Cavalier King Charles wandelclub

Meuteke wandeling Zellik 10-06-2012

Verslag : Kristien Ghys
Fotoreportage : Kristien Ghys (zie onderaan)

Vlaams Brabant Zellik
We stapten mee met de Trekplosters van Zellik-Asse in een prachtige omgeving langs rustige veldwegen aan de rand van Brussel met het Atomium en de Basiliek van Koekelberg op de achtergrond.

Terwijl ons opperhoofd Chris samen met haar Ottorongo (Ough!!! Als je je die nog herinnert, ben je ook van de jongste niet meer) in de Far West van een heerlijke vakantie aan het genieten was,  waren haar stamleden in Belgenland op 10 juni precies allemaal in hun tent blijven liggen.

Slechts 7 dappere krijgers stonden om 10H30 aan het appèl in Zellik met hun 6 hondjes: Martha, Louis, Guido, Christiane met hun twee kinderen Tom en Sarah en mezelf, Kris.

Zoals altijd, blonk het KMI weer uit met zijn betrouwbare weersvoorspelling. Toen ik mijn ogen opentrok ’s morgens zag ik een stralende blauwe hemel waar die normaal gezien grijs en nat moest zijn. ’t Was in ieder geval al een opluchting, een goed begin maar voor alle zekerheid toch die paraplu, KW en bottines in de kofferbak gegooid. Omdat ik beloofd had de taak van Chris tijdens haar afwezigheid over te nemen, nam ik mijn checklist er nog even bij: De geplastificeerde ledenkaartjes voor de nieuwe leden die eventueel zouden meestappen, de aanwezigheidslijst, de formulieren in te vullen voor nieuwe leden die zich mogelijks in Zellik zouden aanmelden, mijn foto-apparaat, mijn GPS, mijn Woody natuurlijk en toen waren we op weg.

Het was verbazend rustig op de ring rond Brussel, 3 auto’s!!! Heel vreemde ervaring. Was het maar zo zalig tijdens de week. Ook het parkeren in Zellik was geen probleem. Heerlijk weertje, overal blote billen en topjes, dus vloog de halve inhoud van mijn rugzak toch maar terug de auto in. Omdat de baasjes van Kwispel besloten hadden de korte afstand te nemen, zijn we met zijn allen solidair met hen meegestapt. Voor Woody kon de dag niet meer stuk, Charly was erbij, zijn grote liefde. Hij stak zijn gevoelens dan ook niet onder stoelen of banken gedurende de hele wandeling en Charly liet het hem welgevallen. En dan moet ik nog vermelden dat Woody deze week nog 2 uur in het gezelschap van een loopse teef bij de buren heeft doorgebracht zonder haar één waardige blik te gunnen. Ik denk dat er nu geen twjfel meer mogelijk is…….

Afin, terug naar het serieuzere werk om jullie nog een beetje cultuur bij te brengen: Zellik is dus de meest oostelijke en verstedelijkte deelgemeente van Asse. De gemeente vormt er de grens met de Brusselse agglomeratie en dat konden we duidelijk merken tijdens onze wandelescapade waarbij onze hoofdstad zich meermaals aan de skyline contesteerde.

Na het verlaten van de zaal ging het door wat bebouwing, we kwamen onder meer voorbij de Sint-Quirinuskapel gebouwd in 1962. Door ons gebabbel heeft niemand van ons deze  waarschijnlijk opgemerkt maar het is een feit datde eerste zondag van mei de begankenis plaats heeft naar deze heilige. Hij wordt aangeroepen als hulp bij slappe en kwijnende kinderen, tegen oor-en oogziekten, tegen

verwondingen en zweren, gezwellen en zilt. De grote volkstoeloop situeerde zich omstreeks 1400, tijdens de 17de eeuw deelde men zelfs vaantjes en medailles uit. De H. Quirinus was een tribuun onder keizer Aurelianus in de periode 270-275 na Christus. In de tweede eeuw werd hij door de H. Hermes bekeerd tot het christendom en nadien met heel zijn gezin gedoopt. Hij werd later, tijdens de christenvervolgingen, handen en voeten afgehakt, tong uit de mond getrokken en tenslotte onthoofd.Diene mens moet daar toen toch serieus iets mispeuterd hebben dat ze daar zo kwaad op waren…

Eenmaal de eigenaardige viaduct over de Pontbeeklaan en de spoorweg over, opende zich een landelijk blik in de richting Relegem. Met onze kortere wandeling zijn we wel niet tot diep in de velden van het Breughelland kunnen verdwalen maar kregen we wel een brokje geschiedenis te verwerken met de  vervallen Kazernegebouwen. Van 1921-1922 werd op de gemeentegrens van beide gemeenten, gescheiden door de Schapenbaan, de kazernegebouwen opgericht. Tijdens de oorlog 1940-45 werden ze door de Duitse troepen bezet en uitgebreid. Aangezien het hele complex aan beide zijden van de Schapenbaan lag, werd de openbare weg afgesloten voor het publiek.

