Cavalier King Charles wandelclub

Adoptie Anoniempje (heet nu Caramel)

Suske 405 Suske 406 Suske 407 Suske 408 Suske 409 Suske 410 Suske 413 Suske 416 Suske 417 Suske 418 Suske 419 Suske 420 Suske 422 Suske 423 Suske 426 Suske 427 Suske 428 Suske 429

Wat vooraf ging :

Het is weer zo ver : op 22 oktober wordt ons Liliane gebeld door een mevrouw uit Geraardsbergen met een bizar verhaal :

Twee jaar geleden gaf mijn toenmalige huisbaas (een boer) mij een tricolor cavje. Ik mocht niet weten waar het vandaan kwam, maar het was 3 jaar oud, een fokteefje, en woog amper 3kg. Totaal verwaarloosd en ziek en vel over been. Zelf hebben we een grote hond, maar het beestje was zo zwak en zielig dat ik het meteen in ons gezin heb opgenomen. Het is uitgegroeid tot een mooi en gezond hondje, maar dat heeft wel aan een zijden draadje gehangen.

Ondertussen hebben wij gebouwd, maar de boer kwam mij onlangs opzoeken en vroeg of ik niet nog zo’n soort hondje wou, vermits ik het eerste zo goed had weten opbrengen, had hij aan mij gedacht! Wij vonden twee honden meer dan genoeg, maar ik sliep niet meer bij de gedachte dat er ergens weer zo’n sukkelaartje zat te verkommeren. Ik heb geen pc en na heel wat omzwervingen heb ik jullie eindelijk gevonden. Kunnen jullie niet helpen?

Het verhaal wordt intern besproken, onze secretaris Jef kijkt de kassa na… die is nog erg magertjes, we hebben nog geen reserve want we hebben deze zomer voor de eerste maal lidgeld ingezameld. En er gaan kosten van komen bij de dierenarts die we op zijn minst moeten voorschieten. Maar wat doe je als er een leven op het spel staat? We weten niet hoe erg het hondje er aan toe is, we weten niets en de boer lost niets tenzij hij het hondje mag brengen. Het mag ook niet worden opgehaald, neen, hij brengt het persoonlijk naar die Mevrouw.

Eerst snel rond telefoneren om een tijdelijk opvanggezin te vinden, en ja hoor, Huub en Yvonne uit Schiedam zijn bereid om voor opvang te zorgen. Na de dood van hun Lynneke is er weer een nestje leeg bij hen. Zij weten wat hen te wachten kan staan. Er gelden speciale voorwaarden voor ex-fokteefjes
Liliane woont in Boutersem tegen Leuven (provincie Vlaams Brabant) en moet 180km rijden, over en weer naar Geraardsbergen (Prov Oost Vlaanderen) om het hondje op te halen. Ik (Chris) woon bovenaan in het land in Brasschaat (prov Antwerpen) en moet ook 180 km afleggen om er te geraken. We kunnen deze keer niet samen gaan. Zij heeft nog contact met de mensen die Yarike verleden maand hebben geadopteerd, en Conny wil meteen mee rijden om Liliane in mijn plaats gezelschap te houden. Daarbij met twee naar een andere provincie geeft meer garantie op het vinden van de weg.

Vrijdag 24 oktober 2008

Verslag van Conny

Donderdag ochtend 24 oktober wordt ik door Liliane gebeld met een zielig verhaal van een hondje dat weg moet. Van het hondje zelf weten we zeer weinig. Het zou geen naam hebben, is niet gechipt en heeft nog nooit van haar heel leven een inenting gekregen. Ze zou in het verre Geraardsbergen verblijven bij mensen die haar tijdelijk opvingen . Ik dacht nog, weer zo een sukkelaartje. Op mijn vraag of ze daar alleen naar toe moest kwam een bevestigend antwoord, Dus vroeg ik of ze misschien graag had of ik zou meerijden. Dat werd in alle dank afgenomen

Na wat telefoontjes over en weer, over wanneer juist en hoe samen komen, is er dan besloten dat ik ‘smorgens met Stefaan mee naar Boutersem zou rijden om vandaar dan te samen te vertrekken.

Vrijdag ochtend, nadat onze hondjes en die van Liliane van het nodige eten en drinken waren voorzien, de autostrade op. Eenmaal van de autostrade af maken we spijtig genoeg een foutje aan een rotonde en natuurlijk laat ook de GPS het afweten. Dus even aan de kant om te zien waar we zijn. Auto stil. Oei! dat had Liliane niet mogen doen. Ze is namelijk met de auto van haar man …. op weg en die auto heeft met een warme motor start problemen. Dus de mensen maar verwittigd dat we  wat later gaan zijn. Na veel gefoeter en gefoefel de wagen toch terug aan de praat gekregen. Met behulp van telefonische ondersteuning komen we dan eindelijk op onze bestemming.

