Cavalier King Charles wandelclub

adoptie Nanou

Nanou

Voor meer fotos klik hier

Ter adoptie aangeboden op 15 november 2011

Naam : Nanou
Soort : Blenheim
Geboortedatum : 13 november 2007
Geslacht: teefje
gesteriliseerd/gecastreerd : neen, maar komt nog
vaccinaties : juni 2011
Kinderen : prima
Katten en andere huisdieren : ja
Jachtinstinct : enkel muisjes maar verder onbekend
Zindelijk : ja
Gewicht : 9 kg
Schofhoogte : 36 cm
Voeding : zijn we aan het uitzoeken, ze at kattenvoeding samen met de poezen. Maar dat is niet gezond.

De omstandigheden

Wij mogen om privacyredenen op de website geen info verstrekken over Nanou haar eigenaars.
Voor ons is dat geen enkel probleem. Waar een hond vandaan komt is niet belangrijk, als hij/zij niet meer gewenst is, dan herplaatsen wij. Wij vinden het belangrijker waar een hond naartoe gaat.

Het is natuurlijk een verschil als de eigenaar niet meer bij machte is zijn hondje te houden, en ons ter hup roept. Dan komt ook het verhaal van de eigenaar aan bod. Dan is er een dubbel verdriet, het verlies van een knuffelvriend en het verlies van een baasje/vrouwtje. De eigenaar doet dan een beroep op ons om zijn schattebout nog een mooi leven zonder hem/haar te bezorgen en heeft dus het laatste woord in de herplaatsing.

Dat is hier niet het geval…Nanou moest gewoon weg omdat men haar aanhankelijkheid beu was. Al haar mooie eigenschappen werden omgevormd tot een probleem. Iemand uit de omgeving van Nanou heeft haar in bescherming genomen en haar bij ons aangeboden. Deze man fungeert als Nanou haar “peter” en zal ook bepalen naar welk gouden mandje Nanou verhuist.

Voor haar eigen veiligheid werd Nanou meteen ontzet door haar “peter” en werden afstandspapieren en overdrachtformulieren reeds ondertekend door de eigenaars, daarna werd ze door ons in een opvanggezin geplaatst waar ze kennis maakt met andere soortgenoten en op enkele dagen tijd haar schrik overwon. Zoals bij ons gebruikelijk is, werd ze eerst aan een medisch onderzoek onderworpen voor de veiligheid van de honden in het opvanggezin. Ze heeft dus alles gehad wat ze nodig kon hebben, ontworming, pipetje tegen ongedierte, bestrijding tegen een oorontsteking. Ze is geheel gezond bevonden zonder enige afwijking. Attest van de da wordt meegeleverd.

Nanou was niet gesteriliseerd. En omdat wij er naar streven dat een herplaatser bij ons een beter leven moet krijgen en geen slechter, laten wij Nanou bij het opvanggezin steriliseren. Daar kan ze dan bekomen in een voor haar ondertussen bekende omgeving. Ze werd daar ook gewassen, geborsteld, getrimd, kortom ze is om door een ringetje te halen. Zoals jullie hebben kunnen lezen bij de voorwaarden worden die kosten in meerprijs gebracht voor de nieuwe eigenaars. Er is geen enkele mogelijkheid om Nanou zonder sterilisatie te bekomen.

Haar voorgeschiedenis:

Nanou leefde vooral tussen veel poezen die haar bijna dagelijks muisjes cadeau deden. Levend of dood, het was Nanou haar enige speelgoed. Ze heeft in haar leventje nog niet veel knuffels gehad en is ook zeer dankbaar voor elke aai op haar hoofdje. Alhoewel, ze moet je eerst vertrouwen. In het begin krimpt ze in elkaar als je haar optilt. Maar als ze ziet dat je bedoelingen positief zijn dan drukt ze zich met heel haar lijfje tegen je aan. Bij elke bruuske beweging duikt ze weg.

Een goede verstaander heeft hier maar een half woord nodig dachten wij. Nanou kan wel bij kinderen maar door hun onstuimigheid vinden wij kinderen jonger dan 10 jaar niet geschikt voor dit rustige hondje dat duidelijk gewend was om tussen donder en bliksem te leven.

De pluspunten van Nanou:

Nanou is, zoals alle Cavaliertjes, een superlieve knuffelkont. Ze is erg rustig in huis. Ze is graag bij je in de buurt maar ze is niet opdringerig. Als je ergens mee bezig bent legt ze zich op een paar stappen bij je vandaan om rond te kijken of te slapen.
Nanou bijt niks kapot in huis. Ze snurkt maar een beetje en slaapt de hele nacht door zonder je wakker te blaffen. Ze bedelt zelfs niet. Ze zal niets ondernemen om de mensen te krenken. Ze heeft geleerd geen last te verkopen.

Ze is nooit met de wagen weggeweest en bij haar vervoer naar het opvanggezin was dat voor haar een heel avontuur. Ze heeft wel schrik van al dat nieuws, maar is niet wagenziek. Wat korte ritjes met een beloning in het begin zal al wonderen doen. Bij schrik kwijlt ze overvloedig, wat ook meteen verdwijnt als de stress situatie voorbij is.
Ze gaat mee wandelen, maar ze kent dat eigenlijk niet, en ze kan vooral een tuin niet missen. Liefst een slordige tuin of een erf, waar ze achter muisjes kan jagen. Ze kan zich erg lang amuseren met de sporen van de muisjes te besnuffelen en te zoeken waar ze zouden kunnen zitten. Uiteraard is ze niet snel genoeg om ze te pakken. Daar had ze vroeger poezen voor.

Nanou is erg rustig als je haar een bad geeft; ze geniet enorm van de aandacht die ze dan krijgt en laat zich mooi toiletteren. Ze wordt niet eens nerveus van het lange stilzitten.
Maar ze is geen tuttebelletje, als je haar per ongeluk ergens buitensluit, dan laat ze een korte blaf horen : he ik ben hier ook nog! Geef je haar een kauwbeentje dan zal ze het niet laten afpakken door de anderen. En gelijk heeft ze. Het is niet de bedoeling dat ze als speelgoed moet dienen voor een ander cavalier, wel als speelkameraad. Ze durft echter niet van haar kauwbeen genieten zo lang het vrouwtje of baasje niet in de buurt is om haar veiligheid te bieden. Mogelijk eist ze na enige tijd haar plaatsje in de roedel op, en dat is maar normaal.

