Cavalier King Charles wandelclub

Meuteke wandeling Bierbeek B & C groep 10-07-2011

Verslag B-groep : Chris Lamers
Fotoreportage in volgorde van binnenkomen : Chris Verboven, René Callot, Martin Gonnissen (zie onderaan)

Vlaams Brabant is het deze keer. De organisatie is volledig op punt gesteld door de baasjes van Kwispel. Zij hebben het gepresteerd om alles in elkaar te steken tijdens de drukke examenperiode van de kinderen. En die zijn er natuurlijk ook bij. Ze hebben wegwijzers in karton gemaakt om onze mensen van de parking naar het cafeetje De Miester te leiden. En dat werkt wonderwel. Mama had zich uitgesloofd om het parkoers uit te stippelen en mooi op papier te zetten zodat we een duidelijk overzicht hebben van wat ging volgen.

De sympathieke cafébaas van De Miester staat ons al op te wachten en de koffie is heel lekker.

Het is vakantie voor de bouw, en dan ligt er veel stil. Dus we verwachten niet onmiddellijk een grote opkomst. Het weer was kwakkelachtig voorspeld, maar dat zien we wel als het zo ver is.

Maar zoals dat gewoonlijk is, verbaast het ons ook weer deze keer met hoeveel we weeral zijn! We tellen 25 hondjes en 29 mensen.

We hebben een B en een C groep, en voor beiden uitgetekende plannetjes. Uitleg wordt verschaft aan de groepsleiders door Christiane en Guido. De C-groep kan 5 km doen op traag tempo, maar ze kunnen ook meestappen in de voormiddag met de B-groep die tegen een hoger tempo 7 km stapt. In de namiddag volgt er nog een parkoers dat de 11 km volledig moet maken voor de B-groep. Althans dat is de planning.

Er wordt gemonsterd wie waar mee stapt, en als de groepen gevormd zijn, gaan we op stap.

We verwelkomen nieuwkomers Pukie en Boy3. Pukie is hartpatiënt en zal met de C-groep meestappen op de 5 km. Boy3 is maar 6 maanden maar een heel actief hondje. Zijn baasje besluit de 7km mee te stappen met de B-groep en daarna naar huis te gaan.

Toen we nog met de auto onderweg waren viel het al op hoe mooi en glooiend het landschap hier is. En ons vermoeden wordt bevestigd. We zijn nog maar net op stap en we maken al kennis met de mooie omgeving. De baasjes van Kwispel hebben natuurlijk de mooiste paadjes voor ons uitgekozen om hun streek te promoten. En het is eraan te zien! Heel afwisselend wordt ons veld en bos voorgeschoteld, en wat vooral opvalt is de bloemenpracht naast de velden. Korenbloemen, klaprozen, Reukerwtjes, Grasklokjes, kortom je ziet hier alle kleurtjes door elkaar. De goesting bekruipt me om een kroontje van korenbloemen te vlechten, maar ik vrees dat ik dat ontgroeid ben! De fotografen zouden paparazzi worden als ze dat moesten zien! We zullen het maar wijselijk laten.

De bomen in de bossen zijn ook erg oud, we wandelen door stoere beukenlanen en donkere bossen weer terug in open veld met prachtige vergezichten. De foto’s zijn de moeite waard! Ik heb er zelfs eentje gestolen om als achtergrond op mijn pc te zetten! Wie ook eentje wilt mag mij altijd mailen, zal het met veel pxls en de naam van de fotograaf doorsturen!

En we vergeten niet om een groepsfoto te maken. De bedoeling was dat de twee ezeltjes op de achtergrond mee op de foto staan, maar je moet goed pieren om ze te kunnen zien. Ze lijken wel verlegen weg te kijken.

En het weer doet ook goed mee vandaag! Het is in de voormiddag net goed, niet te warm, af en toe een wolkje, droog, geen wind, ideaal wandelweer. We stoppen aan een blokhut om even te verpozen, en sommigen krijgen al honger en beginnen al aan de boterhammetjes.

Halverwege onze voormiddagtrip bellen we even naar de C-groep om te zien hoe ver ze zijn gevorderd. Het zou leuk zijn als we samen terug in De Miester aankwamen om onze picknick te gebruiken. En ja hoor, als we het bos uit komen zien we ze voor ons uit wandelen. Nu kunnen we weer een groepsfoto nemen maar dan van alle deelnemers van vandaag.

Eens aangekomen in de Miester halen we onze brooddozen boven en de waard  mag weer de drank noteren. Het blijft bij ons nooit bij eentje want op 1 been kunnen wij niet staan!

Als de innerlijke mens voldaan is, nemen we afscheid van de C-groep. Diegenen waarvoor 5km genoeg was, gaan naar huis. En wij voelen ons fit genoeg om de volgende uitdaging aan te gaan.

De baasjes van Kwispel moeten naar huis, ze gaan hun zoontje uitwuiven die op kamp gaat, dus redden we het verder wel alleen. De plannen zijn erg duidelijk.

We hebben de baasjes van Boy1 bij, en die heeft op zijn beurt een wandel GPS geactiveerd. En wat blijkt? We hebben toch al 8,5km gestapt. Flink van ons! Op naar de volgende reeks.

En weer schuift het mooie landschap voorbij, we babbelen onderweg en wisselen weetjes uit over onze schatjes. En die schatjes hebben het best naar hun zin. Bijna gans de weg kunnen ze los lopen, van voor naar achter en weer opnieuw. Ze doen duidelijk meer kilometers dan hun baasjes. Regelmatig stoppen we om hen eens goed te laten drinken.

