Cavalier King Charles wandelclub

Adoptie Milo

Milo1272 Milo1405

Ter adoptie aangeboden op 10 januari 2012
Omdat wij reeds voldoende adoptiebaasjes op onze wachtlijst hebben, zoeken wij niet verder naar kandidaten voor Milo. wil je ook graag op onze wachtlijst staan voor een volgende adoptie, stuur dan een mailtje naar onze adoptiecoördinator Liliane. Je kan nog steeds afhaken als je de “klik” met de aangeboden cav niet voelt (lees onze voorwaarden).

Naam : Milo
Geboortedatum : 4 mei 2005
Geslacht: reu
Kleurslag : Tricolor
gesteriliseerd/gecastreerd : ja
vaccinaties : in orde
Kinderen : onbekend
Katten en andere huisdieren : teefje geen probleem, anderen onbekend
Jachtinstinct : onbekend
Zindelijk : ja
Gewicht : 11 kg
Schofhoogte : 34 cm
Voeding : Royal Canin brokken 2x per dag, af en toe blikje tonijn of mee van tafel, verzot op kleine hondensnoepjes en knabbelpezen.

De omstandigheden en voorgeschiedenis :

Een jaar geleden kwam Milo bij Dirk en Vera terecht. Hij had daarvoor bij mensen gezeten die niet goed voor hem waren en hem niet goed behandelden. Hij is daardoor angstig geworden voor vreemden en durft soms zelfs happen in mensen hun broek.

Dirk en Vera wonen in een project van begeleid wonen omdat ze allebei een handicap hebben. Met hun en Milo gaat het allemaal goed en Milo vertrouwt hun ook. Het is alleen zo dat ze heel veel hulp nodig hebben van andere mensen en dat daar dus ook heel veel vreemd volk over de vloer komt. Dit zijn over het algemeen allemaal mensen die niks met honden hebben en zelfs bang voor honden zijn. Daarom moest Milo van de coördinator van het project steeds opgesloten worden in een bench als deze mensen kwamen. Maar die mensen doen vaak lelijk tegen hem en Milo is alleen maar angstiger geworden.

Ik ben met mijn vriendin, die gedragstherapeute is, bij hun geweest. We hebben het eerst geprobeerd met therapie, maar omdat er zoveel mensen komen die allemaal anders doen en soms ook lelijk tegen hem doen heeft dit geen succes.

Uit het verhaal van de mensen begrepen wij dat Milo al verschillende mensen hun broek kapot gebeten heeft. Hij blaft ook heel veel naar de mensen van de dienst die daar over de vloer komen, maar eigenlijk kan ik hem daar geen ongelijk in geven. Die mensen zijn allemaal onvriendelijk tegen hem en hij wil ze daar zo snel mogelijk weg hebben. En het is dan ook in het weggaan dat hij in de mensen hun broek durft bijten. Mijn vriendin en ik zijn daar 2 keer thuis geweest en naar ons was hij heel lief en de tweede keer dat we daar waren ging hij rustig in zijn mandje liggen slapen terwijl wij daar waren.

De pluspunten van Milo

Milo is een heel lieve hond die een beetje begeleiding en steun nodig heeft van zijn nieuwe baas. Als hij de mensen terug kan vertrouwen wordt hij weer een heel sociaal hondje. Milo is een waker, je tafelzilver is dus veilig!

Milo is goed onderhouden en is gewend om regelmatig naar het trimsalon te gaan waar hij geen probleem van maakt. Milo brengt een gezondheidsattest van zijn da mee.

De werkpunten bij Milo

Opbouwen van vertrouwen, veel liefde geven, en je realiseren dat hij voorlopig en met reden, een erg bang hondje is. Dan komt alles goed.

Wij zoeken en denken gevonden te hebben:

Het is voor Milo echt het beste dat hij een nieuwe thuis krijgt, liefst ergens waar het rustig is en waar in het begin niet te veel mensen over de vloer komen zodat hij langzaam maar zeker kan wennen aan zijn nieuwe eigenaars. Dit is het advies van een gedragstherapeute voor honden dat wij beslist gaan volgen.