Als je dus nog een hond hebt hou er dan rekening mee dat het territorium moet herverdeeld worden en dat de honden dat zelf doen. Vraag jezelf af of je het gaat verdragen als Nanou dan toch onverwacht de baas in huis gaat worden. Je hond zal het niet erg vinden, anders had hij het niet toegelaten. Maar kan jij er mee leven? Lees zeker meer over roedelgedrag.

De werkpunten bij Nanou:

Eigenlijk niets. Ze is gewoon perfect.
Lees de verslagjes hieronder van het opvanggezin zodat je haar vorderingen kunt zien. Het opvanggezin heeft veel ervaring met honden en brengt een objectief verslag uit. Dus daar vind je allerlei weetjes over Nanou.
Wij verwachten jullie sollicitaties :

VERSLAG VAN HET OPVANGGEZIN

Nanou is nu drie volle dagen bij ons en we kunnen al wel zeggen dat het een rustig hondje is en zeker geen blaffer.
Wat het eten betreft, zullen we nog wat moeten “zoeken” wat ze wel en niet lust. De eerste dagen heeft ze niet willen eten, maar daar zal de verandering van omgeving wel voor iets tussen zitten. Onze cav krijgt gewoonlijk Pro-Plan Lam&Rijst met af en toe wat tafelrestjes tussen, maar blijkbaar kent Nanou dit niet? Zondag na de wandeling met onze hondenwandelvrienden weigerde ze terug te eten… nadat we het gemengd hadden met wat rijst en scampisaus (!) heeft ze toch een beetje willen eten uit de hand… Zelfs een hondenkoekje of een kauwbeentje eet ze niet. Ze neemt het wel aan maar laat het achteraf gewoon liggen. Onze cav moet wel niet proberen het te bemachtigen, dat laat ze niet toe… ze bijt van zich af. Onze grote loebas… die wint natuurlijk wel… en dan jankt ze aandoenlijk… zonder dat Loebas haar aangeraakt heeft… Dus als ze het laat liggen, dan nemen we het gewoon weg om verder “onheil” te voorkomen. Het is ook voor onze cav niet wenselijk dat hij een dubbele portie krijgt… die eet dan weer véél te graag.

Slapen is geen probleem, we horen haar niet. Haar nestje gebruikt ze niet, de zetel volstaat voor haar… het plaatsje dat wij voor Nanou reserveerden, is door onze cav als het zijne aangenomen. Maar geen probleem… ze slaapt waar ze wil, op de vloer, het tapijt of in de zetel…

Bij stress-situaties merken we dat ze enorm “kwijlt”, bijvoorbeeld bij de verhuis naar ons, bij de hondenwandeling op zondag met onbekende honden (voor haar) maar, als ze zich terug “op haar gemak voelt” is dat kwijlen ook meteen voorbij. Het is dus niet iets dat de hele dag voort duurt. Enkel bij stress dus. Een echte wandelaarster is het niet, soms doet ze even een zitstaking… maar als je even aandringt… loopt ze weer gewillig mee…

Nanou is een “gereserveerd” hondje, ze is niet echt bang, maar laat zich niet zomaar opnemen, ze gaat dan een beetje schuw achteruit. Je moet een beetje geduld aan de dag brengen, en dan lukt het wel. Eens opgepakt, laat ze zich graag “flodderen” en drukt ze zich helemaal tegen je aan. Bij bruuske bewegingen schrikt ze echter makkelijk.

We nemen aan dat dit wel betert eens ze zich wat “thuis” gaat voelen.

Nanou kammen, borstelen, wassen, nageltjes knippen… helemaal geen probleem (wat een verschil met onze cav die niet kan stilzitten!)

Haar gevoeg doet ze op de klinkers, “madame” voelt zich niet geroepen om haar voetjes nat te maken in het gras, ze is het misschien niet gewend, ze doet het niet… ook niet als je haar opneemt en in het gras plaatst… Dames plassen niet in het groen!

De relatie met onze twee honden loopt vlot. Zij aanvaarden haar aanwezigheid, maar nodigen nog niet uit tot een spel. Onderling doen onze cav en onze loebas dit ook niet, dus moeten we gewoon in het oog houden dat wij de aandacht tussen onze drie woefkes goed verdelen. We zien wel hoe het evolueert.
De volgende dagen laten we Nanou gewoon tot rust komen om haar aan haar nieuwe omgeving, huisregels en “machtspositie” te laten wennen… daarna zullen ook wij haar beter leren kennen

11/11/11

We zijn weer enkele dagen verder sinds Nanou bij ons werd afgeleverd en sinds ons laatste dagboekverslagje, en… ze begint een beetje los te komen!

Ze is alvast een stuk actiever dan de eerste dagen, ze loopt de hele dag met me mee. Als we met dit mooie weer buiten bezig zijn (zij is héél graag mee buiten) dan gaat zij ondertussen de tuin onderzoeken. Alles wordt grondig besnuffeld, zeker de plaatsen waar muisjes kunnen zitten!

Ook onze kippen zijn zeer interessant, daar zou ze graag eens kennis mee willen maken! Ons motto is echter… geen enkele hond in het kippenhok, dus ook zij niet…
Als ze voor een gesloten deur staat, laat ze meteen een blafke horen om ons te laten weten dat we haar niet mogen vergeten. Ze vraagt op dezelfde wijze ook om even naar buiten te mogen om een plasje of zo te maken.
’s Avonds is het onze gewoonte dat onze woefkes een kauwbeentje of hondenkoekje krijgen. Nanou laat dit dan gewoonlijk een hele tijd bij haar liggen, én als ons woefkes hun snoepje op hebben, dan zal zij er wel eens aan beginnen. Ze laat het zeker niet afnemen.
De onderlinge verstandhouding tussen onze honden en Nanou is opperbest, ze spelen wel niet met elkaar, maar ze accepteren elkaar.

