Cavalier King Charles wandelclub

Meuteke wandeling Roosdaal B groep 09-01-2011

Verslag : Chris Lamers
Fotoreportage in volgorde van binnenkomen : Kristine Ghys, Kristel Pedus. (zie onderaan)

Roosdaal Vlaams Brabant Pajottenland
5de Nieuwjaarstocht
Organisatie : De Heidetochten Kester-Gooik (358) Aktivia

Stralend weer vandaag. Hopelijk blijft het duren. Het is de eerste zon die we zien in maanden en het doet deugd.

We zijn gepakt en gezakt, de nieuwjaarsdrink gaat ook mee. Bink en Wiske hebben de bottinnen gezien en zijn in staat van paraatheid. Ze kennen de procedure. Geduldig wachten tot de baasjes alles hebben ingeladen. Licht jammerend van ongeduld blijven zitten tot de leibandjes omgedaan zijn. En dan hup de auto in. Het is Cavjeszondag en ze zien de vriendjes terug.

En de hemel blijft blauw, ik neem in mijn enthousiasme mijn rode jasje mee ipv de dikke grijze anorak. Jef neemt liever toch nog eens de grijze anorak mee (we hebben allebei dezelfde, op één detail na, Jef heeft een kap, ik niet)

En we komen aan in Roosdaal. Zeer goede organisatie, goede bewegwijzering en vrijwilligers die ons naar de ruime parking leiden. Kan niet beter. En Jef doet zijn jas aan, God ben ik zo dik geworden met de feestdagen? Ik kan er niet meer in! Tja ventje, ge hebt mijne jas mee, die zonder kap. De baasjes van Snuffel zijn samen met ons aangekomen, en de vrouwtjes zijn het met elkaar eens : als ge een vent niet in het oog houdt he!

Maar hij is niet de enige vergeetschuit. Het vrouwtje van Fanny heeft zowaar haar bottinnen vergeten. Zij stapt de hele tocht op haar autoschoentjes.

Een ruime, warme zaal met voldoende zitplaatsen nodigt uit voor een eerste kop koffie. En als iedereen er is, schenken we al de eerste jenevertjes. De baasjes van Dino zijn Bompa en Bomma geworden en de baasjes van Bink en Wiske werden Opa en Oma. Dus wordt er getrakteerd op suikerbonen en Grand Marnier Truffels. Die laatsten lijken het sterkste op Kinnekeskak zoals suikerbonen in de Kempen al eens genoemd worden.

We verwelkomen Cara, die voor de eerste keer met haar baasje Tom mee stapt. Ze is een Black en Tan schoonheid uit Lier, en de reutjes keuren haar natuurlijk uitgebreid.

De secretaris van de Heide Tochten, Jean Heymans, komt ons verwelkomen en nodigt ons zelfs uit om na de wandeling onze cavjes af te spoelen in een wastafel! Zoveel service hebben we nog nooit gehad. Maar we zijn het gewend om met slijkratjes naar huis te rijden. De goede man weet duidelijk niet wat hij zich op de hals haalt als onze rakkers zich gaan droogschudden in zijn zaal! We gaan het hem niet aandoen. Hij wist natuurlijk wel op voorhand dat het een slijkerig parkoers zou worden.

We hebben ook een nieuwigheid voor deze wandeling. Een wandelGPS van Garmin. Het baasje van Snuffel wordt als Chinese vrijwilliger belast met het uitzoeken hoe het ding precies werkt. Hij heeft een Garmin als auto GPS dus is dit het proberen waard. De wandeling van vandaag is een test-case.

Er zijn 2 rustposten voorzien op onze tocht van 14 km. De baasjes van Dino rijden met de wagen naar de volgende rustpost (samen met onze jenevertjes) zij hebben gepland om de laatste lus van 4km mee te stappen.

Het eerste stuk van de wandeling loopt over goed begaanbare harde ondergrond. Smalle paadjes tussen velden en huizen. Onze cavjes kunnen het grootste deel van de wandeling gewoon los lopen. en met de dooi in het vooruitzicht zijn alleen de “Die Hards” opgedaagd. Zij hebben geen schrik van de voorspelde slijkpootjes. Hoe vettiger hoe prettiger is het motto.

Na de tweede rustpost komen we op het mooiste, en het meest natuurlijke gedeelte van de wandeling. Het slijk is niet diep, maar O zo plakkerig! Diep gegroefde rubberzolen mogen niet baten. Het slijk plakt er direct in en in de kortste keren lopen we met zijn allen op plateau zolen van slijk. Zeker een laag van 2cm dik plakt er onder onze schoenen. De baasjes zien er vettiger uit dan hun cavjes. Want doordat er niet diep wordt weggezakt in de modder blijven onze hondjes redelijk netjes.

We schuiven en glibberen over de weg, gegiechel alom omdat haast niemand zich recht kan houden. Spijtig genoeg voor onze fotografen gaat niemand echt onderuit! Dat had nogal een foto geweest dan.

En onze nieuwkomer Cara is het niet gewend om zonder leiband te lopen. Maar ze gehoorzaamd uitstekend en het duurt niet lang voor het baasje doet zoals de grote hoop onder ons : Hondje los. En ze geniet met volle teugen van haar vrijheid. Ze huppelt vrolijk met de bende mee, en verstopt zich niet achter de benen van haar baasje.

Als we de eindmeet bereiken kunnen we genieten van spek met eieren, en natuurlijk weer een borrel en de laatste snoepjes. Veel overschot van jenever is er niet meer, maar we brengen het toch mee voor de wandeling in februari tot de flessen helemaal leeg zijn. De wandelGPS geeft heel wat informatie. We hebben het nog niet helemaal onder de knie, maar dat komt wel. Eén ding is zeker : we hebben gestapt tegen 4.5km/uur en dat is heel flink van ons. Het vrouwtje van Fanny kan haar autoschoentjes in de vuilbak gooien, maar ze heeft het gehaald zonder één enkele uitschuiver.

We zijn natuurlijk weer de laatsten om te vertrekken. Als we in het donker tegen 17u naar de ruime parking gaan, zijn het enkel nog 3 wagens die op het grote veld staan. Alle 3 zijn ze van ons Meuteke. We zijn gebleven om de boegietjes uit te blazen zeg maar….We zoeken onze weg tussen de fruitbomen naar een gedigitaliseerde zone (!) om het in GPS taal te zeggen, en we vernamen dat de baasjes van Snuffel de gewoonte hebben om van Cavjeszondag een Frietjesdag voor de baasjes te maken. Wel dat is een schone gewoonte. Eens thuisgekomen wordt de frituur van Brasschaat bezocht. Daarna warm badje voor hondjes en baasjes, en we kunnen er weer tegen voor de volgende keer. Het was een prachtige dag, glibberig, maar heel zonnig!

Deden mee :  Babs, Bink en Wiske, Cara, Dino, Fanny, Laïka en Frodo, Snuffel, Woody en Zino.