Cavalier King Charles wandelclub

Adoptie Sammeke

Sanshi1 Sanshi2 Sanshi3

Ter adoptie aangeboden op 3 november 2010

Naam : Blenheim Sammeke
Geboortedatum :10/08/2004
Geslacht: reu
gesteriliseerd/gecastreerd : ja
vaccinaties : net gezet door het Meuteke
Kinderen : prima
Katten en andere huisdieren : prima
Jachtinstinct : neen
Zindelijk : ja
Gewicht : 8 kg
Schofhoogte : 34 cm
Voeding : droogvoer

De omstandigheden :

Sammeke werd reeds eerder aangeboden op onze website onder de naam Sanshi klik hier. Lees zijn dagboek zodat je een beeld van hem krijgt en ook weet waarom hij terug ter herplaatsing is aangeboden.

Voor het ogenblik verblijft Sammeke bij een gastgezin dat nauwlettend toeziet op zijn doen en laten zodat we kunnen inschatten waarom Ellen en Yvan ervan overtuigd waren dat de hond zoveel pijn had dat hij moest inslapen.

We hopen met zijn allen dat we een verklaring vinden waarom Sammeke bij Ellen rilde in zijn nestje en zo hard klaagde dat het haar haren ten berge deed rijzen. Hij sliep ook “comateus”. Ook dat wordt nu nauwlettend opgevolgd. Er is in ieder geval geen aantoonbaar fysiek probleem voor deze symptomen.

Pas als we zeker zijn dat we een degelijke verklaring hebben, wordt Sammeke weer ter adoptie aangeboden, met het protocol en de RX die genomen werd van zowel de heupen als de Thorax door een gerenommeerd orthopedist. We hebben hem ondertussen ook laten ontwormen en inenten met de normale vaccins en het vaccin voor Rabiës. De verdoving voor de vermeende ondragelijke pijnen, die het afgelopen jaar gegeven werd door de behandelende da, heeft zijn nieren niet beschadigd. Hij is nu totaal zonder medicatie en lijkt zich kiplekker te voelen.

Klik hier voor RX heup

Klik hier voor RX hart

In onze adoptiecontracten staat dat wij steeds contact nemen met de vorige dierenarts van een ter adoptie aangeboden hond. Dat zullen wij in dit geval zeker eerstdaags doen!

Een toekomstige eigenaar betaalt enkel de vaccins en de ontworming samen met de normale verplaatsingsonkosten voor een herplaatser, zie adoptievoorwaarden klik hier.

VERSLAG VAN HET GASTGEZIN :

Sammeke03112010twee Sammeke03112010vier Sammeke28102010drie1 Sammeke28102010een Sammeke28102010twee

Dinsdag 26 oktober 2010

Dinsdag werd ik in de namiddag opgebeld door Chris.  Ze ging een Cavaliertje terughalen van een grondig onderzoek omwille van medische problemen.

Het  hondje was “gezond verklaard”, had hartruis (maar dat had onze Cavalier ook) en zou O-beentjes hebben.  Uiteindelijk kwam de vraag of wij “opvang” konden zijn.

Na overleg met mijn partner had ik toegestaan om Sammeke als pleeggezin op te vangen.  Zo konden we hem goed in het oog houden en…  we hebben er toch de plaats voor.  ’s Avonds al stond Chris met “Sammeke” bij ons aan de deur.  Zelf had ik te weinig tijd om te kijken, maar het leek me al een leuk hondje… echter … ik moest meteen terug naar mijn werk, mijn partner bleef bij hem.

Het was al laat, Sammeke ging braaf in zijn bench zitten en sliep…  Daarna even wakker gemaakt…  en ja hoor… Sammeke kan plassen op commando!

’s Ochtends werden we door onze woefkes hartelijk onthaald en Sammeke deed onze grote hond achterna…  Eerst een knuffel komen halen en goedemorgen wensen… en dan een plasje maken (in de tuin natuurlijk).

Woensdag 27 oktober 2010

Sammeke heeft mee buiten “gewerkt” toen we in de tuin bezig waren.  Hij is erg graag bij de mensen en dat is meegenomen.  Sammeke is een héél ander hondje dan onze overleden Cavalier was, hij is een echte “flodder” en hangt aan je benen. Toen ik tijdens de namiddag een ritje te paard wou maken kwam hij me zelfs helpen bij het poetsen…  dat moet ik toch goed in het oog houden… Sammeke kent geen gevaar…  gelukkig reageren de paardjes enorm rustig en braaf.  Later heb ik hem opgetild om door de modder te ploeteren (Sammeke heeft naar het schijnt iets tegen modder) en in de weide heeft hij uitgelaten zitten “rondgetten”.  Hij had er enorm plezier in!  Ook mijn bezoekers merkten zijn plezier op.  Ze wilden hem meteen mee naar huis nemen.  Deze mensen hebben honden en paarden… en hebben al enkele woefkes geadopteerd.  Eentje ervan is Sloeberke (een halve Cavalier), dat zou een prima speelkameraadje voor hem zijn.