We werden hartelijk ontvangen met een welgekome tas koffie en bijhorigheden. Daar zat ze dan, in een doos met dekentje. Ze gaf een zeer zielige indruk, duidelijk niet gewoon om geaaid te worden. Ze had duidelijk schrik, zelfs als je haar vriendelijk en rustig probeerde te benaderen. Ook wist haar opvang gezin te vertellen dat ze nog niet geplast of gedronken had. Enkel een beetje eten had ze willen aanvaarden. Ze kende namelijk enkel kattenvoer, wat toch niet echt het meest geschikt en gezond is voor een hond. Tegen half drie zijn we dan met haar doorgereden. Haar opvangbazinnetje had spijt dat ze, omwille van gezondheidsproblemen, zelf niet voor haar verder kon zorgen.

Terug in Boutersem eerst naar de dierenarts. Daar is ze grondig nagekeken. Een behandeling tegen vlooien moest onmiddellijk gestart worden. Oogjes en hartje waren ok. Twee slechte tandjes die ze zelfs zonder verdoving liet trekken, zo weinig reactie had ze om wat er rondom haar gebeurde. Aan de hand van het gebit schatte de dierenarts haar leeftijd op 2 tot 2,5 jaar. Bovendien bleek ze ook nog koorts te hebben waarvoor er dan antibiotica gegeven werd. Om deze reden kon ze ook nog niet gevaccineerd of ontwormd worden. Aangezien ze niet wilde drinken vond de dierenarts het beter haar een nachtje aan het infuus te leggen en had hij ook de kans om via die weg bloed af te nemen voor wat controles. Bij de dierenarts buiten gekomen waren we precies zelf twee net geslagen hondjes zo waren we onder de indruk van het gebeuren beseffend dat onze cavjes eigenlijk toch een luxe leventje hebben. S’avonds is dan geïnformeerd hoe het er mee was en het bleek de goede kant uit te gaan

Zaterdag ochtend belde Liliane om te zeggen dat alles goed was. Koorts was weg en dat we met haar naar Chris konden. Ze had nog wel versterkende voeding bij de dierenarts meegekregen

Zaterdag 25 oktober 2008

Verslag van Chris

De dierenarts heeft ons anomiempje vrijdag dus aan het infuus gelegd. Ze drinkt immers niet en plast dus bijgevolg niet, wat slechts is voor de niertjes. Haar koorts moet ook dalen. Dus blijft ze overnachten bij de dierenarts. Huub en Yvonne zijn dus nog niet zeker of ze haar zaterdag kunnen komen ophalen. Maar vrijdagavond rond 22u komt het verlossende telefoontje. Ze heeft geplast en de koorts daalt na een antibioticaprik, ze mag zaterdag mee.
Er wordt geregeld dat Huub en Yvonne vanuit Schiedam (ook weer 180km over en weer) naar Brasschaat komen rond 14u. Liliane en Conny leggen ook de 90km trip af, van Boutersem tot Brasschaat. Ik (Chris) woon nu eenmaal netjes in het midden, net van iedereen 90km verwijderd, dus ik zorg voor koffie en gebak, want het wordt een gezellige namiddag. Dat is wel zeker want we hebben weer een hondje gered.

Liliane en Conny komen als eerste aan, een mandje in de armen met daarin ons zielepootje. Ik heb nog nooit een Cavje gezien dat zo triest kijkt! En bang dat ze is van mensen, ongelofelijk. Van onze cavjes is ze niet bang, dat leert een reisje op het gazon, ze trippelt achterna, met het staartje laag, want er zijn mensen in de buurt, en mensen zijn wezens die haar in het verleden steeds pijn hebben gedaan. Maar ze ziet er goed uit, niet ondervoed zoals de vorige die ook van de boer kwam. Ze is wat papperig, zonder spiertjes. Net zoals Wiske in het begin, zij kwam ook uit een hokje, geen beweging en verkeerde voeding, en dekken, werpen, jongen veel te vroeg afpakken, en noem maar op…mensen zijn duidelijk niet te vertrouwen.

Yvonne en Huub komen samen met Sava aan op het afgesproken uur, en Sava gaat onmiddellijk ruiken aan Anoniempje, ze is immers de enige in huis met zijn kleur. Een Ruby, en ze heeft een leuk wit streepje op haar neus. Yvonne ziet onmiddellijk dat er heel wat geduld aan te pas gaat komen om haar vertrouwen te winnen, ook Huub is vertederd door het kleine bange wezentje dat alleen durft rond te lopen als ze ver van mensen is.
Het weer zit mee, en de hondjes van de buren worden ter hulp geroepen. Het zijn de ma en de zus van Bink die de hoop komen versterken, Anoniempje is duidelijk meer in haar sas tussen hondjes. Sava is ook een ruby, en dat heeft ze herkend, ze trippelt voortdurend achter hem aan alsof ze bescherming bij hem zoekt. Dat is al een goed teken want Sava wordt voorlopig haar huisgenootje bij Huub en Yvonne.