Nanou is een rustig woefke en het “bange” is ook aan het minderen. Ze laat zich makkelijker opnemen dan de eerste dagen. Het is duidelijk dat ze nu meer “op haar gemak” is.
Ook het eten is beter, het is wel even zoeken hoe en wat ze gewoon is. Blijkbaar eet ze liever uit een bordje dan uit een eetbakje, een bakje laat ze staan, als je het dan overzet naar een bord, dan begint ze er toch aan.
Tot het volgende verslagje!

Woef!

18/11/11

We zijn weer een weekje verder en Nanou maakt vorderingen…. Na de wandeling vorige zondag was ze uitgeteld, ze is duidelijk niet gewend aan zoveel drukte en stress. Tijdens de wandeling viel al op dat ze heel veel zeverde, maar het was dan ook een “grote groep” voor een hondje dat niet gewend is om te gaan wandelen. Ook kreeg ze veel meer aandacht dan ze gewend was.
Hier in huis raakt ze helemaal thuis, ze durft al eens komen uitdagen, om te spelen, ze durft opspringen en ’s morgens als we opstaan worden we uitbundig begroet. Onze woefkes zijn langslapers, en krijgen we “moeilijk uit hun bed” om hun ochtendplasje te doen. Nanou staat meteen mee op, begroet ons en gaat mee naar buiten om de paardjes te begroeten en eten te geven.
Vandaag heeft ze zelfs komen vragen om te spelen en “piepspeeltjes” zijn helemaal haar ding, Ze vangt ze op en ze houdt ervan om ze te laten piepen. Ze terugbrengen doet ze echter niet… Spijtig genoeg is het net als haar eten, héél even om het vlug “op te geven”.

Het eten, dat blijft een probleem. Onze “dame” is nogal “moeilijk” aan het eten te krijgen. Haar devies is “dames moeten slank blijven” denk ik. Wij worden er een beetje hoorndul van. Onze honden zijn vlotte eters, lusten alles… en het eten is in een wip en een gouw op. Nanou heeft iets tegen eten, ze ruikt eraan en laat het staan. We probeerden al vanalles, we kookten rijst met biefstuk en groenten (onze honden zijn ongelooflijk dol op…) we probeerden lam en rijst… enkele hapjes om haar neus op te halen, we probeerden een “cezarreke”, ondanks dat we eigenlijk tegen blikvoer zijn, niets maar dan ook niets…. is het treuren of is het koppen… of heeft ze een negatieve ervaring in het verleden opgelopen bij het eten? We vinden het spijtig dat ze het ons niet kan vertellen… Als we haar met de hand voeren, eet ze enkele happen om daarna weer te stoppen… het liefst van op een stoel of een zetel. We noemen haar soms lachend “Madame La Comtesse”… Maar het is een schatje! Drinken doet ze gelukkig genoeg. Na het drinken hoest ze wel gemakkelijk, maar ook daar kunnen we niets van oorzaak vinden, het lijkt dat ze te snel drinkt en dat ze daarna even last heeft van reversed sneazing. Maar daar weten we raad mee, en dan is het ook meteen over.

Als we buiten gaan, gaat ze steeds mee… overal waar muisjes kunnen zitten… zit ze ook. Ze vindt het ongelooflijk spijtig dat ze zo groot is… ze kan met haar lijfje niet in ieder gaatje waar muisjes kunnen zitten… en dan gaat ze blaffen. Ze is dus vinnig genoeg.

Het is plezant haar iedere dag losser te zien worden….

Tot de volgende!
Pootjes en snuffels!

Nanou
Woef!
18/11 avond

Toen ik thuiskwam heb ik haar, op aanraden van de da, een half pilletje gegeven van domperidon of motillium…
een half uurtje later heeft ze in 2 keer haar eten opgegeten…
Oef!
20/11/2011

Hier zijn we weer met een update van ons dagboekje…

Gisteren hebben we een rustige dag gekend, we zijn in de voormiddag op stap geweest en de woefkes konden niet mee. Geen probleem, Nanou en onze honden kunnen perfect een tijdje alleen blijven. Toen we ’s middags terug thuis kwamen kregen we een uitbundige begroeting. Even later was Nanou weer op strooptocht in de tuin, alleen spijtig dat die stomme veldmuisjes sneller blijven dan zijzelf.
In de namiddag was ik een kast aan het oppoetsen en heeft Nanou me vanuit haar zeteltje in het oog gehouden. Ze moet het goed gevonden hebben, want ’s avonds heeft ze de hele avond aan mijn (propere) voeten gelikt….

Vandaag heb ik de hele dag gewerkt in de tuin. Het was schitterend weer, ook voor onze woefkes. Onze grootste loebas bleef veilig binnen, want de jagers waren vlakbij en hij heeft grote angst van alles wat schiet of donderd… Nanou trok er zich niets van aan. Ze hielp me soms tussen de planten met het lostrekken van onkruid, maar de grootste tijd heeft ze gebruikt om veldmuisjes op te sporen tussen het brandhout. Tot nu toe is het haar niet gelukt om ze te vangen…

Eergisteren hadden we een klein succes met haar te laten eten. Op aanraden van de dierenarts hadden we een half motillium (domperidon) pilletje gegeven een half uur voor het eten… en zowaar… ze heeft gegeten. Wij supertevreden… maar we hebben te vlug victorie gekraaid. Gisteren en vandaag heeft ze weer niet gegeten.
Het lijkt zelfs dat ze “schrik” heeft om te eten… Zijn het onze honden? Ze is erg onderdanig naar onze grote “loebas”, hij doet geen vlieg kwaad, maar je ziet dat ze erg op haar hoede is voor hem. Zij is een teefje, wij hebben twee gecastreerde reuen. Is het dat zij gewend is om haar voer af te geven aan de “sterkere” reu? Ze eet niet. Geen hondenbrokken, niet nat, niet droog… geen gekookte (breuk)rijst met heerlijke groenten en vlees… geen blikje vis in eigen nat (onze honden zouden er een moord voor doen), niets.
Je ziet aan haar ogen dat ze “schrik” heeft… dus vandaag heb ik haar in een kamer alleen gezet om te eten… zonder onze twee andere honden… en toen ik ging kijken lag ze weggekropen in een hoekje met een blik van “mag ik terug binnen” zonder iets te eten. Ik heb het eten weggenomen… en ze heeft weer niet gegeten.
De dierenarts zegt dat ze gezond is, dat het waarschijnlijk stress is. Hoe graag zou ik nu eens willen kunnen praten met haar… dan wisten we tenminste wat er aan de hand is.
Ze loopt goed mee, ze heeft energie, ze speelt, ze drinkt… maar wil niet eten.
Nochtans… vanavond at Anita een peer, en dan heeft ze de gewoonte om Sam ook een stukje peer te geven… en zowaar … Nanou lust ook peren!