’s Avonds na het eten ging hij liggen en gaf hij een ongelooflijk snurk-concert… dus…  We luisteren nu in stereo naar onze hondjes.  Sammekes’ gesnurk moet niet onderdoen voor dat van onze grote hond!

Donderdag 28 oktober 2010

Vandaag een rustige dag.  Hij speelt graag en volgt je op de voet.  Het valt enorm op hoe goed hij luistert.  Als hij niet bij je kan, dan jammert hij aandoenlijk.  Je kan het janken noemen, maar het is meer “jammeren”.  Verder heeft hij (tot ons groot ongenoegen) de lekkere delicatesse “paardenvijg” ontdekt…  dus besloten we dat hij niet in de weide mag kunnen (als we er niet bij zijn).

Toen ik deze avond thuiskwam werd ik ongelooflijk hartelijk onthaald.  Tijdens de namiddag hadden ze “alleen” moeten zijn… en toen ik de oprit opkwam hoorde ik Sammeke jammeren van blijdschap tot in de wagen toe!

Wat valt ons tot nu op met zijn verzorging… tranende oogjes.  Zijn oogjes zullen ook dagelijks moeten verzorgd worden.  Ook bij onze Cavalier was dit het geval, dus geen probleem.  Hij lijkt ook last te hebben van Reverse Sneezing  klik hier, maar ook daar weten we raad op.

Zaterdag 30 oktober 2010

Zwemles

Vandaag hebben we terug een rustige dag gehad.  ’t Bazeke wou uit rijden… maar het weer hield haar thuis.  Pech voor haar, geluk voor ons!

We hebben geholpen in de weide, toen ze de omheining herstelde… ik heb genoten van heerlijke verse paardenvijgen… en ik heb ook de nieuwe Chanel N° 6 ontdekt!  Je rolt jezelf in zo’n hoop verse… en hmmmmmmmmmmmm je ruikt heerlijk!  Alleen… de bazekes die hebben liever een ander geurtje denk ik (gezien hun reactie).

Toen het even opentrok zijn we gaan wandelen.  Eerst aan de lijn, nadien los.  Eerst wist ik niet goed waar ik moest lopen, en bleef ik maar aan haar benen “plakken”, maar toen ik zag dat die andere loebas gewoon voorop liep en alles besnuffelde wat hij maar kon besnuffelen… dan ben ik maar mee gaan doen.  ’t Bazeke moet wel properder wegen uitkiezen, ik dacht slim te zijn en een doorsteek te nemen via een weide,  maar het pad werd plots een met riet gevulde gracht.  PLONS en daar ging ik. Gelukkig keek het vrouwke naar mij om en kroop ze de diepe gracht in om me te redden. Veel moest ik daar niet voor doen, ik keek gewoon met mijn hulpeloos koppeke en jammerde “red me” en ze heeft me eruit gehaald.

Toen was ik toch kletsnat en gaf ik er niet meer om dat er modder was… ik ging door slijk en plassen en zag pikzwart toen we weer thuiskwamen.  Ik werd afgespoeld met lauw water en heerlijk drooggewreven, daar geniet ik echt van!  Toen was het etenstijd en nadien heb ik mij neergelegd in mijn mandje.  ’t Schijnt dat ik een heel bos bij elkaar geronkt heb… maar die andere woef kan er ook wat van hoor!  Ik ben het niet alleen!

Morgen weer een dag!

Zondag 31 oktober 2010

Vandaag bleven de baasjes lang slapen…  een uur langer!  Iets van een winteruur of zo… ik begreep het allemaal niet echt.  Heb de paardjes mee gevoerd en later op de dag heb ik ze mogen helpen poetsen.  Alleen mocht ik niet zo dicht bij de voeten staan.  Ze zullen wel gelijk hebben, die paardjes zijn veel groter dan ik…

Daarna heb ik mijn eerste rijles gekregen, ik werd even op de rug van één van die knollen gezet en ik vond het heerlijk.  Daarna heb ik wat geposeerd voor foto’s en er is er toch ééntje redelijk gelukt.

Verder hebben we zitten spelen.  Iedere keer dat mijn konijn werd weggesmeten bracht ik het braafjes terug.  Wat later heb ik wat trekspelletjes gedaan en ik heb gewonnen!  Ik was de sterkste.  Verder bewees ik ook dat ik hoog kan opspringen om dat konijn te pakken.  Het was leuk tot dat die andere loebas mijn konijn wou afpakken…  dan zijn we maar gestopt met spelen.  Van die grote kan ik niet winnen… ik ben klein en hij is groot… dat is niet eerlijk hoor!

Tijdens de namiddag heb ik geholpen bij het maaien van het gras en heb ik de taak van opzichter op mij genomen.  Ik zag dat het goed was.

Na mijn brokjes kwam ik in dromenland terecht.  Het was een mooie zondag!