We genieten allemaal van de tuin en het zonnetje, tot Huub en Yvonne de terugweg aanvatten. Ze krijgen een protocol van de Belgische dierenarts mee zodat hun eigen da weet wat er al ondernomen werd. Ze hebben al wel een naam voor haar bedacht, ze lijkt zo lief als een suske, dus wordt het voorlopig een Suske. We zeggen hen dat Sus in België een herennaam is, afgeleid van Francois. Maar ach, Janneke is in Nederland ook een meisjesnaam, en bij ons de verkleining van Jan. Suske en Wiske van het gelijknamige stripverhaal zijn Francois en Louise !

Het mandje wordt op de schoot van Yvonne gezet, en Sava gaat op de achterbank, hij mort niet dat hij zijn plaats moet afgeven, hij krijgt immers een vriendinnetje op logement.

Zondag 26 oktober 2008

Verslag van Yvonne

Gisteren goed met Suske thuisgekomen, ze heeft de hele weg zo erg zitten hijgen dat lijfje ging zo erg op en neer. Pure angst!!!

De mandje in de kamer gezet daar dook ze onmiddellijk in en kwam er niet meer uit, eerst een poosje met rust gelaten om een beetje te laten wennen en wat te slapen want ze zou best wel moe zijn van alle drukte.

Nou slapen deed ze niet alles was natuurlijk nieuw en heel erg eng. Ze kijkt zooo triest.

Op een gegeven moment water geprobeerd van m’n vingers te laten likken maar nee!!! Toen met het spuitje een beetje gegeven, maar ja dat was zo weinig, half uur later weer en weer en weer. Toen opeens likte ze het water van m’n vingers, waterbakje weer bij haar in de mandje gezet en hoera toen ging ze zelf een beetje drinken.

Met de blikjes speciaal voer wat jullie hadden meegegeven precies het zelfde als met drinken.

Met m’n vingers in de bekje eert wat wegdraaien toen er een beetje ingesmeerd, na een paar keer ging ze zelf van m’n vingers likken, en later weer, en opeens ging ze zelf eten,een half blikje heeft ze op.

Vanochtend het hele ritueel weer en ja hoor weer zelf drinken en weer een half blikje voer. Alles gebeurt in het mandje ze komt er niet uit,dat is voor haar een veilig plekje. Ook een paar keer uit de mandje getild, dan gaan alle pootjes stijf een andere kant op, van pure angst verkrampt ze helemaal. In m’n armen blijft ze dan zo lief zitten, ja ze durft ook niks anders.

Ik blijf maar tegen haar praten, hallo Suske, steeds weer haar naam, en schatteke zoals jullie Belgen zeggen, net zoals met Lieneke!!

Nou dan zet ik haar met Sava in de tuin en dan loopt Suske een beetje achter Sava aan, maar vergeten de deur dicht te doen en ze vliegt regelrecht haar mandje weer in..

Weer proberen,maar ze doet niks, niet plassen niet poepen, nou zal ze nog weinig ontlasting hebben, maar ze zal toch een keer moeten plassen.

Vanochtend koorts gemeten was 38.3 dat is niet verontrustend. Ik heb alleen nog dooie vlooien gevonden, ze zit wel helemaal onder de vlooienpoepjes, maar in bad is ook niet aan de orde, net zoals de inentingen, dat komt later wel. Ik zal morgen aan de d.a vragen of ze wel al een wormenkuur mag of zou ze daar ook nog te zwak voor zijn?

Maandag 27 oktober 2008

Vannacht heeft Suske eindelijk geplast, om een uur of 5 hoorde ik ze blaffen, ik gauw eruit, nou toen had ze dus al geplast, en hoe zoveel!!!! pal naast de mandje op het nieuwe vloerkleed. Maar of ze nu voor of na de plas blafte dat weet ik niet. Nu realiseer ik me dat ze de nacht ervoor ook even geblaft heeft, Huub gaan kijken, en zegt er is niks hoor, misschien heeft ze toen ook wel een plasje gedaan, maar hebben dat niet gevonden,ook niet gezocht!!

Nou vandaag weer steeds in de tuin gezet, niks hoor. Een riempje omgedaan nou dat was helemaal eng natuurlijk. Ook nog even buiten voor de deur met Sava,toen ging ze plat op de grond liggen, dat was helemaal niks

Suske heeft vanochtend wel zelf gegeten zonder mijn vingers, weer een half blikje, het etensbakje wel in de mandje… een beetje gedronken van m’n vingers en een beetje met het pipetje.

Ze voelt zich volgens mij wel ietssepietsje beter. Ik heb haar ook al een paar maal op schoot genomen, maar ze zit totaal verstijfd. Wat een zielig hoopje, met zo vreselijk veel angst!!!!

Morgen moeten jullie nog iets van die d.a horen he??

O, toen ik terug was van de boodschappen keek ik door het raam, en zag nog net dat ze terug naar haar mandje ging, dus is ze er toch even uit geweest.