MILO HEEFT ZIJN GOUDEN MANDJE GEVONDEN !

Zaterdag 14 januari

Verslagje van Chris (van het Meuteke)
Vandaag rij ik naar Schilde waar ik het nieuwe vrouwtje van Milo ga ophalen. Samen rijden we naar Heusden Zolder om kennis te maken met Milo en zijn omgeving, en om Milo de kans te geven zijn nieuwe vrouwtje uitbundig te keuren in zijn eigen omgeving.

Ik doe de stommiteit om Milo te willen aaien terwijl hij op de schoot van zijn eigenaar zit. Hij bijt me prompt in mijn vinger, maar hij bijt niet door, hij verwittigt enkel om te zeggen, afblijven! Ik toon begrip en hij wordt rustig. Als hij op de grond wordt gezet begint hij meteen het nieuwe gezelschap uitbundig te keuren. Het nieuwe vrouwtje heeft snoepjes bij, en de liefde van een cavalier gaat …..juist, door de maag. Toch zeker de liefde op het eerste gezicht.

Het nieuwe vrouwtje heeft een dik album bij van haar vorige viervoetertjes, en de eigenaars van Milo kijken graag en geamuseerd naar de sfeerbeelden. Zij kunnen zich een goed beeld vormen waar Milo terecht gaat komen. En het stelt hen gerust. Ook de babbel met het nieuwe vrouwtje van Milo verloopt in een prima sfeer. Bij het afscheid is het natuurlijk altijd zwaar. Niemand wordt graag door het leven gedwongen om een lieveling op te geven. Maar het leven heb je niet in je hand, het gaat zijn eigen gang. Eerlijk of oneerlijk, men kan er niets aan veranderen.
Maar de oplossing die door ons Meuteke geboden wordt met de herplaatsing, is een hele opluchting voor de eigenaars. Ze drukken dan ook heel stevig hun dankbaarheid uit bij het uitwuiven van hun schattebout. Ze kunnen hem nog geruime tijd volgen via dit dagboekje.

Milo legt zich neer naast zijn nieuwe vrouwtje op de achterbank van de auto. Zij fluistert hem zacht en bemoedigend allerlei verhaaltjes toe. Halfweg de rit begint hij haar hand te likken, en tegen het einde van de rit ligt zijn hoofdje al op haar schoot. Hij houdt dus van verhaaltjes voor het slapengaan. Ze is in de wolken met de overwinning die wel heel erg snel komt.
Thuisgekomen wacht het baasje vol ongeduld op de nieuwkomer, en Milo gromt helemaal niet, hij gaat met het baasje en aan de leiband de grote tuin verkennen. Hij heeft liefst 2000 m2 om in rond te snuffelen en heel veel bomen die hij water moet geven! Achteraan is een houtstapel waar heeeeel veeeeel veldmuisjes zitten om achter te jagen. Hij zal zich niet vervelen.

We installeren zijn slaapplaatsje, met het vertrouwde dekentje en kussens van zijn oude thuis, in de keuken. Een DAP staat al twee dagen in het stopcontact om hem de nodige rust te geven. Zo dadelijk eten en dan afwachten hoe hij de nacht gaat doorbrengen…

Morgen gaat hij mee op familiebezoek, want de nieuwe baasjes zijn zo fier als een gieter op hun hondje!

Maandag 16 januari,

Verslagjes van het nieuwe vrouwtje :
Zaterdagavond heeft onze Milo niet willen eten van zijn brokjes. Het zal de spanning geweest zijn. Hij wou ook niet drinken uit zijn drinkbakje.