Dinsdag 2 november 2010

BELANGRIJK BERICHT VAN HET MEUTEKE

Het is gebruikelijk dat wij contact nemen met de vorige dierenarts alvorens een cavaliertje ter adoptie aan te bieden. In dit geval hadden we een bijzonder wrang gevoel t.o.v. de dierenarts. Het is een vrouwelijke da met twee medewerkers. Wij leggen uit dat we een herplaatsing doen en graag het medisch dossier krijgen. Zij raadpleegt haar pc en zegt doodleuk dat het hier een cavalier betreft die in november 2009 gecastreerd werd, in de zomer van 2010 een lichte oorontsteking had en een kleine hartruis heeft. Wij geloven onze oren niet!
Liliane probeert nog eens : Leg Perthes Calve? absoluut niets van op de pc.
Hartfalen? helemaal niet, enkel een ruis.
Waarom dan het pilletje voorschrijven? De eigenaar was overbezorgd omdat de hond oververmoeid was (n.v.d.r. Sammeke werd geplaatst in oktober 2009 gecastreerd in november 2009, na 6 maanden is de testosteron uit zijn lijveke, gevolg voorjaar 2010 = comateus slapen) op aandringen van de eigenaar werd toch een lichte medicatie voor de hartruis voorgeschreven, maar de vermoeidheid leek niet aan het hartje te liggen want de medicatie hielp niet. De medicatie was ook tijdelijk als test bedoeld.

We vertellen van de kwalen die Sammeke zou hebben. De da veronderstelt dat na aandringen van de eigenaar, één van haar medewerkers een reeks kwalen heeft vernoemd die mogelijk de oorzaak van een mankende poot kunnen zijn, maar op de pc staat niet dat één van haar medewerkers een mankende poot heeft kunnen vaststellen. Laat staan een kapotte heup.

Ons wrange gevoel verplaatst zich…

Evaluatie van een week observatie bij het opvanggezin en na bezoek aan hun eigen dierenarts:
Rillen in de nest van de pijn : Niet gezien
Huilen in de nest van de pijn : Niet gezien.. Hij jammert wel “aandoenlijk ” als hij niet mee kan of iets wilt doen waar hij zin in heeft en jij niet. Hij “zingt ” dan iets van auwauwauwauw
Zwaar manken van de pijn : Niet gezien, wel af en toe op 3 pootjes…en iets later is dit voorbij. Hij mankt op kiezelsteentjes, volgens onze dierenarts heeft dit eerder iets met “geen eelt” te maken. Hij kon de vermeende pijn aan het knietje niet opwekken. Mogelijke oorzaak kan ook ingegroeide nagel zijn, die werd uiteraard onmiddellijk geknipt.
Comateus slapen van miserie : Comateus slapen eerder van een goede slaper te zijn. Hij slaapt wel héél veel, maar hij is dan ook al 6 jaar en een jaar geleden gecastreerd.
Hoesten wegens hartfalen en vocht op de longen :  Niets mis met de longen. Overgevoelige luchtpijp mogelijk te wijten aan slipketting of te vaste vlooienband (n.v.d.r. was idd zo vast dat er geen vinger achter te krijgen was, wij hebben die meteen verwijderd toen hij op zondag 24 oktober werd opgehaald) hoest kan opgewekt worden door wrijven over de keel. Remedie : een week lang dampen, indien niet beter, terug naar da.

Er staat zowel op de website klik hier als in onze contracten dat we een herplaatser steeds terug ophalen zonder kosten als het niet lukt.

Na het lezen van dit verhaal blijven velen onder jullie met vragen zitten. Een website is geen discussieplatform, maar reacties kunnen steeds gepost worden op onderstaand forum. Even inloggen onder een zelf gekozen gebruikersnaam :http://www.cavalierforum.be rubriek : Herplaatsing / topic : Geweldig toch !!! Sammeke

Nog altijd 2 november 2010

Gisteren weer een rustige dag gehad, gewoon een dag als alle anderen… een beetje in de tuin gewerkt, een boompje helpen snoeien (toch advies gegeven en gekeken of het baasje wel alles goed deed) enzovoort.

Geen opzienbarende gebeurtenissen dus…

Vandaag hebben we bezoek gehad, dus wat schootje gezeten, wat gespeeld én toegekeken hoe het bazeke kweeperengelei maakt.

’s Avonds zijn we naar de dierenarts gereden omdat het bazeke toch wel wat vragen had over mij…  Blijkbaar wilde ze “zeker spelen”.

Bij de dierenarts is er een groot stukje van mijn teennagels geknipt, dat liet ik gewillig doen, geen probleem.  Ook deze dierenarts wou wel eens testen hoe ver mijn pootjes konden gestrekt worden én of mijn knietjes in orde waren…

Weer geen probleem.  Ik hoorde zeggen dat ik O-beentjes had, maar dat er niets problematisch aan de hand was.

Mijn hartje werd beluisterd… en daar hoorde de dierenarts duidelijk ruis.  Ze wou even afwachten, want… ik had al getoond dat ik een levendig diertje kan zijn.  Niets van de dierenartsenpraktijk heb ik NIET gezien.

Mijn longen waren zeer goed, duidelijk in orde.