Suske heeft een beetje gespuugd in de mandje,verder ging ze om half een ’s nachts weer blaffen, ik zo snel als ik kon eruit, stapte de kamer in nou nog net niet in de drollen dus ze heeft eindelijk gepoept! Ook nog geplast op het andere kleed dit maal. Heb ook nog 1 keer getemperd was 38,dus dat is o.k daar stop ik nu mee,dat gefriemel aan dat beestje, ze is al zo bang. Ze laat wel alles toe, ze ondergaat het gewoon.

Dinsdag 28 oktober 2008

Ik lig met Sava op de bank, die komt altijd op m’n buik liggen en binnen 2 tellen snurkt hij. Wat denk je? Suske komt de mandje uit springt op de bank en gaat bij Sava liggen, vlakbij mij! Gaat die Sava grommen naar Suske, niet normaal, ik allebei geaaid, Suske krimpt in elkaar als je ze aait, ik heb haar bovenop me gelegd en ze blijf liggen waar je ze neerlegt. Dus met 2 hondjes knus op me en ik val even in slaap, ik word wakker van een berg gehijg, net zo erg als toen we bij jou vandaan naar Schiedam gingen gewoon van de zenuwen, ze durfde denk ik niet van mij af.

Ik haar in de mand gezet, en even later kwam ze toch weer, ze wil graag bij Sava zijn, die vind er helemaal niks aan. Toen weer spugen, in de loop van de avond verschillende keren. Niet meer geplast,in de tuin doet ze het ook niet, vannacht met een vriendin en haar hondje, wat trouwens goed gaat want gelijk gaat haarstaartje kwispelen, naar buiten gegaan. Toen was het heel stil op straat, ze dribbelt zenuwachtig mee, maar doet helemaal niks.
Vannacht niet geblaft ook niet geplast in de kamer.

Woensdag 29 oktober 2008

Vanochtend samen met Sava mee naar buiten genomen ook niks gedaan, ze moet toch een keer plassen. Straks maar weer proberen. Ze drinkt bijna niks, eten gaat goed wel in de mandje. Straks maar weer proberen met het pipetje wat water te geven.

Ze kijkt wel wat helderder uit haar oogjes en gaat nu wel steeds op de bank liggen. Echt vast slapen doet ze maar af en toe, ze is steeds op haar hoede.

Gisteren bij de dierenarts nog 10 blikjes van dat astronautenvoer gehaald, als die op zijn kan ze over op normaal eten, ze mag tussendoor wel alvast een paar brokjes proberen, maar ik wacht even tot ze niet meer spuugt.

Ik wacht ook de bloeduitslag af van de Belgische d.a

Donderdag 30 oktober 2008

Hier gaat alles ietsje vooruit. Suske gaat vanuit de mand steeds de bank op, en als ik er bij zit gaat ze ook slapen. Vandaag veel aanloop gehad en dat ging best wel aardig ondanks dat ze zo bang is blijft ze tegen iedereen vriendelijk en laat zich dan aaien zonder zo in mekaar te krimpen. Maar pak ik ze op van de bank of uit de mand dan kruipt ze in elkaar.
Ik neem ze steeds met Sava mee naar buiten, ook al is ze nog niet ingeënt. Ze moet dan iedere keer dat tuigje om dat vindt ze echt niet leuk, maar ze laat het wel toe hoor. Ze loopt wel lekker mee aan het riempje en ze blijft veel bij Sava maar doet niks, vannacht weer in de kamer geplast.

Eten doet ze sinds gisteren ook niet meer zelf, moet weer voeren en drinken doet ze al een aantal dagen niet, dat vind ik het ergste want met dat spugen verliest ze toch ook weer vocht.

Dat spugen is echt van de zenuwen, vanochtend 1keer maar gespuugd, ik was naar het ziekenhuis de hechtingen uit m’n hand gehaald, dacht kan makkelijker alles opruimen (plas,braaksel), maar ik kan echt nog niet wringen, dus alles nog steeds maar met 1 hand.

Vrijdag 31 oktober

Om 6 uur deze nacht weer blaffen, geplast en ook gepoept! dat is dus de 2ekeer pas. Vandaag heeft ze zelf gegeten en ook gedronken. Ik zet haar eten in haar mandje en loop naar de keuken en toen ging ze zelf eten. Even later hoor ik haar slobberen.
Vanmiddag even naar de dierenwinkel en ik had haar tuigje omgelaten, denk dan kan ze daar ook aan wennen, moet morgen werken dan zorgt mijn dochter voor de hondjes en hoeft zij niet met dat tuigje te klungelen. Nou dat tuigje hoefde niet meer dat had Suske al kapot gebeten, gewoon van haar lijfje terwijl ze het omhad. Snel weer terug naar de dierenwinkel voor een nieuw tuigje.

Wat een dondersteen he.

Gelukkig maar 1keer gespuugd vandaag.

Maandag 3 november

Vrijdagavond laat uitgelaten weer niet geplast, gaat wel kwispelend naar andere hondjes toe, daar is ze niet bang voor. Thuisgekomen springt ze op de bank dat doet ze inmiddels heel de dag door. Gaat staan blaffen en graven in de handdoek op de bank, komt Sava aan gaat ook blaffen naar Suske, en Sava wordt ineens helemaal dol. Alles bij elkaar duurt het maar een 2minuten maar toch weer een vooruitgangetje.