Hij is mee naar boven gegaan met ons, naar de TV-kamer. Daar staat een extra lederen fauteuil met plaid, en een hondennestje waar we koekjes hadden ingelegd. De koekjes zorgden er voor dat hij ineens wel honger kreeg! en hij heeft het nestje grondig onderzocht op kruimeltjes. Daarna is hij er in gaan liggen en in slaap gevallen terwijl wij tv keken. Rond 23u zijn we gaan slapen, Milo in de keuken waar hij ook een bedje en zijn bench met open deurtje heeft staan, samen met zijn brokjes en drinken. We hebben hem van heel de nacht niet gehoord.

Zondagmorgen heeft hij de tuin verkend, helemaal op zijn eentje heeft hij alle bomen geteld. We hadden hem tot hiertoe zien zitten om te plassen, maar nu koos hij een boom en ging zijn pootje in de lucht en hij bleef maar plassen! De hele Schelde kon hij vullen!

Toen mijn man even naar de garage ging om schoenen te poetsen begon hij zowaar te janken om mee te mogen. Mijn man geloofde me niet toen ik het hem zei.

Zijn brokjes wou hij zondagmorgen weer niet, en drinken zagen we hem ook niet doen (waar haalt hij dan in godsnaam dat Scheldewater?). In de namiddag gingen we met hem op bezoek bij onze dochter en schoonzoon die niet ver uit de buurt wonen. Hun tuin is nog 3x groter dan de onze en ze hebben achteraan 4 kippen in een hok. Maar jachtinstinct lijkt hij niet te hebben. Hij gaat gewoon naar de kippen kijken en kwispelt dan met zijn staartje. Hij is mee de kippen gaan voeren met tafelrestjes. Wat ruikt dat heerlijk! en ja hoor, ’s middag at hij wel, de balletjes uit de soep mocht hij het liefste, dus hebben we die er maar uitgevist. We probeerden blikvoer, en daar heeft hij 1/3 van opgegeten. Onze dochter gaf nog een ander merk van brokjes mee waar ze bij haar moeilijke klanten veel succes mee heeft. Maar ook voor die brokjes haalt hij zijn neusje op. Hij zit goed in het vlees, dus we moesten ons niet ongerust maken zei ze. Hij zou wel eten op zijn tijd. Alles is nog nieuw voor hem. En wanneer gingen pa en ma eens weg? Wanneer mocht Milo eens komen logeren? Pa en Ma nemen Milo mee zoveel ze kunnen…

In de namiddag ging mijn man weer een wandeling met hem maken, ze verbroederen snel! Maar nog geen kakje gezien. We houden het nauwlettend in de gaten. Want net als bij een baby is dat het teken dat alles prima gaat.

Zondagavond zijn we terug thuis en in de living hebben we een tafelklok die om het half uur 1x slaat en op het uur ook het uur slaat. Hij denkt echt dat het de deurbel is. Bij 1xgong op het half uur, kijkt hij alleen maar verbaasd op. Maar als de klok het uur slaat blaft hij gans de tijd mee. Dat was een gedoe om 11 en 12u!
’s Nachts hoort hij vanuit de keuken de klok gelukkig niet, en boven in de TV-kamer is ze ook niet te horen.
Onze buren kwamen ook eens kijken naar onze nieuwe huisgenoot. Hij blafte bij het zien van het bezoek. Maar we hebben hem genegeerd, na eventjes ging hij naast hen op de mat liggen en de bui was over. Toen ze naar huis wilden gaan hebben we voor de veiligheid Milo even in de keuken gezet. We willen niet dat zijn eerste ontmoeting met onze vrienden in een gescheurde broek eindigt! Na enige tijd zal hij hen wel kennen. Daarna is hij weer met ons de trap opgegaan naar de TV-kamer. We hebben de avond doorgebracht bij een kopje thee.