En we zijn al een poos aan het stappen alvorens we het meest typische Lovenjoelse cafeetje zien : De Heidezonen. De cafébazin is op leeftijd en we vermoeden dat haar helper haar zoon is. En ze kent de streek op haar duimpje. We nemen een behoorlijk lange rustpauze, want niemand is gehaast om thuis te zijn. En de waardin staat erop om onze plannen te kennen. Waar hebben we juist gewandeld en wat zijn we nog zinnens te doen? De papieren worden boven gehaald en zoals de baasjes van Kwispel gezegd hadden, konden we kiezen tussen een pad naast de HST-lijn, of een straat verder weg van het lawaai. De zoon van het café is ervan overtuigd dat het HST pad korter is, en daar kunnen onze hondjes beslist los lopen. Dus gaan we weer op stap.

Ondertussen is de zon definitief doorgebroken en het wordt heel heel warm!

We staan nu voor de keuze, voor ons ligt het HST pad, een betonnen weg omzoomd met jonge bomen. Te jong om schaduw te werpen, en het pad is lang…heel lang, en het pad is warm…heel warm. We pakken onze moed bij elkaar, en gelukkig is Kizzy met haar mooie koets ook aanwezig.

Mede dank zij de koets hebben we geen schrik van het pad, geen compassie met de mensen, maar onze cavjes mogen niets te kort komen. En al snel gaat ook Ayla in de bezemwagen, een beetje later volgt ook Wiske. Maar dat is niet voor lang, haar koelhalsband doet goed zijn werk en na eventjes bekomen klautert ze uit de koets.

Grote Bink vindt het maar niks, hij bromt de hele weg lang! Hetzelfde gemor als bij zware regen, daar gaat hij ook niet graag door. Maar aan het einde van het pad is er schaduw en al snel is de eindmeet in zicht. Van zodra Bink een café ziet wilt hij er naartoe, en op het dorpsplein ligt café De Molen met een groot terras in de schaduw, een tapijt van cavjes rolt zich uit aan onze voeten op de koele kasseien. Een grote bak water wordt ons toegeschoven en de pinten volgen elkaar snel op : het lessen van dorst is een werk van barmhartigheid, dus we doen volop aan goede werken.

Ondertussen raadplegen we de GPS, en wat zien we? Ja hoor, we hebben een hele prestatie geleverd vandaag. Hij klokt af op 17 km! We vragen ons af of we dat laatste stuk wel goed gevolgd hebben, maar niet getreurd, we verschieten allemaal dat we dit gepresteerd hebben. Onze gemiddelde snelheid vandaag is 3.6km per uur. En het is idd 17u als we op het dorpsplein aankomen. Het kan kloppen dat we die afstand gedaan hebben. Langzaam gaat iedereen naar huis en we spreken af in Willebroek volgende keer.

En Cavjeszondag is bij ons frietjesdag, als we onderweg mosselen met friet zien staan, kunnen we ons niet meer bedwingen. We denken dat het niet wettelijk is, want officieel is het mosselseizoen nog niet geopend. Maar we houden het adres stil en genieten met volle teugen van de eerste mosselen van dit jaar.

Wij danken de baasjes van Kwispel voor de prachtige wandeling, de sympathieke ontvangst van de Bierbekenaars blijft ons zeker bij, en we hopen dat zij volgend jaar weer een wandeling organiseren. Want op die streek zijn we voor het eerst niet uitgekeken!

Verslag C-groep : Liliane Hoylaerts
Fotoreportage C-groep : Chris Verboven

Voor één keer moest ik de gps niet gebruiken om naar de wandeling te gaan! Ze was bij manier van spreken in mijn achtertuin!
Maar ik schaam we wel een beetje om te zeggen : ” dat ik mijn achtertuin ” niet goed ken!
Wat is het daar mooi, bosrijk en ook wel heuvelachtig. We waren vertrokken samen met de groep van de grote wandeling maar die stappen sneller dan wij en waren al snel uit het zicht!
Zalige kronkelwegjes door holle wegen, door het bos , door het eindeloze veld . Af en toe was er wel een auto die op één van die wegjes toch langs moest , dat was niet naar de zin van Enzo en Indy! Ze gingen erachteraan met rotvaart , om ze weg te jagen? Om te spelen? Ze deden hun naam alleszins alle eer aan!

Hun baasje kreeg het maar niet warm van al dat wandelen en het zonnetje dat alle moeite van de wereld deed, hij deed zijn jas NIET UIT! Uiteindelijk , onder een “eindelijk” van leden van de groep moest hij toch toegeven aan de warmte van de zon!
We hebben een paar keer een rustpauze ingelast, een tuinbank nodigde ons uit om plaats te nemen , zalig in de schaduw van de bomen!
Ik werd er wel voortdurend aan herinnerd dat ik een verslag moest schrijven , maar het moet gezegd dat ik alles in me op aan’t nemen was om te kunnen schrijven !!
W e hadden op een bepaald moment de keuze om links of rechts te gaan , en vermits we allemaal erg goede kaartlezers zijn kozen we de verkeerde kant, maar al bij al zijn we er geraakt! we zijn op de goede weg beland en toen we door het veld wandelden hoorden we ineens véél rumoer achter ons : het was de andere groep , we zijn dus samen aangekomen aan ons vertrek punt waar de meesten hun lunch gingen eten.
Ik zelf ben al direct doorgegaan , had nog een klein feestje die avond (jarig die dag)
Ik zal mijn “achtertuin” toch nog eens moeten gaan verkennen !
Deden mee: Ayla, Babs, Bink en Wiske, Boy1, Bruno, Charly2 en Jelle en Roebie en Timo, Fanny, Indy2, Kizzy en Casper, Laika en Frodo, Rusty en Shira en Bo en Molly, Risca, Wolfke en Snoepy, en nieuwkomers Pukie en Boy3