Voor Sava was het maar eenmalig, die is liever lui dan moe. Die vindt al dat drukke gedoe maar niks.

Suske heeft het weekend zelf gegeten, nu maandag is het weer over. Nou heb ik wel half dieetvoer half brokjes gegeven, dan kan ze wennen aan het andere voer en dan zachtjes over op normaal voer. Ook de tuigje omgelaten om te wennen, ben er wel bij gebleven voor het geval ze het weer kapot zou bijten.

Ze is al 4 keer vandaag naar buiten geweest met Sava en 1keer zonder Sava, maakt niks uit ze plast niet, ze poept niet ze snapt er echt niks van.

Vanochtend 1 mini plasje op het kleed, dat is al.

Vandaag nog niet gespuugd hoera, ik zal niet te snel juichen!!! Wel met pipet water gegeven.

Ze ligt nu te slapen als een os, op de bank natuurlijk, dat vindt ze inmiddels toch lekkerder dan haar mandje!!! als ik nu zo opsta,is ze wel gelijk weer wakker.

Woensdag 5 november

Kom net terug van de da ze is ingeënt en is behandeld tegen oormijt want ze zat steeds zo te krabben aan de oortjes, gelijk voor Sava ook, die moet dan ook behandeld worden. Verder was alles ok.

Ze heeft vanochtend buiten gepoept, wil ik haar de hemel in prijzen, kruipt ze weer helemaal in elkaar, beloning pakt ze dan ook niet aan.

Ze woog 6.3kg verder is ze zo lief ze vindt alles goed ze is alleen zoo bang van alles en dat heeft tijd nodig.

Spugen doet ze niet meer

Donderdag 6 november

Ben vergeten te vertellen dat ze gisteren ook buiten gepoept heeft, heel belangrijk!

Dit moeten jullie toch wel even weten, ik was heel even weg geweest, kom terug  had ze het haakwerkje van het poppehoedje dat ik voor m’n kleindochter probeerde te maken uit de krantenmand gevist. Ze had het mee op de bank genomen en helemaal aan flarden gebeten, overal op de bank draadjes! Nou was het niet zo erg maar het mooiste was natuurlijk wel over dat poepen want dat was dus een drol aan een Touwtje!!!!!

Verder kan ik gewoon op de bank gaan zitten en ze blijft rustig liggen zonder gauw naar de andere kant van de bank te vliegen ze eet zelf niet gulzig en drinkt ook, loopt ook keurig aan het riempje mee, blijf achter m’n benen lopen wel van angst natuurlijk, maar het is hier ook zo vreselijk druk met auto’s, en ze moet al aan zoveel dingen wennen.

Vrijdag 7 november

Suske wordt steeds vrijer, en is van mij niet meer zo bang. Als ze op de bank ligt kan ik ze aaien zonder dat ze zo in elkaar krimpt. Als ze slaapt kan ik gewoon voorbijlopen , ook als ik opsta blijf ze rustig liggen, wel 1 oogje even open om te gluren wat er gebeurt. Dus ze gaat met grote stappen vooruit. Ook eet ze niet meer in de mand, wel nog in de kamer, en de brokjes met wat warm water gaan er prima in.

Wel ga ik nog naar de keuken als ze eet, of rustig op een stoel zitten anders vliegt ze nog naar de bank. In de mandje ligt ze niet meer.

Ze is al een paar keer het halletje ingekomen om de tuigje om te doen en dat vindt ze ook niet meer zo eng. Goed he?

Ze is nog bang buiten maar ze gaat wel graag mee, wel het liefste met Sava erbij, afgezien van die 3 a 4 keer poepen buiten doet ze verder niks. Als ze alleen meegaat is ze nog onzekerder dan met Sava erbij. Ze komt ook voorzichtig de keuken in ,maar als ik me omdraai is ze weg. Ik denk dat ze ook wel wilt spelen, maar sava is zo’n dooie diender die heeft niet geleerd om te spelen, wat op zich ook triest is dus daar heeft ze niks aan.

Als ik even weg ben, gaat ze in de bench, dan kan ze niks kapot maken want ze wou gisteren m’n nieuwe leesbril van tafel pakken, terwijl ik in huis was. Andere leesbril was al kapot gebeten dus ik laat niks meer op de salontafel liggen.

Twee keer per dag de oortjes zalven vindt ze ook  prima, ze ziet er alleen vet uit van die zalf.

Met veel liefde en geduld wordt het over een tijdje een geweldig hondje, het is een schatje!

Maandag 10 november

Suske heeft al een paar keer buiten geplast en evenzoveel binnen, poepen doet ze wel steeds buiten. Als ik even weg ga, gaat ze in de bench, ze ging daarnet zelf in de bench liggen want daar zit ook haar mandje in. Verder gaat ze ook steeds bij Sava liggen, die slaapt vaak achter de bank, dan zoekt ze zeker troost bij Sava.