Deze morgen (maandag) had onze kleine een lekkernij ontdekt. De plateau met de kopjes thee, suiker en melk stond op de overloop. En dat had hij geroken! Nu had hij ineens wel dorst. Hij heeft heel de melkkan uitgesloeberd! Ik heb nog nooit een hond gehad die melk dronk. Maar ik was al verwittigd dat cavaliers alleseters zijn. Om hem verder aan te moedigen te drinken, hebben we hem melk verdund met water voorgeschoteld. Maar ons trukkenventje lust liever volle melk en koekjes.
Hij reageert al minder op de tafelklok. Ik denk dat hij het doorheeft dat het niet de deurbel is en dat er dus niemand opdaagt bij al dat gegong. Hij weet ze ondertussen ook staan, hij gaat er parmantig voor staan blaffen. Stoute klok toch.

Hij is deze morgen ook met mijn echtgenoot naar het Kasteel van Axel Vervoordt geweest, wat op wandelafstand van ons huis ligt. Hij heeft gewandeld tot aan het kasteel en toen werd hij moe. Hij is dus sneller moe van het stappen dan zijn baasje. Hij zal dus de komende dagen veel oefening hebben om te werken aan zijn conditie zodat ze beiden een flukse wandeling kunnen doen. Op die wandeling heeft hij eindelijk zijn eerste kakje gedaan. en wij blij!

Link kasteel Axel Vervoordt : http://www.axel-vervoordt.com/castle.aspx

Dinsdag 17 januari

Milo heeft vrede gesloten met de tafelklok, hij gromt er nog eens naar als ze te lang lawaai maakt. Maar het blaffen is gestopt.
Hij heeft vandaag even waakhond moeten spelen. We moesten naar de oogarts, en daar kan hij uiteraard niet mee naartoe. Dus bleef hij alleen thuis in de keuken die hij ondertussen goed kent. Hij heeft een dutje gedaan want zijn mandje was beslapen. We zijn al bij al niet lang weggeweest.

Het vrouwtje van Zipo is ons vandaag komen bezoeken. Zij heeft natuurlijk veel cavjeservaring, eerst gromde hij even, maar daarna heeft hij haar uitbundig besnuffeld en toen ze werd goedgekeurd ging hij parmantig aan mijn voeten liggen. Toen ze buiten ging heeft hij geen moeite gedaan om in haar kuiten te bijten. De deur stond open en hij maakte ook geen aanstalten om te gaan lopen. Het is goed hierbinnen, ik zal maar blijven zal hij gedacht hebben.

Ondertussen weet hij ook al waar hij woont. Bij de eerste wandelingen wandelde hij naar de oprit van de buren, nu kent hij zijn huisnummer al.

Wat hij niet kent waren trappen. Onze TV-kamer is boven en we hebben hem dus geleerde hoe hij trappen moet beklimmen. Zijn tuigje aan met leiband, ik naast hem om het stap voor stap aan te moedigen. Mijn echtgenoot achter ons voor het geval hij zou struikelen. Het is lief om zien, hij wipt met beide pootjes tegelijkertijd trede per trede op zoals een konijntje, daarbij blijft hij dicht tegen de muur want dat lijkt hem het veiligste. De open leuning lijkt diep en gevaarlijk, kan een hond hoogtevrees hebben?
Halfweg de trap was hij al moe, maar met een beetje aanmoediging is hij boven geraakt en hij leek blij met zijn eigen prestatie. Binnenkort crost hij ons voorbij op de trappen.

Flemen kan hij als de beste, als hij wil geknuffeld worden vraagt hij het gewoon door op mijn voeten te gaan zitten en met zijn kopje tegen mijn been te gaan hangen. Wie kan dat weerstaan? Hij loopt mij ook heel het huis achterna. Waar ik ben is Milo, en het baasje is de wandelaar, die mag niet buiten zonder onze Milo.