Zelf denken we dat dit niet eten een gevolg is van stress. Misschien is het haar bewogen leventje. Baasje kwijt, 4 maanden een ander baasje en nu weer op zoek naar het ideale nestje… Ze is nog maar 4 jaar… je zou voor minder geen honger meer hebben.

Morgen ga ik kijken of de Duck binnen is gekomen in de dierenwinkel. Dan proberen we het met Duck. Het schijnt dat de meeste honden niet kunnen weerstaan aan de versie met pens… Ik hoop dat het geleverd is.

Nanou is een schat van een hondje, ze is het vriendelijkste woefke dat hier al ooit aangewaaid is. Ze houdt je in het oog, ze volgt je overal, ze vraagt om buiten te kunnen, als je haar per ongeluk ergens “opsluit” dan laat ze een bescheiden blafje horen van “hé, ik ben hier ook nog” en je krijgt héél veel vriendschap van haar. Van onze 3 huidige honden is zij nu wel de “vriendelijkste” en “zachtste” van karakter. Ze schrikt wel erg van plotse bruuske bewegingen of als je je stem even verheft.

Dat was het dan voor vandaag!

Tot de volgende!

23/11/2011

Gisteren riepen wij het uit “Yeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeessssssssssssssssssss!!!!!! In de dierenwinkel was Duck Pens aanwezig en het werd thuis meteen uitgetest. Er werd een plakje ontdooid en aangeboden, na wat “ruiken” werd het goed bevonden en… zowaar ze at! Ook deze ochtend heeft ze flink haar plakje opgegeten… Eigenaars van een moeilijk etende Cav weten hoe plezant dit is…

Nanou voelt zich hier ondertussen toch wel een beetje thuis, daarstraks zat ze naast haar bordje Duck te “waken”, onze 2 andere woeffers mochten er niet naar kijken… na een tijdje “belangrijke bewaker” gespeeld te hebben heeft ze zowaar de helft van haar portie opgegeten. Straks presenteren we de overschot, hebben we gisteren ook gedaan… en toen at ze het op!
Daarom denken we dat ze vroeger meerdere eetmomenten op een dag had of dat ze doorlopend kon eten. Dit kunnen wij echter niet maken met onze 2 andere honden, die eten alles en zijn echte schrokkers.

Gisteren was een “rustige dag”… Nanou hield zich buiten bezig met het muisjes opsporen en de tuin inspecteren… en blafles geven. Geen noemenswaardige gebeurtenissen buiten dé grote gebeurtenis van “het eten”

Vandaag heb ik in de weide gewerkt. Heb er zowat een grote halve dag “gekuist” en verder heb ik onze planten voorzien van een laagje compost/verteerde mest. Hierdoor bleef de poort van onze tuin naar de weide open. Nanou had dit meteen gemerkt en heeft me geholpen in de weide. Eerst wat op haar hoede, die 2 paardjes zijn toch wel erg groot… en als die kwispelen met hun staart… dan was ze eerst meteen terug in de tuin… Na een tijdje zag ze in dat onze paardjes geen interesse hadden in haar… dus kon ze aan haar grote verkentocht beginnen…
Eerst de weide, dan de tuintjes van de buren… Normaal luistert ze enorm goed, maar nu… oostindisch doof… eerst gaan kijken wat er achter die struiken te vinden is… en dan enthousiast terug naar het vrouwke lopen. Die heeft dat graag! Na de gezamelijke verkenning – ze waren met 2 – zagen ze er niet meer uit, de combinatie van nat gras en zand… het waren tricolorekes geworden, zwart, veel zwart met wat wit en bruin… en vooral met blinkende oogjes.

Nu ligt ze zalig te slapen in haar zeteltje, langgerekt, hoofdje op het hoofdkussen.

Verder hebben we opgemerkt dat ze niet gemakkelijk eerst door een deur gaat, eerst het baasje, dan pas het woefke. Waarschijnlijk heeft ze dus een goede opvoeding gekend op haar eerste postje? Ze kent de regeltjes van de etiquette dus. Het wordt dus uitzoeken voor de baasjes welke regeltjes ze kent en welke niet. Onze honden spelen graag, maar zij doet dit hier niet echt. Ze wil wel spelen, maar het duurt nooit echt lang, ze is het vlug “beu” of is ze te erg op haar hoede voor onze loebas? Als ze kon, zou ze het ons uitleggen denk ik… het zou zoveel dingen gemakkelijker maken, ook voor ons.

Verder niets bijzonders te melden!

Tot de volgende!

26/11/2011

Zoals eerder al geschreven begint ze zich hier min of meer thuis te voelen. ’s morgens haar gebruikelijke doen. Bij het opstaan ons begroeten, daarna de tuin in om haar plasje te doen en dan terug naar binnen. Nadien helpt ze om de paardjes eten te geven, ze volgt me de hele dag met een kwispelende staart en anders is ze bezig met de muisjes.

Gisteren was het wel een bewogen dag. We hebben haar laten steriliseren en de dierenarts heeft er meteen van geprofiteerd om enkele schoonheidswratjes weg te nemen. Toen ze terugkwam van de dierenarts heeft ze voornamelijk geslapen, en ’s avonds wist ze geen blijf met zichzelf. Waarschijnlijk last van de operatie, je zou voor minder.
Deze ochtend is ze braaf naar buiten gegaan, maar het grootste deel van de dag heeft ze zich rustig gehouden. Ze heeft nog even geholpen met de paarden, maar echt actief was ze niet vandaag. We moeten haar 8 dagen antibiotica geven. Verder kregen we een plastieken kraag mee voor het geval dat ze zou beginnen likken aan de naad. Maar ze blijft er braaf af!
Vandaag heeft ze terug een beetje gegeten. Het komt wel goed!