Buiten loopt ze keurig achter mij aan, als Sava even gras moet eten, dan moet ook Suske gras eten. ’s Nachts gaat ze niet in de bench, dan gok ik er op dat het goed gaat. Ik vind dat zo zielig, heeft heel de leventje misschien wel in kooitje gezeten. Ze wordt steeds vrijer gaat toch al iets meer door het huis lopen, maar wel zo dat ze elke keer weer angstig terug rent naar de bank. Vanmiddag werd ze weer zo angstig, steeds blaffen als ze een vreemd geluid hoort, nou ja voor haar vreemd!!! Het zal best een lange tijd duren voor dat ze overal aan gewend is, en niet meer zo angstig, maar met veel liefde en geduld komt ze er wel.

Ze vertrouwt me al steeds meer en laat zich in huis ook door anderen aaien. Moet wel alles opruimen, niks laten slingeren, want ze is toch erg nieuwsgierig.

p.s ; Suske lust inmiddels ook hondekoekjes, die pakt ze heel voorzichtig aan, dat kan geen kwaad want ze is erg tenger!!

Suske is geplaatst en heet voortaan CARAMEL

AdoptieCaramel2008 003 AdoptieCaramel2008 006 AdoptieCaramel2008 007 AdoptieCaramel2008 009 AdoptieCaramel2008 010 AdoptieCaramel2008 012 AdoptieCaramel2008 013 AdoptieCaramel2008 014 AdoptieCaramel2008 017 AdoptieCaramel2008 019 AdoptieCaramel2008 020 AdoptieCaramel2008 021 AdoptieCaramel2008 023 AdoptieCaramel2008 025 AdoptieCaramel2008 026 AdoptieCaramel2008 027

Dinsdag 11 november

VERSLAG VAN CHRIS

Deze dagboeken worden door heel veel mensen gelezen. Ze dienen ook als informatiebron voor wie een adoptie overweegt.

Het eerste koppel dat graag eigenaar zou worden van Suske/Anoniempje heeft een optie genomen tot de screening heeft plaatsgevonden. De mensen zijn erg jong en hebben duidelijk de problemen onderschat die een ex-fokteefje met zich meebrengt. Ze gaan beiden uit werken, en dat kan hier niet. De optie wordt vervroegd opgeheven op 5 november. Anoniempje komt weer vrij voor een volgende kandidaat.

Dominique en Etienne volgen anoniempje van dag één. Zij hebben reeds een ruby Basil, en Etienne is ganse dagen thuis. Basil is een echte spitfire die een kameraadje zoekt. Zij nemen contact met ons en we maken een afspraak om te screenen. Dinsdag 11 november is het in België Wapenstilstand van WO I, een oorlog waar Nederland neutraal bleef. Liliane neemt de trein in Leuven, ik (Chris) neem de trein in Antwerpen, beiden bollen we richting Gent waar we onze Blind Date met Dominique gaan hebben. We nemen een pluchen cavje meer ter herkenning aan het station en luttele seconden later zijn we op weg naar Merelbeke.

Dominique en Etienne verhuren kamers aan studenten van de universiteit Gent, campus Merelbeke. Allemaal studenten dierengeneeskunde. Alle studenten kennen Basil en hebben er mee naartoe geleefd dat Dominique ons Anoniempje gaat adopteren. Zij hebben haar voorzien van massa’s goede raad en aanbevelingen. Ook zij volgen het dagboek van anoniempje op de voet en zien dat de evolutie de goede kant opgaat.

We worden goed ontvangen en maken kennis met het hele gezin, hondenliefhebbers in hart en nieren. En we besluiten te telefoneren naar Yvonne (ons opvanggezin) om te vragen of we vandaag nog langs kunnen komen om Anoniempje op te halen. Ze is ondertussen door Yvonne het koosnaampje Suske toebedeeld, maar Etienne vindt Caramel beter passen. Caramel is in België bruine zoete drop, net de kleur van Suske. We stappen met zijn allen in de ruime wagen : Etienne, Dominique, Liliane, Chris en kleindochter Charlotte samen met Basil. Gewapend met de GPS gaan we op weg van Merelbeke naar het verre Schiedam.

Yvonne heeft uitstekend werk verricht. Op de 14 dagen dat Caramel bij haar was is ze gedeeltelijk zindelijk, volledig gezond, kan aan de leiband lopen en zelfstandig eten en drinken. Als je ziet van waar ze kwam is dit een ongelofelijke prestatie die Yvonne dankzij veel geduld bereikt heeft.

Basil is onmiddellijk in zijn nopjes met het nieuwe vriendinnetje en likt haar uitbundig af van kop tot teen. Ook Caramel lijkt hem aardig te vinden. Bij Dominique en Etienne slaat de vonk ook meteen over bij het zien van het lieve snoetje. Ze is per toeval net zo groot als Basil en zou zijn zusje kunnen zijn, een mooi paartje. Alleen tussen Sava en Basil is er wrevel. Tja, Sava denkt wat doet die indringer hier in mijn huis. Bij heerlijke koffie wordt de papierberg in orde gebracht en we besluiten voor de Nederlandse spits weer in België te zijn waar het door de feestdag rustiger rijden is.