Zijn eerste vrouwtje heeft vandaag getelefoneerd om zich er van te vergewissen dat alles ok is, ik heb haar gevraagd wat zij Milo te drinken geeft, want het water van Antwerpen lijkt hij niet te lusten. Er zal een smaakverschil zitten op Scheldewater en Maaswater denk ik. Gewoon van het kraantje zei ze. Maar dat wil hij hier niet. We zijn dus fluitjesmelk (magere melk) gaan kopen en dat gaat er vlot in. Kalk zal hij dus niet te kort komen. Voor de rest heeft mijn dochter hem Hills dieet korrels voorgeschreven. En het is een rare, want niemand dieet graag, maar Milo wel. Hij lijkt ze te lusten. Ik kreeg vandaag ook de tip om een deel van zijn korrels te vervangen door prinsessenboontjes (sperziebonen). Ik had toch medelijden, alleen al het woordje dieet! Dus ik heb gezondigd vandaag en hem nog een portie soepballetjes en rijst gegeven (hoop dat mijn dochter hier niet leest).

Hij is wel gewend om op zijn wenken bediend te worden denk ik. Hij zag zijn kauwbeen liggen in zijn mand, en is erop beginnen blaffen, dichterbij, wat verderaf, hij mankeert nog juist de spraak want het was duidelijk : het been moest naar hem toe komen, hij ging niet naar het beentje gaan. Op de duur heeft hij het dan toch opgegeven en heeft hij het beentje gestraft door het op te peuzelen. De mand in de eetkamer heeft hij ondertussen ook in bezit genomen. In elke kamer een bed, keuken, woonkamer, tv kamer.

Voor de rest maakt hij elke dag een wandeling, en elke dag gaat hij ook op visite bij mijn dochter waar hij ook in de watten wordt gelegd.
We vinden dat hij ons vlug heeft geaccepteerd en zijn heel blij met onze Milo.

Woensdag 18 januari

Elke dag doet onze Milo twee wandelingen, eentje in de voormiddag en eentje in de namiddag. We willen graag zijn conditie wat opbouwen, want volgens mijn dochter (die da is) is hij ook wat te dik. Vandaar het dieet dat we, in combinatie met wat lichaamsoefening, geven. Hij heeft 34 cm schoft en woog vandaag 9.600kg. Dat moet zakken naar 8kg. Maar we hebben gelezen op de adoptiepagina van Ayla dat het niet onoverkomelijk is. Ook zij heeft gewicht verloren met oefening.

Hij is deze namiddag weer op familiebezoek geweest. En ja, hij heeft een ingebouwde GPS. Van op de lange oprit liep hij recht in de garage, spurt naar de keuken en woeps in de living. Hij weet waar zijne 2e Stella staat! We hebben 12 blikken Hills dieetvoer meegebracht, want blikvoer gaat er beter in dan korrels. Ter plaatse heeft hij het nog eens gedemonstreerd : schrok een heel blik ineens op, en dan maar likkebaarden. We zouden eens aan Hills moeten vragen om ook voor mensen diëten op de markt te brengen!

We zijn vandaag ook naar de supermarkt geweest met de auto, en Milo mocht mee. In een wip zit hij in de auto. Springen tot op de zetel doet hij niet, hij stapt netjes in via de trede. Alhoewel we denken dat hij dat wel kan. Want bij zijn vorige vrouwtje moest hij erg hoog springen om op haar schoot te geraken. Maar mss is het hem ook netjes aangeleerd om elegant in te stappen.
Hij moest mooi braaf wachten in de auto, en dat heeft hij ook heel mooi gedaan zonder blaffen.

We hebben nog een eigenschap van hem ontdekt. Hij wil de roedel bij elkaar houden. Als we met 3 in de kamer zijn, mijn man, mijn dochter en ik, dan begint hij heel zielig te janken als er eentje door een deur verdwijnt. Hij blijft daar dan zitten tot die terug komt. En dan is alles weer ok. Misschien droomt hij ’s nachts van heldendaden op een schapenweide! wie weet…