8/12/2011 11 uur
Het is weer een tijdje geleden dat jullie van ons gehoord hebben…
Tot zaterdag ging alles goed, Nanou begon zelfs iets meer te eten en het leek dat we de oorzaak gevonden hadden. Volgens ons had ze bij haar eerste postje nooit brokjes of ander commercieel voer gegeten, maar at ze met de tafel mee… daar was niets mis mee. Gebakken vlees at ze. Niet zoals onze honden, maar toch… we zagen vooruitgang en daar waren wij heel blij mee.
Zondag zijn we gaan wandelen… en toen hadden we het “gevoel” dat ze “tammer” was dan gewoonlijk. Toen we dan nog diarree merkten, waren we ongerust. Zaterdag vonden we al dat ze niet meer zo geïnteresseerd was om achter de muisjes te spurten. Het was niet spurten, maar slenteren en zelfs dat niet.
Op maandag met de dierenarts gebeld, maar die maakte er niet zo veel van. In het oog houden en eens temperaturen. Een hond mag 1 graad hoger liggen dan een mens, dus 38 graden is “normaal” Ze had 38,5 en volgens de dierenarts moesten we ze gewoon in het oog houden. Als de diarree aanhield, mochten we het verzamelen en binnenbrengen. Maandag en dinsdag… geen stoelgang gevonden… en ook niet echt iets gegeten, wat gebakken lever (héél klein gesneden), gebakken hart dat we gekregen hadden om “te proberen”. Het viel ons op dat we het heel erg klein moesten snijden.
Woensdag zijn we dan toch naar de dierenkliniek achter de hoek gereden omdat ons buikgevoel ons vertelde dat “er iets was”… Bij de dierenarts schrokken we toch, er was koorts, 39.5 °, ze had ontstoken amandelen (hierdoor kon ze de laatste dagen niet eten), een maagdarmontsteking en de lymfenknopen voor en achter opgezet, en ook de milt was opgezet. Dit alles wijst al op een algemeen ziektebeeld. Er werd een algehele rx gemaakt en daar was niets op te zien.
Dus kreeg Nanou een resem medicatie. Een spuit Zantac, primperan en een ontstekingsremmer. Verder werden een hoop vragen gesteld, bij aankomst in het meuteke was Nanou standaard ontwormd (niet gebeurd bij vorige eigenaar) en wij hadden gemerkt dat er net “witte rijstkorreltjes” in de stoelgang heeft gezeten… de dierenarts heeft ons uitgelegd dat dit waarschijnlijk lintworm is geweest. Dus Nanou moet nog eens ontwormd worden om alle eitjes ook “mee te hebben”.
Verder heeft ze bloed genomen en zou ze ons vandaag terugbellen.
Dat telefoontje hebben we nu gekregen… en er werd ons gevraagd om haar terug mee te brengen naar de dierenkliniek. Haar bloedbeeld is “raar” en wijst naar een hoop ontstekingen in haar lichaampje. Er moeten dus meer onderzoeken gedaan worden om een en ander uit te sluiten. Het spreekt vanzelf dat wij Nanou deze zorgen gunnen, dus straks gaan we terug. Tot nu toe weten we enkel dat haar rode bloedcellen en haar bloedplaatjes véél te laag zijn en dat haar witte bloedcellen veel te hoog zijn. Haar hele bloedlijn zou verkeerd zijn…
Vandaag merkten we ook dat de spuiten van gisteren uitgewerkt zijn, zelfs drinken is nu een probleem… het water dat ze oplikt komt er voor 3/4 terug uit, de dierenarts sprak er over om haar even aan het infuus te leggen.

8/12/2011 13.00 uur
Nota van Het Meuteke Adoptieteam

In samenspraak met het opvanggezin heeft het Meuteke besloten de kandidaten voor Nanou te verwittigen van de zorgwekkende toestand. Een ziek hondje herplaatsen is niet van onze gewoonte. De vooruitzichten zijn van die aard dat we de herplaatsing van nu zaterdag 10 december, afgelasten. De gemaakte onkosten voor Nanou haar sterilisatie en medicatie worden met liefde gedragen door onze adoptiekassa die door de laatste opendeurdag ontstaan is met een succesvolle Tombola. Ze diende om een sukkelaar te helpen, wel we zijn zo ver. Als jullie massaal met vrienden en familie naar onze volgende Opendeurdag in Mei 2012 komen om een pintje te drinken, dan kunnen we de spaarpot terug vullen voor een volgende sukkelaar.

Nanou heeft in haar korte leventje heel veel pech gehad, de laatste maand heeft ze terug een goed leven met liefhebbende mensen om zich heen. Het opvanggezin besluit Nanou zelf te houden in de hoop dat het “maar” een viraal aandoening is, en geen kanker. Zij nemen het risico erbij. Er volgen nog veel onkosten van hospitalisatie die zij dan weer op hun beurt zullen dragen uit liefde voor Nanou.

We hebben altijd geweten dat deze mensen een hart voor dieren hadden, maar dat het zo groot was stemt ons tot nederigheid.
Mensen die hen een riem onder het hart wensen te steken kunnen naar ons mailen, wij publiceren jullie ondersteuning hier op deze plek.

Reacties van lezers, lager scrollen.

