Cavalier King Charles wandelclub

Meuteke wandeling Maransart B & C groep 13-11-2011

Verslag B-groep : Chris Lamers
Fotoreportage in volgorde van binnenkomen : Ann Therie, Chris Verboven, Robin De Ridder, Kristien Ghys, René Callot.

Een eigen organisatie in samenwerking met Bloso/Adeps
Initiatief van Woody en Kristien
WOODY EN DE LEEUW
Maransart Waals Brabant

Als we ’s morgens door het raam kijken lijkt de mist best mee te vallen. Er werd ons beloofd dat die later op de dag zou optrekken en dat het zonnetje zou schijnen.

Dus gaan we op weg naar Waals Brabant, de week voordien hebben we al naar Franse zenders gekeken op TV om weer te wennen aan het taaltje van onze Zuiderbelgen. Een opfrissing kan geen kwaad en in eigen omgeving hebben we niet de gelegenheid om te oefenen!

Bink en Wiske zien de wandel bottinnen staan en weten met zichzelf geen blijf, de kalender kunnen ze niet lezen, maar die wandel bottinnen spreken boekdelen, het is weer Cavjeszondag.

We moeten een uurtje rijden voor we er zijn, en eens de ring op zitten we goed in de dikke pap. Eén van onze leden smst om te vragen hoe het bij ons gesteld is, en we wisselen mistberichten uit. Onderweg valt het nog goed mee, er zijn meer plekken waar de zichtbaarheid heel goed is, maar de zon zien we alsnog niet. Een tweede smsje is een stuk verontrustender. Woody heeft bloedende diarree, Kristien zoekt een da van wacht. Die wordt gevonden en rond 10 uur kan ze bij hem terecht. Woody blijkt een zware darminfectie te hebben en kan vandaag op zijn eigen wandeling niet aanwezig zijn. Terwijl ik dit verslag schrijf is Woody weer aan de beterhand.

Met gps is Maransart gemakkelijk te vinden, maar wie het zonder deze buddy moet doen heeft beslist wat zoekwerk. En we rijden door glooiende landschappen die we niet zien wegens, jawel, de mist. Die pakt zich bijeen in de dalen. We kunnen enkel raden hoe diep of ondiep die zijn.

De wandeling is dus een initiatief van Woody en zijn vrouwtje Kristien. Maar in deze natuurstreek is het bijna onmogelijk om rustposten te vinden die wat comfortabeler zijn dan een bank in het bos. Ze heeft dus gekozen om samen te wandelen met Bloso (Adeps in het Frans) die een eigen start en rustpost organiseert in een zaaltje.

Ruime banken, we kunnen goed bij elkaar zitten, en we wachten af of er wel iemand gaat opdagen, want geef toe, het lijkt ver. Maar onze leden kijken niet op een kilometertje meer of minder en als we starten tellen we 30 hondjes met hun baasjes. Tenminste, als iedereen de aanwezigheidslijst heeft ingevuld, kijk even na of je cav hieronder wel bijstaat, anders zijn het er nog meer.

Adeps heeft staatssteun, en we hoeven geen inschrijvingsgeld of verzekering te betalen alhoewel we toch verzekerd zijn als we een papiertje gaan afhalen. Het lijkt allemaal nogal losjes en amateuristisch. Geen naam invullen, niets, een geel vodje papier lijkt genoeg. Lang leve de losse levensstijl van onze Zuiderbelgen. Toch hoop ik dat niemand zijn enkel verstuikt, ik ben met die losheid toch niet helemaal gerust.

En we beginnen eraan. De B-groep is iets groter dan de C-groep en we stappen een heel stuk van het parkoers samen. Wat we niet op voorhand wisten is dat de c-groep de volle 10 km moet uitwandelen alvorens terug aan de rustpost te komen (die in feite de startplaats is). Losjes zijn ze hier…losjes, ze garandeerden een rustpost en bedoelden de startplaats. Een Malentendu zoals er in de regeringsvorming wel meer zijn tussen onze beide landstalen.