Vrijdag 20 januari

Vandaag heeft onze Milo zelf gevraagd om buiten te mogen. Het regende dat het goot, maar daar zat hij niets mee in. Hij ging parmantig voor de deur zitten, we deden ze open en hij ging voor de tweede deur zitten die uitgeeft op de tuin. Hij was heel duidelijk, daar was het te doen.
Hij maakt enkel gebruikt van de eerste meters van de tuin. Naar de buurhond blaft hij heel hard, en hij is zo fier als een pauw dat die niet dichter durft te komen (denkt hij) want de buurhond zit achter de tuinafsluiting en die afsluiting heeft Milo nog niet gezien, zo ver is hij nog niet in de tuin geweest.
Het baasje is met hem tot achter in de tuin gewandeld, en het baasje kwam met een gerust hart terug (de tuin is helemaal omheind) toen zal Milo plots dat het baasje een stuk verder was dan hij dacht en hij zette het op een lopen! We wisten echt niet dat hij zo hard kon crossen! Voor de voeten van het baasje bleef hij blaffend rondjes draaien die alsmaar dichter naar de achterdeur gingen. Daar is de deur baasje! daar is ze, nu terug naar het vrouwtje.

Wat we ook gemerkt hebben is dat wij ons territorium kwijt zijn. Het is volledig ingepalmd door Milo. Het enige wat hij nog niet samen met ons doet is in de kastrollen roeren. En over kastrollen gesproken, ik kreeg het weer niet over mijn hart om hem enkel dat dieet te geven. We hadden een lamskoteletje over (allee over….is veel gezegd maar ja) en ik heb het dan maar in kleine stukjes geknipt en onder zijn voer gedaan zodat hij er veel plezier aan had.

En vanaf vandaag gaat hij zonder leiband de trap op, nog altijd dicht tegen de muurkant. Bij het afdalen is de afgrond nog wat te diep, dan doen we hem nog de leiband om, maar de eerste vier treden doet hij al op en af zonder leiband. Hij overwint zijn hoogtevrees wel.

Elke dag gaan we op bezoek bij onze dochter, Milo kent het huishouden daar even goed als bij ons, hij is een graag geziene gast. Een crème van een hond, hij laat zich graag op zijn buikje aaien, we noemen hem dus onze koffiekoek.

Dinsdag 24 januari

Afgelopen zondag waren we hem kwijt!

We wisten dat het niet kon, maar het was zo. Hij kon het huis niet uit, en toch vonden we hem niet. Alles hebben we afgezocht, we hebben geroepen, met zijn etensbakje geschud, niets. Zou hij alleen naar boven gegaan zijn? alle kamers gaan afzoeken en maar roepen Miiiloooo, niks. Niet in de garage, niet in de keuken, niet in de bijkeuken. En zoals dat gaat, het was het baasje zijn schuld! Gij zult hem wel in de tuin gelaten hebben en dan de deur per ongeluk toegedaan hebben. Nietes, welles… in de tuin gaan zoeken, en dat duurde wel lang. Maar niets te vinden.

Ons huis staat tussen de bomen, bij somber weer is het niet echt licht binnen. Toen ik van de keuken naar het salon ging hoorde ik een zoet gesnurk. Daar lag hij, weggedoken in een oude lederen fauteuil die niet meer gebruikt wordt en tussen twee kasten in een donker hoekje staat. Helemaal opgekruld gelijk een kussentje. We zijn er vele malen voorbij gegaan in onze zoektocht en hem niet opgemerkt, steeds maar kijkend op de vloer en onder de kasten. Hij antwoordde lekker niet, bleef stilletjes liggen want hij is een hoogslaper en ze moesten zijn nieuw gevonden bed zo eens afpakken. Hij mag de zetel hebben, zoals hij hier alles mag hebben. Wat van ons is, is van hem. Zoals ik al zei: in de kastrollen roeren doet hij niet. Dat heeft hij zeker geleerd van mijn echtgenoot: hij heeft graag dat zijn kostje klaarstaat als hij honger heeft.

Hij wandelt ondertussen al een stuk verder in de tuin, en hij voert ganse conversaties met de buurhond, maar hij blijft nog steeds op een veilige afstand van de afsluiting. Aan de intonatie van de gesprekken is duidelijk te merken dat hij vertelt dat het hier voortaan zijn erf is!