8/12/2011 20.00 uur

Nanou hangt nog steeds aan het infuus. Volgens de dierenarts kwispelt ze naar iedereen die langskomt, maar dat kennen we van haar. Een superlief vriendelijk hondje, dat alles OK vindt.
Nanou kon daarstraks bij ons ook niet meer drinken. Ze was sterk achteruit gegaan. Nu hangt ze zeker nog tot zaterdagvoormiddag aan het infuus. Ze werd dus opgenomen in de dierenkliniek.
De dierenarts heeft ons opgebeld en had niet zo’n goed nieuws. Er werd een biopt genomen van haar limfeknopen en we zullen een 10-tal dagen moeten wachten op de uitslag. Verder kregen we te horen dat er naar het beenmerg gekeken is en dat daar toch ook al abnormale cellen gezien werden. Morgen komen er nog resultaten binnen en dan zou ze ons op de hoogte houden.
Ik wist dat de dierenarts ook enkele onderzoeken had lopen om te bekijken of Nanou misschien de ziekte van Addisson zou kunnen hebben, dus ik vroeg daarnaar. De uitslag laat nog op zich wachten natuurlijk, in dit geval zou je liefst hebben dat alle onderzoeken meteen “bekend” zouden zijn, maar we moeten wachten. De dierenarts heeft ons echter verwittigd dat ze momenteel toch eerder richting “tumor” denkt.
Een hele pil voor ons om te slikken. Nanou is hier nu een maand, normaal gezien zou ze zaterdag waarschijnlijk vertrokken zijn naar haar nieuwe gezinnetje. Ze verdiende dit, want dit hondje heeft nog niet te veel geluk gekend blijkbaar. Wij hebben nu besloten om haar bij ons te houden, we zullen wel zien hoe de uitslag loopt. We hopen uit de grond van ons hart dat het “maar een ontsteking is” en dat ze gezond mag terugkomen. Op een maand hecht je je toch enorm aan zo’n diertje. Zeker aan haar, die zich zo graag liet “graag zien”.
Als een mens wist wat hij niet wist… dan wist hij veel… Vingers kruisen, een kaarsje branden… eigenlijk dachten wij eerst aan een griepje…
We houden jullie op de hoogte, ook voor ons is dit een zeer onverwachte wending … totaal onverwacht! Blijkbaar at ze al langer slecht, dit was het enige dat we van de vorige eigenaar meekregen “slechte eter”… vermoedelijk was ze dus al langer “niet goed”?
Als iedereen mee zijn vingers kruist… dan hopen we dat het wel zal goedkomen!
Reacties :

8/12/2011 23:24

Ik heb het gelezen en wens haar veel sterkte ik heb eigenlijk geen woorden kzit hier met tranen in de ogen het lijkt als bij mensen sommige zijn geboren met een gelukskroontje boven hun hoofdje en andere kennen niks dan pech …..
maar we duimen volop voor nanou en haar opvanggezin !!!!
grtjs Annie en Freddy, Staecy, Gitta en Jersey
9/12/2011 8:38
Fabienne & Anita,
Ik vind het heel erg te horen dat het niet zo goed gaat met Nanou, wat vreselijk. We hebben wel een ongelooflijke bewondering voor jullie moed en jullie beslissing om haar bij jullie te houden. We wensen jullie heel erg veel sterkte in deze moeilijke periode en hopen met heel ons hart dat ze mag genezen.
Ann, Eddy, Indy & Bruce
9/12/2011 10:58 Nota van het Meuteke
We krijgen net telefoon van Anita dat uit het onderzoek van het beenmerg blijkt dat Nanou terminaal is !
We kunnen het haast niet geloven! Potje huilen met een straffe tas koffie, iets anders zit er niet op. Er wachten hen nog zware uren.
Sterkte meiden.
9/12/2011 12:28
Wat erg voor die lieve Nanou. Wat moet dat beestje afgezien hebben, zonder dat wij mensen dat konden zien en ook niet begrijpen. Konden onze hondjes toch maar praten.
Langs deze weg wil ook Anita en Fabienne onze deelneming betuigen. Zij hebben fantastisch gezorgd voor dat lieve cavje. Ik zou die 2 fantastische dames best een dikke knuffel willen geven, want dat doet deugd op zulke momenten.
Groetjes
Monique, Armand, Erik en Fanny

9/12/2011 12:53
ik ben net op de site van het meuteke geweest wat heel heel erg voor nanou , ik ken dat hondje niet echt maar het raakt me zo erg ik leef in ieder geval met jullie mee en als troost kan ik enkel zeggen dat ik zeker ben dat ze bij het opvanggezin een mooie tijd heeft gehad …….
grtjs
Peersmans-Albrecht

9/12/2011 12:54
Heb het gelezen ,van Nanou,
Hoop dat het nog goed komt met haar ,zou het heel erg vinden moest er iets gebeuren .
Beestje heeft al zoveel meegemaakt ,
Sterkte voor Fabienne en Anita
Chrisje, Dirk en Pinky