Toen begon ze aan mijn keeltje te prutsen en toen kreeg ik een hoestbui…  blijkbaar kwam mijn baasje hiervoor naar de dierenarts…  Ik hoest namelijk geregeld… en tja… dat moest onderzocht.

Een geprikkelde luchtpijp…  mogelijk door een halsbandje dat te strak rond mijn keeltje zat…  Nu moet mijn baasje 1 week dampen met een medicijn… en als het binnen de week niet beter is, dan moet ik terugkomen.

Het alleronaangenaamste kwam op het einde…  Vermits ik dagelijks meerdere keren met mijn poep over de stenen en de tapijten schuif… vroeg mijn baasje of de anaalklieren niet moesten uitgeknepen worden… en daar… daar hou ik helemaal niet van!  Ik heb gejammerd en geklaagd… en toch deed ze verder!  Van mijn kont moeten ze afblijven!

Maar…  de beloning kwam achteraf…

ik kreeg een “tandenborstel”, maar zo een grote voor een “grote hond”…  man man man… die heeft gesmaakt sé!

Verder zijn we achteraf gaan buurten in een manège.  Iedereen gaf mij daar een knuffel én ik mocht op de schoot van een heel lief meisje!  Puur genieten was dat!

Ondanks het slechte weer … een mooie dag!

donderdag 3 november 2010

Vandaag weer een rustige dag.  Deze ochtend braaf geholpen bij het proper maken van de weide (paardevijgjes rapen) en ik heb bewezen dat modder niets is om me zorgen over te maken.

Na het poetsen had ik dus zwarte sokjes aan.  Rond één uur waren die bezoekers er terug van vorige woensdag, en heb ik reuze kunnen spelen.  Zij smeten mijn kippetje weg en ik bracht het braaf terug.  Ondertussen was iemand anders met die loebas aan het spelen, dus… kon ook ik braaf alles apporteren.

Die mevrouw had wel een leuke jas aan… en ik heb bewezen dat ik een goede speurzin heb.  Zij had, speciaal voor mij van die lekkere hondensnoepjes in haar zakken verstopt!  Ik heb ze allemaal gevonden.

Nadien heb ik nog even het vliegend zot gekregen en mijn cross-talenten tentoon gesteld!

Nu lig ik te dromen aan de open haard, die net aangestoken werd…  Zalig!

En weet je wat?????   Ik moet niet meer verhuizen!  Ik mag blijven!  Super hé!

sammeke03112010drie Sammeke03112010een Sammeke03112010vijf Sammeke03112010zes Sammeke03112010zeven Sammeke05112010drie Sammeke05112010een Sammeke05112010twee Sammeke05112010vier sammeke05112010vijf

Donderdag 4 november 2010

Vandaag was een “drukke dag”, al bij het ochtendkrieken merkte ik abnormale spanning in huis.  Er werd vroeg opgestaan, na het eten meteen alles op orde…  De Koning kwam op bezoek…

Af en toe bracht ik een stokje bij het baasje… en die maakte dan tijd om te spelen.  Als het allemaal niet snel genoeg naar mijn zin ging… heb ik geblaft!  De baasjes moeten met hun aandacht bij de les blijven hé! Ah ja!

Rond half 10 reed mijn baasje weg met de auto.  Ik stond meteen bij de auto – in de garage – om mee te rijden.  Tot mijn groot ongenoegen mocht ik niet mee!  Ik werd door het andere baasje opgetild zodat ik niet achter de auto kon crossen en dat was niet naar mijn zin.  Ik heb dan maar een staaltje weggegeven van mijn mooiste en aandoenlijkste klaagzangen, maar ik kon haar niet vermurwen…  Hoe ik ook mijn best deed…  ik mocht niet mee.

Dan ben ik maar mee gaan helpen in huis en zag dat daar alles goed ging!

Rond de middag was de auto terug met een mijnheer erbij.  Blijkbaar was dat de papa van een van de baasjes die eens met de trein vanuit “de walen” op bezoek kwam.  Ik heb hem dan maar met al mijn charmes welkom geheten, mét succes!

Ik werd bedolven onder de knuffels… ik genoot.  Nadien bracht ik mijn stokje naar die mijnheer… en heb nog een tijdje stokjes teruggebracht. Die mijnheer was een hele leuke speelkameraad!  Ze hebben mijn plezier goed kunnen meten in decibels!  Wafwafwaf! Rond 16 uur moest die mijnheer terug naar de trein én weer mocht ik niet mee!  Terug een heel repertorium laten horen van alle klaaggezangen die ik ken…  en ondanks dit repertorium… weer niks hé!  Ik mocht weer niet mee met de auto!

Gelukkig stonden mijn brokjes gereed, en was ik deze teleurstelling vlug te boven!

Seffes terug mee TV kijken sé!  Samen met het bazeke in de zetel!  En owé als er een beestje op TV komt…  ze zullen het weten!  BLAF!