Gelukkig valt het glooiende landschap goed mee voor onze kuiten, en wie boterhammetjes voorzien had kan zich gelukkig prijzen. De anderen moeten wachten tot de 10 km uitgestapt is. En dat gaat behoorlijk sneller dan verwacht. Zonder rustpost onderweg is er al een klein uurtje uitgespaard. En de “bergen” zijn niet zo hoog als gedacht in dit stukje België dus echt klimmen moeten we niet doen. Het lijkt alsof we op vakantie zijn, ik ben er van overtuigd dat ik na enkele dagen in deze streek ook losjes, losjes, en nog meer losjes ga zijn.

De sfeer zit er goed in, we hebben twee bijzonder gasten vandaag. Adoptantje Nanou die met haar pleeggezin ook aanwezig is, en toevallige passanten uit Charleroi die zich bij ons aansluiten. Ze hadden al eens kennis gemaakt met ons toen ze hun cavalier nog niet hadden. Dat was 2 jaar geleden op de opendeurdag. En nu hebben ze eindelijk hun kleine spruit die ondertussen 1 jaar oud is en luistert naar de naam Jicky.

De natuur is hier nog ongerept, en onze hondjes kunnen bijna overal loslopen. Maar hier is ook jachtgebied. Iets wat we in Vlaanderen niet zo veel tegenkomen. De jagers trachten hondeneigenaars af te schrikken zodat het wild niet wordt opgejaagd. Wild moet immers rustig grazen zodat ze ze kunnen neerknallen zonder al te veel moeite. Ze dreigen met giftig lokaas en manen op sommige plaatsen aan om honden aan te lijnen. Wat het woordje sport komt doen achter het woordje jacht is mij altijd al een raadsel geweest. St Hubertus weiger ik ook te vieren want dat is net het feest van die zogenaamde “sport”.

Maar dit ter zijde gelaten, is het hier gewoon prachtig. Je snuift de sfeer van de Ardennen in al wat je tegenkomt. Bij onze rust/startpost staat een kraampje met Ardense specialiteiten. Geitenkaas, Ardense worst, zelf gebakken brood. En bij Adeps in de zaal serveren ze zowel zoete als hartelijke pannenkoeken met hesp en kaas.

Onze cavaliers hebben met hun korte pootjes helemaal geen last van bergop en bergaf. Ze crossen er op los, tong op de tenen en grote smile op de snoet. Zo willen we het zien! En ze zijn met genoeg om het spannend te maken. Niet eentje heeft zin om op avontuur te gaan. Waarom zouden ze ook als er zoveel te snuffelen valt binnen de eigen groep.

De wandeling is rond 15u al afgelopen en we trekken zoals voorzien richting Waterloo met een kleine delegatie. Maar de leeuw leeft in de wolken. We zien enkel de steile heuvel waar hij moet op staan, en dan de hemel. Het is niet uitgeklaard vandaag, toch niet in dit stukje van het land. Maar het was niet koud, er was geen wind en we hebben ons goed geamuseerd.

We bestellen nog een Mc Chouffe want donkere La Chouffe kenden we nog niet. Het smaakt wat naar trappist van Postel. En tegen 17 u wordt het hier dansavond. De dansende koppels komen aangereden, uitgedost op hoge hakken en in danskleedjes. De dansmuziek nodigt uit, maar niet op onze zware stapbottinnen. Het wordt langzaam donkerder buiten en de mist dikt terug aan. We besluiten wijselijk om maar richten Noorden te gaan rijden. Onze hondjes slapen heel de weg, en bij thuiskomst wacht hen de etensbak en terug slapen. Verandering van lucht kan goed doen.

Volgende keer : smoutebollen in Brecht!

Deden mee: Angel, Ayla, Bink en Wiske, Charly2 en Jelle en Roebie en Timo, Fanny, Indy en Bruce, Kwispel, Kizzy en Casper, Milo, Pinky, Rusty en Shira en Bo en Molly, Sammeke en bo, Snuffel, Staecy en Gitta en Jersey, Toby, Woody

Special Guest stars : Nanou en Jicky