9/12/2011 14:47
Heb het juist gelezen op de site, en leef met jullie mee, als je kapoen ziek is en het niet kan zeggen heb je zelf een immens verdriet.
Daarom ben ik zo blij dat Nanou in zo’n goede handen is bij Fabienne en Anita en wens hen nog veel sterkte in de komende uren en dagen, die loodzwaar zullen zijn.
Maar welke beslissing je ook moet nemen, het kan alleen maar het beste zijn voor Nanou.
Daarom wensen Prutske en Odie , Garda en Eddy aan het pleeggezin hun steun en sterkte toe alsook aan het adoptieteam die er voor gezorgd hebben dat ze nog in een warm mandje terecht is gekomen;
NANOU IS INGESLAPEN OM 15:00
9/12/2011 15:57
Nanou is niet meer. …
Vandaag kregen we een telefoontje van de dierenartsenpraktijk. In overleg met enkele andere dierenartsen werden alle waarden nog eens besproken en ze deelden mee dat Nanou een superagressieve vorm van bloedkanker heeft ontwikkeld. Zeer accuut, waarschijnlijk ook niet opmerkbaar mocht er een bloedonderzoek zijn gedaan toen ze gesteriliseerd werd.
Volgens de dierenarts kan dit op 10 dagen tijd zo agressief ontwikkelen, met chemo zou ze misschien nog maximum 6 maanden hebben.
Die 6 maanden zijn er enkel voor de mensen, voor haar zou dit geen kwaliteit meer betekenen.
Tot op het laatste moment bleef ze ons trouw, ze deed erg haar best om te kwispelen, kwam vol vertrouwen in onze armen liggen en gaf Anita nog wat likjes. Eten heeft ze niet meer gekunnen, ook de ademhaling was moeilijk. Haar amandelen waren nog sterker opgezet, haar limfeknopen nog duidelijker voelbaar, zowel voor- als achteraan. Verder zijn er enkele testen gedaan op het beenmerg en dit reageerde niet meer. Voor de dierenarts het sein om ons het slechte nieuws door te bellen.
Hoe is dit dus mogelijk, je begrijpt dit niet… zo’n goed hondje, zo lief, vriendelijk… gewoon het ideale hondje, er was niets, maar dan ook niets slechts aan haar. Waarschijnlijk heeft ze de hele tijd niet kunnen eten omwille van … maar we zullen het nooit weten.
Wij hebben gekozen om haar nu te laten inslapen, vol vertrouwen heeft ze de spuitjes ondergaan en is ze zachtjes ingeslapen. Haar laatste rustplaats zal die naast onze Casper zijn, die we nu ongeveer 2 jaar geleden hebben moeten afgeven. Dit doet pijn, veel pijn… zeker omdat het zo totaal onverwacht was. Dit heeft niemand zien aankomen, en het is echt totaal niet eerlijk.
Toen ik de dierenarts naar de mogelijke oorzaak vroeg… vertelde ze me dat het mogelijk (maar zullen we dus nooit weten) door pilgebruik is… Dit kan eenzelfde reactie hebben op het beenmerg. Vermits wij niet weten of Nanou ooit de pil heeft gekregen, weten we het niet. Het kan, maar het hoeft niet, er kunnen dus ook andere oorzaken zijn…
Nanou was hier een maand, het was net of ze hier altijd is geweest… een super super super goed beestje, een muizenvangertje en ontzettend veel vertrouwen in ons, ook al was ze doodziek… een volwaardig lid van ons gezinnetje…
Dju toch!

9/12/2011 16:37
Lieve, lieve mensen van het opvanggezin, ik wens jullie veel sterkte! Nanou is een prachtig hondje en ik had haar graag ergens gelukkig geweten. Ik dacht een goed plekje voor haar gevonden te hebben. Jammer genoeg is het leven soms sterker dan wij! Aanvaarden is een moeilijke boodschap. Maar ik weet zeker dat jullie haar een heel leuke periode bezorgd hebben! Trek je daar maar een beetje aan op! Na alle tegenslag waren jullie er voor haar! Ik denk aan jullie met veel respect en dank jullie voor al wat jullie gedaan hebben. Veel sterkte!

Jacqueline en Zippo

9/12/2011 17:32
Schrijf dit met de tranen in de ogen ben net op de site geweest en heb het toch hoopgevende en dan droevige nieuws gelezen van Nanou.
Petje af voor het opvanggezin en veel sterkte gewenst .In elk geval heeft ze het de laatste maand toch nog fijn gehad en veel liefde gekregen.
Marleen ,roger en lucky

9/12/2011 17:35
Berichtje voor Nanou, Anita en Fabienne:
Zit hier nu op mijn werk met tschie-oogskes en een rooie pief het verhaal te lezen over Nanou en hoop dat ze mij hier een tijdje met rust laten want ik ben er niet goed van. En ik wilde nog zo graag even over en weer rijden naar Brasschaat zaterdag voor de overdracht. Is me dat even een koude douche…..Ik denk nog aan dat moment in Maransart toen ik even gehurkt voor haar kwam zitten om een fotootje te nemen. Ze sprong even met haar pootjes op mijn knie om me een likje te geven op mijn neus. Lief beestje. Ik ben echt blij dat ze de laatste weken van haar leventje bij jullie mocht doorbrengen. Dat geluk heeft ze dan toch nog gehad. Ze staat al een paar weken met haar fotootje bij jullie in de zetel op mijn computerscherm thuis. Dat het nu zo moet aflopen….Doeme toch! Veel sterkte Anita en Fabienne en veel respect voor al wat jullie voor haar doen. Ik zal nog veel aan jullie denken de komende weken.

Dikke kussen,
Kristien en Woody

9/12/2011 17:54

Heb net op de website gelezen dat Nanou overleden is….Superveel respect voor Anita en Fabienne die bij Nanou zijn gebleven tot het einde en haar getroost hebben, dit moet enorm zwaar zijn. Veel sterkte. Denk aan de momenten dat ze er nog was en hoe ze zich amuseerde bij jullie, ze heeft een supertijd bij jullie beleefd, daar ben ik zeker van.
Groetjes en veel sterkte!
Robin, Nathalie, Kizzy en Casper

9/12/2011 18:07
veel sterkte met het verlies van nanou,toch fijn dat ze nog mooie dagen heeft gehad ,waar jullie trots op mogen zijn.
inge en kris , rusty ,shira, bo en molly.

9/12/2011 18:08
Ik las net ook Nanou’s verhaal. Wat erg nu dit schatje op haar plooi begon te komen zo’n triestig nieuws.
Prachtig wat Fabienne & Anita voor Nanou hebben gedaan, ik wens hen heel veel sterkte!
Linda, cavalierforum

9/12/2011 20:23
Een hond is een vriend voor het leven maar waarom is hun leven zo kort?Deze vraag stel ik me al zo lang en een antwoord krijgen zal ik nooit.Het enige wat we kunnen is van hun zo korte leventje iets bijzonder maken. Dat heeft het adoptiegezin van Nanou zeker gedaan.Waren er maar meer van die mensen met zo’n ingesteldheid!
Vanwege een grote dierenvriend veel sterkte toegewenst.
Mikey

9/12/2011 20:58
nu weet ik waarom ik al twee dagen niet naar huis wil na mijn werk. Gisteren had ik een slecht voorgevoel maar ik wist niet waarom. ’s Avonds had ik de moed niet om je een mailjte te sturen. Nu zit ik met tranen voor een hondje die ik zo graag had leren kennen. Het was liefde op het eerste gezicht. Ze keek recht in mijn hart, met haar lieve oogjes. Toen je me mailde dat onze kans met 33% was gestegen was ik zo gelukkig. Zaterdag was zo dicht bij. En nu, nu is er zoveel verdriet voor iedereen. Haar opvanggezin zijn gewoonweg fantastische mensen die zoveel liefde geven en nu moeten boeten. Ik hoop dat ze Nanou toch nog hebben kunnen vasthouden en een dikke slaapwelknuffel hebben kunnen geven.
Lieve groeten, Saskia (kandidaat voor adoptie Nanou)