Huub is op zakenreis en het afscheid wordt door Yvonne toch als zwaar ervaren. Je gaat je immers snel hechten aan zo’n kleine Dondersteen, zoals Yvonne haar noemt. Na de nodige knuffels en traantjes en dankbetuigingen, gaan we weer op weg naar België. Met twee GPS toestellen in de aanslag kunnen we niet verloren rijden. Het is een behoorlijke afstand maar het zonnetje schijnt en dat maakt het rijden lichter. 180km moeten Dominique en Etienne rijden enkele reis. Onderweg zetten ze Liliane en mezelf af in Brasschaat en er wordt besloten Caramel even te laten plassen.

Caramel kent onze tuin van de vorige keer, ze kent ook Bink en Wiske en dat ging vorige keer heel goed dus zonder leibandje op verkenning in de tuin. Basil en Bink zien elkaar voor het eerst en hebben het druk in het houden van plaswedstrijden tegen elke struik en boom.

De tuin is goed afgesloten en wordt aan de achterzijde begrenst door een mooie zuivere beek waar nog visjes op zitten en met waterstand op kniehoogte en 1.5m breed. Te veel om de sprong te wagen, te nat voor een Cavalier, net goed om eens van te drinken.

Maar het onverwachte gebeurt : Caramel gaat te water, hoe ze het gedaan heeft, heeft niemand gezien. Besefte ze niet dat het water is? Ze kent immers enkel water uit een kom. Schoof ze uit bij een poging tot drinken? We hebben er het raden naar.

Koelbloedige Jef loopt meteen enkele huisnummers verder stroomafwaarts voor het geval Caramel blijft zwemmen, dan kan hij ze gewoon uit het water tillen, want waar ze nu is, is de begroeiing van de oever erg dicht. Bij aankomst ziet hij enkele wilde eenden op het water en is dus zeker dat ze nog niet daar is geweest, want de eenden zijn erg schichtig en vliegen beslist op bij het zien van een hond.

Maar wat doet Caramel? Ze zwemt meteen naar de oever zonder dat iemand het gezien heeft, in het dichte struikgewas. Iedereen is in paniek omdat we haar niet zien. De bodem van de beek is erg helder met groene begroeiing en daar is ze beslist niet, elke hond met normale lichaamsbouw kan zwemmen en die reflex is aangeboren, het moet niet zoals bij mensen worden aangeleerd. Maar als je als mens in paniek bent razen de gekste gedachten door je hoofd.

De kinderen van de buren zien wat er zich in hun tuin afspeelt en komen direct ter hulp. En Caramel? Die zit ondertussen op haar gemakje te gluren naar al die drukdoende mensen, op haar veilige plekje onder de rododendrons, een bruine hond tussen bruine herfstbladeren die liefst niet gevonden wordt en ook niet reageert want ze kent haar naam niet. De kou lijkt haar niet te deren want ze bibbert helemaal niet. Wie weet hoe kou zat ze bij de fokker?

Ze zit vlak bij, en buurjongen Roel merkt haar het eerste op, ze laat zich pakken en meteen wordt het vraagstuk opgelost wanneer ze haar eerste badje mag hebben. De champoo wordt bovengehaald en Caramel is helemaal niet bang van de sproeikop, ze laat zich het warme water welgevallen. Zelfs de haardroger is niet eng.

Nu al de vettigheid van de oorzalf, de vlooienpoep, en andere ongerechtigheden uit haar pelsje zijn, zien we eigenlijk hoe mat haar haartjes zijn van de foute voeding die ze bij de fokker kreeg. Wie maalt nu om het uitzicht van een fokteef? Als mensen naar het moedertje vragen wordt een mooi exemplaar opgediept terwijl de echte mama ligt te verkommeren in haar eigen vuil. Bijna niemand komt op het idee om naar de tepels en de niet uitgerokken, maar strakke buik van de surrogaatmoeder te kijken.

De reis naar Merelbeke verloopt voor de rest vlekkeloos, Liliane vertrekt vanuit Antwerpen met de trein richting Leuven. Eind goed, al goed maar het was voor de mensen wellicht een traumatischer gebeuren dan voor die kleine Dondersteen! Ik denk dat ze beslist gewaagd is aan Spitfire Basil, waar ze mee gaat samen wonen tussen de studenten van Merelbeke.

NIEUWSFLASH : HUUB EN YVONNE HEBBEN IN JANUARI 2009 BELLE GEADOPTEERD, KLIK HIER VOOR HAAR DAGBOEK.