Na Wereldoorlog II werd de kazerne ”Serge Eckstein” genoemd. Het diende als depot van de luchtmacht, een opslagplaats voor onderdelen van vliegtuigen en vliegtuiguitrusting, waar vele Belgische soldaten hun dienstplicht vervulden. Naast de gebouwen van de kazerne is nu nog een grote hoge loods voor kabelballons te ontwaren. In 1930 steeg hier Professor Piccard op voor zijn stratosfeeronderzoeken. Tijdens de negentigerjaren van de vorige eeuw werd de kazerne verkocht, grotendeels aan de provincie Brabant.

Wat later stapten we voorbij het P.I.V.O. ( Provinciaal Instituut voor Vorming en Opleiding). Men geeft er training en opleiding aan overheidspersoneel en veiligheidsdiensten. Vlakbij het hoofdgebouw  van het PIVOdomein zijn de thematuinen gesitueerd, een ecologische en historische route op de gewezen militaire domeinen. Heerlijk stukje wandelen langs slingerende wegen, over vlonderpaden omgeven door vijvers, rietkragen en waterbuffers en die achtereenvolgens de bessen-, bijen-, vlinder- en moerastuin doorsnijden. Onze hondjes, vooral de rakkers van Martha en Louis, lieten weerom de kans niet schieten om eens een verkwikkend bad te nemen in één van de vijvertjes daar.

De thematuinen waren van elkaar gescheiden door een geometrische opstelling van schanskorven. Dit zijn metalen korven gevuld met keien van diverse groottes. De hedendaagse schanskorf vindt zijn oorsprong in de middeleeuwen, toen schanskorven als een onderdeel van militaire fortificaties of vestingwerken (o.a. als bescherming voor het artilleriegeschut) gebruikt werden. Een mooie link dus tussen het militaire verleden van de PIVO-site en de eigentijdse groenaanleg.
Ik wist dat ook allemaal niet, zulle, heb wat opzoekingswerk moeten doen…

Toen begon ons tong stilaan een beetje uitdrogingsverschijnselen te vertonen en keken we halsreikend uit naar die boerderij waar we zouden kunnen bijtanken maar  langs een aardeweg kwamen we eerst nog aan de O-L-Vrouwkapel aan de oude Merchtemse baan.   Deze kapel herinnerde aan een tragische gebeurtenis. In het jaar 1932 leefde boer Leopold Verdoodt met zijn boerin, Maria Van Den Broeck en zijn groot gezin op het Schaliënhof. Toen vier van zijn kinderen op weg waren naar de kerk, werden ze aan de steenweg, door een auto plots van het voetpad gemaaid en brutaal over de straat geslingerd. Dokters voorspelden een tragische afloop… er werd gebeden door het gezin en de familie, vooral tot Onze-Lieve-Vrouw. En wat gebeurde? Mirakel, mirakel…Geen enkele van de kinderen stierf aan de opgelopen zware verwondingen. Uit dank bouwde hunne pépé, Peterus Van Den Broeck, vader van boerin Verdoodt, in 1933 deze kapel.

Een betonwegje zette ons dan uiteindelijk af op de controle in Hof van Piemont. De naam Piemont komt uit het Romaans en betekent “ steenberg”. De gesloten hoeve, waarvan de gebouwen gegroepeerd waren rond een geplaveide binnenkoer, had een mooie ingang. Ze bestond uit een overluifelende ingangspoort met houten latei en bakstenen stijlen.  Het woonhuis was laagbouw, zeven traveeën lang en afgedekt met een kunstleien zadeldak. Rechts waren er de stallingen en links de grote langschuur en tegenover het woonhuis nog stallingen en andere plaatsen eigen aan de boerderij. Maar ja door de honger en de dorst was ons van dit alles weinig opgevallen en ne mens moet ook een beetje kijken waar hij zijn voeten zet hé.

Ondertussen vielen er ook enkele zeldzame regendruppels maar we zaten goed beschut binnen in de stallingen, donker maar droog. Perfecte timing dus.

Restte ons nog het laatste gedeelte, zo een drietal kilometers. Een betonwegje bracht ons op een aardeweg die we geruime tijd dienden te volgen over slingerende wegjes. Tussen de velden gingt het uiteindelijk terug richting Zellik en voor ons, in de verte konden we enkele blinkende bollen van het Atomium herkennen. Dan dienden we eventjes de industriezone te overbruggen, de brug over de N9 te dwarsen en door een nieuwe verkaveling te lopen tot terug naar de startplaats waar we rond 14 uur toekwamen.
Uiteindelijk waren we toch blij de korte wandeling te hebben genomen anders waren wij voor het donker nog niet aangekomen, denk ik…… Worden wij nu zo traag of worden wij oud????

Deden mee: Kwispel, Charly2, Jelle, Roebie, Timo en Woody