10/12/2011 7:21
Heel veel sterkte voor het opvanggezin waar Nanou was. Freggel, Max, Conny, Thibault en Mark
Groetjes,
Mark en co
10/12/2011 9:47
Moeilijk om hier op te reageren.
Tranen van verdriet, maar ook intense warmte in mn hart, voor zoveel liefde.
Heel veel sterkte allemaal.
Wynona

10/12/2011 10:08
Wat een triest verhaal van Nanou. We hebben het er hier ook moeilijk mee, ook al hebben we haar maar 1 keer gezien. Het was zo’n ongelooflijk lief en zachtaardig hondje. Wat een strijd en hard leven heeft ze gehad… We leven enorm mee met Anita en Fabienne; dankzij hen heeft Nanou nog kunnen meemaken dat er goede en liefdevolle baasjes bestaan. Ook de toekomstige baasjes veel sterkte toegewenst, dit moet enorm hard aankomen voor hen. Tenslotte ook ons medeleven aan het adoptieteam, die er alles aan doen om een cavje in nood te helpen. Helaas loopt het niet altijd zoals we zouden willen…

10/12/2011 10:56
Hallo Fabienne&Anita
Juist gelezen van nanou ,mijn medeleven voor jullie .
Vind het heel erg ,ze was zo lief ,zoals mijn Ayla .
Ben blij dat ze bij jullie nog een goede thuis heeft gekend .
Veel sterkte en een dikke knuffel voor 2 sterke lieve dames
Groetjes maria en Ayla

10/12/2011 11:01
Een klein meelevend woordje voor Anita en Fabienne! Ik heb via de website het adoptieproces van nanou meegevolgd! Ik vind dit zo erg voor jullie. Mijn gedachten zijn bij jullie!
Nanou heeft dit inderdaad niet verdiend! Het was een schat van een hond en dat dit zo moest eindigen, spijtig!!! Ik wens jullie veel sterkte in deze moeilijke dagen!
tot later
Angel, Pluis, Rani, Tony en Ann

10/12/2011 13:30
Lieve Nanou , Fabienne en Anita ,
Wij wensen jullie heel veel sterkte , weet nu dat Nanou het brugje van de regenboog is opgelopen
en dat ze er eindelijk haar verdiende rust zal vinden , ook kan ze hier van de eeuwige jachtvelden
genieten , zonder pijn te hebben .
Jullie beiden zijn te bewonderen en verdienen een dikke pluim,voor alles wat jullie voor
haar gedaan hebben .
Dikke knuffel Danny,Angela en Marlène

10/12/2011 16:29
veel sterkte gewenst aan het opvang gezin en aan degene die Nanou wilde adopteren.
Martha, Louis
Charly, Timo, Jelle en Roebie.

10/12/2011 19:52
Beste Anita en Fabienne
Wij vinden het super erg zo’n een lieve schat waar jullie zo voor gezorgd hebben , de wereld is toch niet eerlijk.
Wij wensen jullie veel sterkte.
Gerry – Carine en snuffel xxx

11/12/2011 18:39
hallo fabienne en anita,
wat erg voor nanou en voor jullie wat oneerlijk, ik heb het nu net gelezen , ik had eerder de moed niet om nog eens op de site te gaan kijken , ik heb al tranen geweend om nanou wat oneerlijk toch net als je op het punt komt een beter leven tegemoet te gaan…… woorden schieten te kort!!!
veel sterkte
annie en freddy, staecy,gitta en jersey

11/12/2011 22:37
Kheb t juist gelezen over Nanou op t meuteke! Ik ving t vreselijk erg, heel erg!! Voor haar en haar adoptieouders, de mensen die haar die hele maand hebben verzorgt en lief hebben gehadt. Ze hebben haar de tofste maand ooit gegeven! Dank u lieve mensen voor haar!! xxx Christiane De Ridder.

12/12/2011 10:14
Heb net het trieste nieuws gelezen over het heengaan van Nanou.Ik ben blij dat het beestje haar laatste weken heeft mogen doorbrengen bij het gastgezin zo is haar toch een veel erger lot gespaard gebleven.Ik mag er niet aan denken hoe haar einde zou geweest zijn bij haar vorige baasje! Ze is gelukkig gestorven met mensen om haar heen die haar graag zagen!
groetjes Katrien en familie en ook Odie en Yuna

12/12/2011 11:28
Wat erg dat Nanouke, nu ze eindelijk kans maakte op een beter leven, niet meer is.
Omdat wijzelf zoveel van onze Bruno houden en steeds alert zijn om, ge weet wel “hij zal toch niet ziek zijn, hij zal toch geen kou hebben, enz, enz”, kunnen wij ons voorstellen hoe erg het moet zijn, als je als pleegouders zo hard je best gedaan hebt om dat lieveken er terug bovenop te helpen.
Bedankt dat jullie al die moeite willen doen hebben.
Chris, Armand en Brunoke.

12/12/2011 21:09
Lieve mensen,

Met tranen in de ogen willen we langs deze weg iedereen bedanken voor de vele steunbetuigingen die we mochten ontvangen.
Het doet ons deugd om te weten dat er zoveel mensen begaan waren met het lot van de lieve Nanou.
Ze heeft hier maar een maand geweest, maar toch had ze al snel een plaatsje in ons hart. We hadden haar ook zo graag nog vele jaartjes gegund bij een nieuw knus gezinnetje, want dat verdiende ze echt!
Het was een echte hartendief, maar het heeft niet mogen zijn.
Ook willen we Chris en Liliane extra bedanken voor het vele werk en tijd dat ze hebben besteed aan het zoeken naar het juiste nestje voor deze hartendief, want Nanou was het zeker waard. Bij wie ze ook gekomen had, een dankbaarder hondje had je echt nooit leren kennen.

Nogmaals bedankt

Anita (en Fabienne)