Verder moet ik zeggen dat ik de gebruiken van het huis ook goed leer kennen!  Ik weet wanneer ik mag waken, ik weet hoe ik iets gedaan kan krijgen en…  mijn baasjes hebben al snel gemerkt dat ik heel erg graag appel lust! Ik voel me hier al helemaal thuis!

Bijdrage van Hilde, eerste eigenaar van Sammeke (Sanshi)

Nog steeds 4 november 2010, avond

Nu de storm wat is gaan luwen over het wel en wee van Sammeke ben ik toe aan het schrijven van een korte bijdrage aan het dagboek van zijn nieuwe thuishaven.
Alle details en het trieste verloop van zijn plaatsing bij Ellen en Ivan staan reeds duidelijk en correct beschreven op de site van het meuteke. Ik ga dit verhaal niet helemaal opnieuw brengen, dat is niet mijn bedoeling.
Wat ik echter wel kwijt wil is hoe erg ik gekwetst ben door het feit dat de medewerkers van het meuteke en ik zijn voorgelogen over de gezondheidstoestand van Sammeke. Alle hulp die we wilden bieden werd door Ellen afgewezen, gevoelens werden gemanipuleerd, twijfels gezaaid, er werd misbruik gemaakt van vertrouwen en gedreigd met het beëindigen van zijn leven.
Altijd ben ik geduldig gebleven, vriendelijk, luisterbereid, heb ik mee naar oplossingen gezocht, bezorgd geweest, bereid geweest financieel engagement aan te gaan…alles. Maar niets mocht baten. Het manipuleren ging steeds verder en uiteindelijk moest Sammeke buiten of hij zou de doodsspuit krijgen. Onrechtvaardig en onmenselijk.
Gelukkig werd Sammeke gered dankzij het kordate en correcte optreden van de medewerkers van het meuteke. Nu blijkt dat hij, nog steeds, een gezonde hond is! Niet enkel gezond, maar ook nog steeds heel lief, aanhankelijk,speels en heel braaf.
Ik voel een mengeling van boosheid, verdriet en medelijden ten aanzien van Ellen en hoop dat zij ooit zal inzien hoe fout haar gedrag is.

Ik geloof en hoop dat Sammeke in zijn nieuwe thuis nu de warmte en zorg krijgt die hij verdient. Lieve mensen, zorg goed voor deze schat van een hond. Hij verdient het! Dank alvast voor jullie bijdragen aan zijn nieuwe dagboek. Ik geniet van de verslagen en de foto’s!!
Ik hoop dat jullie dat nog een tijdje blijven doen tot ik er weer alle vertrouwen in heb dat hij gelukkig is en mag blijven bij jullie!

Hilde 

Vrijdag 5 november 2010

Het weer steekt stokken in alle plannen van mijn bazekes…  Zeg nu zelf… wat voor weer was het vandaag.  Maandag komen ze het snoeihout ophalen (dienst van de gemeente!) dus mijn bazekes wilden enkele wildgegroeide bomen kortwieken…  In totaal moesten er 5 aan geloven…  Het is er maar eentje geworden… drijfnat waren ze… en ik ook!

Eigenlijk voor mij geen probleem, bij die ene boom heb ik staan supporteren… toen was ik drijfnat…  en zijn we naar binnen gegaan.  Ik ben helemaal drooggewreven (ik kan daar toch zo van genieten!) en dan heb ik maar gezegd dat ze mijn konijn en mijn kieken moesten wegsmijten.  Zoals het een goed opgevoed en braaf hondje betaamd…  heb ik dat dan ook iedere keer teruggebracht.

Voor de rest heb ik mijn charmes tentoongespreid aan de buurman.  Die man is eens komen kijken wat mijn bazekes met die boom aan het uitsteken waren…  (hij heeft ook wat tips komen geven)… en ikzelf… ik heb mezelf dan maar verkocht.

Ik heb me tegen zijn benen gevleid… en heb me laten knuffelen dat het een lieve lust was.

Verder niets speciaal te melden…   alleen…  ik moet ’s avonds 15 minuten de bench in, en dan staat daar zo’n potje te dampen in mijn bench… en dan dekken ze mijn bench ook nog helemaal af…  en dan op het einde gaat er een belletje… en dan … dan mag ik er terug uit.

Ik heb mezelf maar bij dat potje gelegd – het rook eigenlijk nog heel lekker ook – tot het deurtje terug open ging.  Nadien werd me gezegd dat ik een flinke hond was én ik kreeg nog een beloning ook…

Waarom????  Dat weet ik niet…  maar ’t was lekker!

Toen zei het bazeke “nog 6 dagen dampen”… als dat iedere keer op deze manier gaat… valt dat beter mee dan ik dacht!

Morgen weer een dag sé!