Trap op gaat ondertussen ook heel vlot, naar beneden vertrouwen we het zelf niet. Baasje gaat eerst, dan Milo, en dan het vrouwtje, en met leiband want hij moest zo eens uitschuiven.
Hij wilt nog steeds geen water drinken. Zijn bakje blijft onaangeroerd staan tot er een tweede bakje komt met magere melk. Dan dompelt hij heel zijn snoet in de melk van gulzigheid en moet daarna zijn neusgaten vrij proesten. Yoghurt eet hij ook graag. Hij lijkt wel een katje!

Gisteren is hij op de wandeling het vriendje van onze Beau tegengekomen. Een stoere Tervurense, Groucho genaamd, met rijbewijs! Ze hebben kennis gemaakt en elkaar goed bevonden. Veel gesnuffel en taxeren, wie is wie. Groucho kon het niet goed vatten, onze Beau was een teefje, maar wat is dit? zou het een kat kunnen zijn? Aan zijn melksnor te ruiken dan….

In broekspijpen bijten doet hij ook niet meer. Als er bezoek komt dan blaft hij een tweetal keren en laat de mensen verder met rust. Als ze vertrekken kijkt hij ze wat argwanend na, maar daar blijft het bij.

Vandaag zijn we boodschappen gaan doen in de stad, en we zijn er ook op restaurant geweest. Milo’s vuurdoop! En hij heeft het geweten, hij is mooi onder de tafel gaan zitten en is er niet meer onderuit gekomen. Een echt voorbeeld van een hond. We zijn er niet mee in affronten gevallen. Hij kan dus in de toekomst altijd mee op restaurant.
Hij rijdt ook graag mee in de auto. De achterbank is voor hem, en hij zit daar ook heel fier en hooghartig te kijken alsof hij in een gouden koets zit! Mijnheer krijgt streken.

Donderdag 8 maart

Milo is een mini mensje aan het worden. Hij is kieskeurig, beetje te dik, gebruikt water enkel om zich te wassen en drinkt voor de rest melk. Hij spreekt zelfs.
Toen hij laatst zijn korreltjes at, gemengd met bruine rijst, begon hij verwoed met zijn poot op de grond te krabben, en dan maar kijken naar het vrouwtje. Opnieuw en opnieuw, ziet ze dan niet wat ik bedoel? Nog hebben Milo? Natuurlijk, maar daarna weer met die poot op de grond. Het vrouwtje neemt het bakje op, en jawel, daar liggen nog rijstkorrels onder en die moest hij hebben.
Hij vraagt ook om buiten te gaan.

Zijn verleden speelt hem nog parten. Iemand die diensten komt verlenen vertrouwt hij niet. Zeker als ze binnen moeten zijn. De werkmannen die de riool kwamen herstellen waren wel zijn vrienden. Die bleven tenminste buiten.
De kapper die aan huis komt werd eerst argwanend bekeken. Daarna stijl genegeerd (dominantie) maar toen de man erg vriendelijk naar Milo was, keerde het tij. Hij weet nog dat dienstverlening voor het vrouwtje, in het verleden gepaard ging met miserie voor hem.

We kunnen hem niet meer missen. Hij heeft twee huizen die hij als de zijne beschouwd. Het onze en dat van onze dochter. Hij kent de twee tuinen ook op zijn duimpje. Hij vliegt trappen op, maar weigert ze af te dalen. Het is onze schrik dat hij zou uitschuiven die hem zo bedorven heeft dat mijnheertje nu geen trap meer afdaalt zonder begeleiding. Hij heeft zijn eigen personeel dat hij meeneemt op wandeling. Want het baasje gaat niet met het hondje wandelen, neen het hondje wijst de weg en het baasje volgt. Ge moet het maar gedaan krijgen!

En deze zomer gaat hij mee op verlof naar de Provence. Daar heeft hij nog een huis en een tuin die hij tot de zijne kan maken. Hoe dat verloopt vertel ik je na de zomer wel.

Tot dan.