

We moeten er van profiteren zo lang we kunnen, het is al September en we halen nog zomertemperaturen. Dat is mooi meegenomen. Toch een beetje de vrees dat het voor onze cavjes wat te warm zou zijn, dus nemen we de koelhalsbandjes en de buggy mee.

Scherpenheuvel is voor ons een uur rijden, maar het is een aangename rit. Als we het huis van Ernest Claes passeren weten we dat we niet veraf meer zijn.
De organisatie is zoals steeds bij Wit Blauw, Uitstekend. Op de parking rijden parkwachters rond op de fiets om elk leeg plekje te spotten en op te vullen. Eens binnen worden we verwelkomd door secretaris Kurt Waegemans die ons nog wat last minute uitleg geeft over het te volgen parkoers.

Er is heel veel volk komen opdagen, en de parking is snel verzadigd, geen nood onze leden worden doorverwezen naar een volgende parking die wel een eindje stappen verder ligt.
Maar om 11uur zijn we voltallig en kan de wandeling beginnen. We hebben een nieuwkomer Sookie uit Kontich komt eens proberen hoe het voelt om cav tussen de cavjes te zijn. En we besluiten gezamenlijk dat we geen 13km gaan stappen want het eerste stuk is onbeschermd door velden. Het parkoers van 8km is in werkelijkheid 9.2km, en dat lijkt voor iedereen een haalbare kaart.

Meteen komen we aan de basiliek, met de nodige toeristen en de speciale sfeer die er hangt, is dat wel de moeite. Enkelen gaan een kaarsje branden en een wens doen. We blijven er even hangen om daarna de velden in te stappen. We prijzen ons gelukkig dat het nog voormiddag is en de warmte is nog goed te dragen. Toch is er al een cavje dat onderuit gaat. Milo2 is een black en tan, en door het donkere pelsje hebben die wat minder weerstand tegen de zonnestralen. Zijn baasje en vrouwtje besluiten dan toch af te draaien naar de 5km toer. We zullen elkaar later terug zien.

Het zijn prachtige glooiende landschappen waar we tussen wandelen. Op mooie onverharde wegen, ideaal voor onze kapoenen. Het lijkt met zijn momenten alsof we in een schilderijtje stappen. Het parkoers is werkelijk goed gekozen. Zelden hebben ze op zo een korte afstand zulk een mooie wandeling gedaan.
We stappen gedurende 5.2km en bouwen de nodige drinkpauzes in voor onze cavjes. En wie is de volgende die gaat liggen? Juist, ons Wiske is de barometer. Ze verzet geen pootje meer, dus doet de buggy dienst als bezemwagen. Trots blijft ze rechtop zitten in haar koets, kapje erover zodat het zonnetje niet op haar bolletje schijnt. En ze wuifde naar link en ze wuifde naar rechts, net als de koningin van Lombardije :  http://www.youtube.com/watch?v=UeRDAN8u-7o

Maar het duurt niet lang of Katootje ziet het mooie rijtuig en wil ook wel een ritje. Wiske deelt mooi haar plaatsje en de baasjes moeten duwen. En dan krijgt Babs het benauwd. Ze wordt echt bevangen door de warmte en we koelen haar af met een fleecedweil die ik steeds bij me heb. Iedereen sprenkelt wat water uit zijn drinkebus op de dweil zodat hij lekker fris is. Alle hondjes de koets uit en Babs erin. En dan rijdt het vrouwtje van Babs met de koets door Lombardije tot Kato er ook weer bij wilt. Het lijkt wel een busje met opstapplaatsen. Goed dat we die buggy aangekocht hebben, hij heeft zijn diensten al goed bewezen.

De rustpost is ruim, en we komen niets te kort. De beuling laat zich smaken alhoewel die nog beter zou geweest zijn bij koud weer, maar we gaan het lot niet tarten. Blij dat het zonnetje schijnt vertrekken we weer terug richting startplaats. Met nog 4 km te gaan hopen we op wat schaduw. En die komt er! Vanaf nu stappen we op beschaduwde wegen, en een fris briesje steekt op en zorgt er voor dat het echt aangenaam is. Babs en Kato doen alsof hun neus bloedt en ze blijven mooi in de koets zitten zodat het vrouwtje moet puffen en niet zij! Windje? Schaduw? Niks van gemerkt vrouwtje, duw maar verder.

We passeren de maagdentoren die nog steeds in de steigers staat. Hopelijk maken we het ooit nog mee dat hij gerestaureerd is! En wat verder staat een ijskarretje van Averbode ons op te wachten. Enkel vanilleijs, maar mensen wat smaakt dat lekker. Er zijn stoeltjes in de schaduw voorzien, en onze cavjes smullen mee. Enkel Bink moet het doen met zijn gedroogde kippenlevertjes. Ook lekker natuurlijk, maar Bink heeft een voedselallergie en mag geen deegwaren of producten van de koe hebben.
Ik verslijt hem altijd als niet te slim. Maar als het op zijn buikje aan komt dan is hij een universitair. Zijn neus achterna, schiet hij achter een haag en komt triomfantelijk met een groot ijshorentje terug. Hap hap snap en het is binnen. Ik heb het hart niet om het af te pakken. We zullen morgen wel zien hoeveel jeuk hij er van heeft.

Ietsje verder is de eindmeet waar de baasjes van Milo2 ons zitten op te wachten. We verhuizen naar het terrasje buiten en genieten nog van het plaatselijke bier en een gezellige babbel. Als ik op mijn horloge kijk, zie ik dat we 4 uren gedaan hebben over 9 km. Dat waren veel tussenstops en lange pauzes. Maar we hebben er geen spijt van. Tegen 16:30 vertrekken we en rijden weer door het mooie landschap richting autostrade naar huis.

Deden mee :

Babs en Kato, Bink en Wiske, Charly2 en Jelle en Boebie en Timo, Kizzy en Casper, Milo2, Molly, Wolfke en Snoepy. Nieuwkomer Sookie