Maandag 8 november 2010

De laatste dagen kabbelen voort zonder noemenswaardige “gebeurtenissen”.  Sammeke is hier goed ingeburgerd en loopt tussen ons alsof hij nooit ergens anders was.  Hij speelt graag, nodigt zelf uit tot spelen, krijgt iedere dag wel eens “het vliegend zot” en crost dan van hier naar daar en blaft dan uitbundig van plezier.  Nadien vinden wij het iedere keer erg dat we dat niet op een filmpje gezet hebben…  maar je loopt niet de hele dag met een camera rond…

Tijdens de wandelingen speelt hij soms een beetje “de flauwe”…  de ene keer vindt hij het niet erg om door modder te gaan, de andere keer gaat hij zitten en begint hij aandoenlijk te jammeren… om opgetild te worden.  Echt gewend om lange wandelingen te doen… is hij niet denk ik.  Een wandeling van 3 km is voor hem blijkbaar al een heel end.

Ondertussen is hij het wel gewoon om “los te lopen”, hiermee wil ik zeggen dat hij niet meer aan mijn been kleeft zoals de eerste keer.  Gelukkig maar!

Verder denken we dat het “dampen” helpt.  Overdag horen we hem niet vaak meer hoesten, ’s avonds soms nog wel.  Het lijkt ons wel alsof hij dat “dampen” normaal vindt.  Hij gaat erbij liggen en begint dan te ronken.  Met andere woorden hij slaapt gewoon tijdens de dampsessie door.  Wij vonden het oorspronkelijk erger dan hijzelf.  Wij vonden het erg dat hij in de bench moest… én dat die bench dan helemaal afgedekt moest zijn…  Voor hem… géén probleem.

Bo laat hem gewoon doen op zijn manier, al meen ik toch wel te merken dat ze elk op hun manier toch wel dominant zijn.  Bo gewoon door zijn negeergedrag…  Sammeke door zijn “paradeergedrag”…  Mooi om zien, dat wel!

Sammeke is een geweldig hondje, vlug aangepast aan deze nieuwe thuis…én ik denk ook een “gelukkig” hondje.  Hij loopt steeds met de staart kwispelend omhoog… en wil met iedereen mee.  Als iemand vertrekt (bv naar het werk) dan jammert hij aandoenlijk omdat hij niet mee kan.  Dit geldt ook voor bezoekers die met de auto wegrijden…

Zondag 14 november 2010

Het “goede weer” zit mijn dagboekje een beetje sterk tegen…

De dagen lopen verder, tussen de buien door lopen we door de weide om te kijken of we nog niet kunnen gaan vissen …  we controleren de afsluiting, geven de paardjes hooi en maken dan dat we terug binnen zijn om terug op de zon te wachten.  Normaal hadden we vandaag gaan wandelen, maar de weergoden hebben er anders over beslist…  We hadden keuze, ofwel Ruisbroek, ofwel het militair domein van Brasschaat.  Op de 2 plaatsen is het nu zwemles… en daar voelt ons Sammeke niet veel voor (of voelen de baasjes er niets voor?).

Sammeke doet het goed, hij is meer en meer aan het verkennen in huis, “eist” zijn plekje op in de zetel én op mijn schoot, maar blijft wel goed luisteren.  Als één van ons weggaat… dan kan het concert beginnen.

Iedere dag spelen we met zijn konijn of met zijn kippetje.  Bo krijgt dan de living, Sammeke speelt dan in de keuken.  Ze moeten alle twee hun pleziertjes hebben en zo kan Bo de speeltjes niet afnemen van Sammeke.  Trouwens Sammeke respecteert de overmacht van Bo… Als Bo zegt dat hij zijn speeltje moet afgeven, dan doet hij dat zonder morren. Verder  kijkt Sammeke zeer graag televisie.  Owéé wanneer er een diertje op TV te zien is… hij blijft blaffen tot de onverlaat de huiskamer heeft verlaten.

Het dampen helpt, maar zijn hoestje is niet verdwenen.  Volgende week misschien nog eens raad vragen aan de dierenarts.  Het is wel al stukken minder, maar ’s avonds krijgt hij nog regelmatig een hoestbui.  Misschien door het snurken?  Hij maait hele bossen om tijdens zijn slaap.

Dit was het voor vandaag, geen “spannende” verhalen dus…  we wachten met z’n allen op droog herfstweer…  we zullen onze vingers kruisen!

Vrijdag 19 november 2010

Nog steeds niets “spannends” gebeurd.  Sammeke heeft zichzelf gisteren “verkocht”.  Samen met een tante zijn we gaan kijken naar een Doberman Pinscher die herplaatst moet worden.  Het hondje was echter te schuw en had te weinig vertrouwen in mijn tante…  dus we hebben haar niet meegenomen… er was geen “klik”.  Thuisgekomen terug, werd mijn tante ongelooflijk hartelijk begroet door Sammeke.  Een oprechte uitroep van mijn tante “zo’n karaktertje moet het worden”, …    De rest van de avond heeft hij “geschootzit” bij haar.  Toen ze terug naar huis reed kroop hij spontaan bij in haar auto… dus het zal wel geklikt hebben tussen die twee…

Geen paniek mensen… we hebben Sammeke niet meegegeven.  Hij is er en hij blijft.  Iedere dag opnieuw valt het ons ook op dat dit Cavke zo lief en vriendelijk is, een echte opluchting!  Sammeke laat zich geweldig goed verzorgen, we kunnen zonder problemen zijn tranende oogjes reinigen, zelfs als het al een beetje hard geworden is aan de ogen.  Ook zijn oortjes mogen we nakijken.  Super gewoon!

