Cavalier King Charles wandelclub

Meuteke wandeling Huizingen B groep 10-10-2010

Verslag : Chris Lamers
Fotoreportage in volgorde van binnenkomen : Kris Ghys, Kristel Pedus, Ann Therie (zie onderaan)

Lambiektocht Wandelclub St Pieters Leeuw (B 028)
Locatie Huizingen

Het begon met prachtig weer. En het maakte indruk, niet alleen het weer, ook de locatie. Bij aankomst krijg je meteen zicht op een grote fontein voor een prachtig kasteel. De trend is gezet. In het park staat een grote tent om de wandelaars te verwelkomen. Ik ga kennis maken met de secretaris Doris Vandermalen en ik heb wat uitleg nodig ook.

De baasjes van Jelle, Charly, Timo en Roebie zijn erbij en Martha is nog gebonden aan haar rolstoel. Louis wilt graag de 12.5 km mee doen met de groep en we vragen ons af of er echt zoveel onoverkomelijke hindernissen zijn voor de 4-wieler op dit parkoers.

Dat gaat echt niet kunnen verzekert ons de parkoersmeester met een heel somber gezicht. Maar Louis besluit toch om het te wagen. Hun hondjes worden verdeeld zodat de handen vrij zijn, en we starten met : hoe kan het ook anders,  een groepsfoto voor dat mooie kasteel.

Daarna duiken we onmiddellijk een rotstuin in. Amaai die rolstoel, maar Martha kan al heel wat stukken lopen en Louis draagt de rolstoel alsof het een handtas is. De tuin is prachtig aangelegd en heel goed onderhouden, het lijkt wel een sprookjesbos waar ieder moment een Elfje kan verschijnen.

Eens het bos uit, kunnen onze rakkers loslopen op de veldwegen in de volle zon. God wat is dit heerlijk zo midden in de herfst. En de landschappen zijn onbeschrijfelijk mooi, we verbazen ons over dit mooie onbekende stukje Vlaanderen voor velen onder ons, en zo dicht bij stedelijk gebied.

De tocht valt wel fysiek zwaarder dan we gewend zijn. Dit is geen vlak land, en de enige troost bij een berg op, is dat er steeds wel een berg af is ook. Het gaat dan ook trager vooruit dan gewoonlijk en na een vlekkeloos parkoers komen we puffend aan de eerste brouwerij “Oud Beersel”. Daar doen we ons te goed aan Bersalis, Oude Kriek en Oude Geuze op basis van Lambiek. En zelfs dat is te proeven aan de toog uit een grote witte kan.

De maag nog nuchter, het weer warm en de inspanning groot, dat stijgt snel naar het kopje! Maar we stappen duchtig verder tot aan het kasteel van Beersel, een oud slot met slotgracht  dat een belangrijke rol speelt in het album van Suske en Wiske : De schat van Beersel.

Wat verder is onze eerste rustpost waar we de boterhammetjes boven halen. En wie gerekend had op een broodje van de wandelclub, is eraan voor de moeite. Te veel volk heeft er voor gezorgd dat ze ook te snel door hun voorraad zitten, ze hadden het anders kunnen weten met die gunstige weersvoorspelling. We maken weer de intentie om volgende keer ook onze boterhammetjes mee te nemen. Dan zijn we zeker van onze zaak en moeten we ons buikje niet noodgedwongen vullen met taart (had ik daar spijt van dan?) Ondertussen zien we weer de sombere parkoersmeester die drank en voedsel aansleurt terwijl hij naarstig op zijn waslijstje leest. Het is duidelijk, niet iedereen kan lachen vandaag.

We nemen ruimschoots de tijd om te genieten van het zonnetje, en sommigen onder ons gaan de brouwerij aan de overkant van de straat toch ook eens verkennen. De drie fonteinen is in de streek een erg gekende brouwerij met gelagzaal. Nadat alles gezien en goedgekeurd is gaan we weer op pad.

De heuvelruggen wisselen zich af op zowel de velden als de woonwijken waar erg mooie grote villa’s staan. Maar niemand van ons ziet het zitten om daar op die steile hellingen wekelijks de gazon af te rijden. Dus houden we het maar bij eigen haard.

Op het laatste stukje missen we een pijl, we komen weer terecht in de prachtige rotstuin van het Provinciedomein. Maar dat gaan we Louis niet meer aandoen. We improviseren een alternatief en we denken dat we min of meer toch 12 km gestapt hebben in het totaal. We komen weer in het park met de grote tent rond 16:30 wat behoorlijk laat is voor ons doen.

Maar het zonnetje schijnt nog volop alsof het niet weet dat het avond gaat worden. En voor de sombere parkoersmeester : je hebt dat goed gedaan jong! dat was prachtig uitgestippeld.

We voelen het toch dat we spieren gebruikt hebben die anders niet aan bod komen. Er zaten wel wat kuitenbijters bij. Thuis aangekomen manken er drie van ons gevieren : Jef, Chris en Bink vallen puffend in de zetel, terwijl dapper Wiske gezwind ronddartelt alsof ze in de bergen geboren is. Maar ja, shih-tzu’s komen nu eenmaal uit de Himalaya, maar dat is toch al lang gelden hoor.

Volgende keer is het terug het vlakke land dat we gewend zijn. Vlakker dan Ruisbroek kunnen we niet bieden, zelfs geen holle wegen of kattekesbergen. Hooguit een molshoop. Als het weer dan nog eens meewilt zult ge ons eens zien presteren !

Tot volgende keer.

Deden mee : Bink en Wiske, Chakin, Charly2 en Jelle en Roebie en Timo, Dino, Indy en Bruce, Kincha, Kizzy en Casper, Laika en Frodo, Rusty en Shira en Bo en Molly, Zino.