Voor de rest geen nieuws… sorry mensen

Donderdag 25 november 2010

Dag iedereen, hier Sammeke nog eens!

Het is hier “de zoeten inval”, vorige week kwam een tante op bezoek… en daar wou ik héél graag met meerijden… maar mijn baasjes hebben me uit de auto komen halen.  Dju toch, want ik rij zeer graag mee met de auto!  Deze week is die tante weer gekomen, maar deze keer had ze 2 dwergshnauzers mee!  Twee leuke speelkameraadjes voor mij… ik moest er wel mijn plekje in de zetel voor afgeven… want die madam is met haar 2 venten blijven slapen…  in “mijn” zetel nog wel.  En die 2 shnauzers mochten bij haar liggen…  Ikke jaloers!

In het begin waren die 2 woefkes bang voor ons, maar op het einde waren ze alleen nog maar bang voor die grote loebas hier.  Al viel dat bij het vertrek ook nog mee!

Zondag zijn we gaan wandelen.  Normaal gezien mogen wij altijd los lopen én ik begin dat nog héél plezant te vinden ook!  Af en toe vraag ik wel om “gepakt” te worden, maar…  “dat pakt niet meer altijd”.  Spijtig genoeg zijn we jagers tegengekomen…  viel daar toch wel een fazant morsdood voor mijn neus!  En ik mocht er niet aankomen van mijn baasjes!  Bo had bang van de geweerschoten… maar ik niet!  Ik ben héél wat moediger!  De baasjes waren er niet gerust in… want we mochten nietv meer los…

Voor de rest niets nieuw…  is het goed weer, dan zijn we meestal samen met minstens één van de baasjes buiten… om te helpen, als het regent … dan helpen we binnen wel met het organiseren van “werk”.  Balletjes laten smijten door de baasjes bijvoorbeeld!  De baasjes beginnen het spelletje te snappen.  Als wij het aan hen geven… dan smijten ze het op ons teken terug weg.  Ze leren het nog wel…

Mijn hoest… die geneest … maar is nog niet helemaal weg.  Ik moet wel niet meer “dampen” voorlopig.  Ik vond dat niet erg… want meestal viel ik met mijn kopje naast het dampende potje in slaap.  Na een kwartier werd het deurtje van de bench terug opengemaakt en kon ik er terug uit  (meestal bleef ik slapen).

Gisteren waren ze mij kwijt!  Ik was onder een deken gekropen in de zetel.  Niemand wist mij zitten.  Zijn ze binnen en buiten gaan zoeken, …  en maar roepen “Sammeke” en ik… ik bleef liggen…  tot ze uiteindelijk onder dat deken gingen kijken.  Ik lag er goed, daar is toch niets mis mee?

Dit was het dan!  Tot de volgende keer!

Sammeke17122010A Sammeke17122010B Sammeke17122010C Sammeke17122010D Sammeke17122010E Sammeke30112010

30 november 2010

Hallo iedereen!

Hier nog eens een woordeke voor mijn dagboek.

Ik heb mijnen draai hier bij mijn nieuwe baasjes al goed gevonden zene!
En nu het zo koud is heb ik ze laten merken dat ik het graag knus en gezellig warm heb, want met dit weer brrr…

Eén van mijn baasjes (Fabienne) had al vlug in de gaten dat ik graag onder de dekens kruip, je weet wel onder zo een dekbedje dat ze gebruiken om over zich te trekken als ze tv kijken.

Maar mijn ander baasje (Anita) wou niet geloven dat ik daar zelf onder kruip, zij dacht dat Fabienne mij altijd toedekte, dus heb ik haar gisteren laten zien dat ik me gemakkelijk zelf kan toedekken.
Ik spring op de zetel, met mijn neusje hef ik de rand van het dekbedje op, schuif er onder, draai dan nog eens in een rondeke zodanig dat het dekbedje op een hoopje ligt en ik eronder, zo maak ik een lekker nestje, en dan maar knorren, zalig is dat. Feit is wel dat ze me dan soms kwijt zijn maar nu weten ze dat ze maar eens onder het deken moet gaan loeren en gewoonlijk hebben ze me dan wel gevonden en dat vinden ze natuurlijk heel grappig.
Zelfs die grote loebas komt al wel eens neuzen of ik er nog wel onder lig, want ik kan dit lang volhouden zene.

Voor de rest voel ik mij kiplekker, ze moeten wel een beetje op m’n eten letten, dat ze me niet teveel geven want ik denk dat ik al een beetje ben bijgekomen, en dat mag niet teveel worden hé, ik moet toch een beetje op mijn lijn letten. Ondertussen weten ze wel dat ik graag worteltjes, appel, peer, banaan, en andere groenten en fruit lust.

Tot nog eens zou ik zo zeggen,
Groetjes van Sammeke.

Vrijdag 17 december 2010

Het is lang geleden, ik weet het!  Maar je weet… géén nieuws goed nieuws.

Sammeke heeft sinds de sneeuwval al goed getoond dat hij bij zo’n koude liever binnen blijft.  Je komt dan enkel buiten voor het hoogstnoodzakelijke… en voor de rest BLIJF JE BINNEN!  Véél te gevaarlijk buiten, gevaar voor onderkoeling, bevriezing, slipgevaar, en vooral… KOUD!  Hij toont het goed! 😉

Vandaag toch even buitengelokt, …   hij moet toch buiten… en enkele foto’s in de sneeuw getrokken.  Uiteindelijk deed hij het toch graag.  Je verstopt als bazeke enkele lekkere snoepjes in de sneeuw… en je roept dan “Zoek!”…  en dan gaat dat neusje de sneeuw in… op zoek naar dat lekkers.

Nadien kreeg meneer trouwens plots “het vliegend zot”, crossen van hier naar daar… het plezier liep er af.

Sammeke begint mee te waken, hij waakt “gerichter” dan Bo…  Bo durft als eens te waken voor de straat…  bij Sammeke is dat enkel als er iemand voor de poort staat, of voor de deur.  Waarschijnlijk zal dat nog veranderen…  maar hij is ons ondertussen goed gewend.  Gisteren heb ik wel gemerkt dat meneerke zijn gekregen kauwstokje NIET wil afstaan…  hij kan zowaar lelijk grommen… en zijn tanden laten zien.

Geen paniek mensen, nadien kwam alles goed…  eigenlijk zit er in Sammeke geen milligrammetje kwaad.

Zijn bench hebben we afgebroken, we merkten dat hij na week 1 niet meer spontaan de bench in ging.  Ofwel kroop hij in zijn zetel, ofwel in zijn mandje.  Dus… bench weg… en hij treurde er helemaal niet om.  Wij content!

Waar moeten wij op letten…  dat we hem niet te veel verwennen…  Hij is erg geviseerd op eten.  Vroeger konden wij gewoon aan tafel eten zonder gezelschap…  Nu zitten er 2 zielig kijkende woefkes mee naast ons.  Aan de ene kant Bo (heeft hij van Sammeke geleerd), aan de andere kant Sammeke.  En na het eten, om nog wat nadruk te leggen op “vergeet ons niet” legt Sammeke zijn hoofd op de schoot van Anita… en wappert met zijn staart tegen mij.

Probeer daar maar eens aan te weerstaan…  niet simpel!

Als je thuiskomt van je werk…  zalig…  een geweldige ontvangst!  Je doet je auto open, je stapt uit…  je doet de poort van de tuin open… en een wervelwind stormt in je auto.  Ik laat het zo, énerzijds vind ik het nog leuk, anderzijds… als hij in de auto zit, kan ik hem niet raken bij het binnenrijden.  Meneerke zit dan naast mij op de passagierszetel als een echte Koning.  Héél parmantig, te kijken of ik de auto wel op de juiste manier binnen zet…

Voor ons lijkt het alsof Sammeke hier altijd is geweest…

Tot de volgende keer!

Zondag 23 januari 2011

Sammeke3374 Sammeke3376 Sammeke3386 Sammeke3413 Sammeke3414 Sammeke3428 Sammeke3429 Sammeke3431 Sammeke3433 Sammeke3435 Sammeke3440

Hallo iedereen!

Hier ben ik nog eens met een afsluitend woordeke voor mijn dagboek.

Mijn nieuwe thuis heb ik al goed omgetraind! Zelf ken ik alle gewoontes van mijn nieuwe baasjes én van mijn goede kameraad Bo. Het is net alsof ik hier al jaren ben, goed hé!
Zelf kijk ik héél graag TV, en als ik dan kijk… en mijn baasjes niet… dan laat ik altijd horen dat er dieren op het scherm zijn. Alle dieren, maar als er soortgenoten zijn, dan laat ik dit extra horen. Ik heb namelijk ondervonden dat mijn baasjes niet altijd even alert zijn als ik, dus help ik ze maar hé!

Ik voel me hier 100 procent thuis, ook de paarden ben ik al goed gewoon. Hopelijk wordt het snel terug warm weer, dan kan ik mee met het karretje.
Vorige week vond het ene baasje het weer te goed om NIET paard te rijden, dus heb ik het andere baasje maar aangemaand om met ons te gaan wandelen naar de pensenwandeling in Rijkevorsel. Daar kwamen we enkele bekenden tegen! Er zijn foto’s getrokken, je zal wel snel merken wie ik bedoel.
Het werd een wandeling van wel 10 km! En denk je dat ik moe was ’s avonds? Neen, helemaal niet! Ik heb ’s avonds de baasjes nog wat zitten treiteren om met mijn konijn te spelen!

Kortom, het is hier goed!
Ik hoop jullie allemaal nog wel eens tegen te komen op de ene of andere wandeling!

Tot dan!