EEN BEMOEDIGEND WOORDJE VAN GARDA EN EDDY DIE ODIE HEBBEN GEADOPTEERD

Ik lees alle dagen het verhaal van adoptie van anoniempje het doet me sterk denken aan onze Odie, die heeft de eerste dagen uit zijn eigen ook niet willen plassen, daar heb ik toen elke keer mee naar buiten geweest en het woord plassen en kakken 100 maal herhaald tot hij het deed. Ik heb bewust langs de struiken gewandeld met onze pruts vooraan zodat hij rook dat die plaste en zijn grote behoefte deed.

Ik heb ook de eerste dagen onze Odie drinken gegeven  met een spuit tot dat ik uit een slechte tas zijn snuit nat maakte en toen heb ik die tas onder zijn neus gehouden en hij likte daaraan en heeft toen twee dagen uit de tas gedronken die ik moest vasthouden. Daarna deed hij hetzelfde met een drinkenbak die ik moest vasthouden, en het lukte. Maar wat hij nog altijd niet doet op vreemde plaatsen is plassen! Ook nog niet als wij gaan wandelen met het meuteke, wel op bekende weg maar dat heeft zeker drie maanden geduurd. En nu nog, als wij weg moeten en de tuinman laat ze buiten, gaat onze Odie niet buiten, die houdt alles op tot wij thuis zijn. Dat is nog altijd schrik, van de vorige eigenaar mocht hij alleen op bevel plassen! ook het ronddraaien bij een wandeling is dat hij zich onveilig voelt.

Een hondentherapeut heeft me verteld dat die schrik dat die honden hebben van hetgeen ze hebben meegemaakt (hij kreeg slagen) er nooit niet uit zal gaan, ge kunt ze veel afleren maar de schrik blijft er in zitten. Maar daar tegenover staat dat ge met de tijd een hond krijgt die zo dankbaar is en liefdevol, en een lammetje wordt. Dat moest ik even kwijt als die mensen hun engelengeduld blijven houden komen ze er ook, hetzelfde met eten en drinken.

De aankomst van Caramel op haar plaats van bestemming kan hier verder gevolgd worden via de verslagjes van Dominique.

Woensdag 12 november

Beste dagboek lezers, Caramel is sedert gisterenavond niet meer uit haar mandje gekomen. Rond vier uur deze nacht ging ze blaffen en we hebben haar even buiten gezet, geen plasje of poepje.

Terug in de bench (waar mandje in staat) en haar nog wat in het oog gehouden. Tot driemaal is ze naar de bench van Baziel gegaan, zonder resultaat want hij wou enkel slapen. We hebben toen het deurtje van de bench dicht gedaan en alles bleef rustig tot ’s morgens.

Ze bleef in haar mandje voor gans de dag en weigerde voedsel en drinken. Het drinken hebben wij dan gegeven met het spuitje. Op regelmatige tijdstippen is ze buiten gezet met Baziel voor een plasje, maar tevergeefs.

’s Avonds Joepie!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! met smaak een bakje natvoer naar binnen gespeeld. Etienne en ik reuze blij.

Een heel rustige nacht…

Donderdag 13 november

’s Morgens samen met Baziel naar buiten en eindelijk een grote drol gelegd. Ze kwispelt al regelmatig en is niet meer zo bang, ze durft ook al af en toe uit de bench te komen. Rond twaalf uur een grote plas op de mat. Ik heel blij (ondanks de mat) want het werd wel de hoogste tijd voor een plas.

Drinken gaat nog niet, eten des te beter. Ze heeft ook nog tweemaal buiten geplast.

De vorderingen gaan vlug. Super!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! het is zo een lieverdje.

Zondag 16 november

Hallo beste dagboeklezers,ik kan enkel in superlatieven over onze lieve Caramel schrijven,ze maakt het opperbest. Vier maal per dag gaat ze in de tuin met Baziel en doet dan haar behoefte. We hebben dus maar eenmaal een plasje op het tapijt gevonden. Dit vinden wij een reuze succes.

Bij mij neemt ze al snoepjes aan, uit mijn hand, Etienne moet het wel nog eerst op de grond gooien en dan neemt ze het.

Sedert gisteren drinkt ze ook alleen uit haar potje,haar eten met smaak verorberen deed ze al. Vanavond ga ik wat droogvoer tussen het natvoer mengelen.

Gisteren waren wij wel wat ongerust, zodra Baziel aan  haar mandje kwam begon ze echt hevig te grommen, wij wisten niet wat te denken. Wat bleek……….ze had een beentje van Baziel genomen, en hij wou het terug. Ik heb het toen weggenomen als ze het niet zag. Ze durft zich nu ook al uit haar bench te wagen om met Baziel te spelen.

Als ze in haar mandje zit en ik kom de kamer binnen en spreek liefjes tegen haar, dan kwispelt ze zo erg,dat gans haar kontje mee beweegt.

Vandaag heb ik de bench in de hall gezet en het mandje in de living. Ze was eerst onrustig maar is nu tevreden met de mand zonder bench..

Morgen ga ik naar de dierenarts en laat jullie zijn visie weten;

Ik denk dat alles vlotter verloopt als verwacht, en wij zijn daar heel gelukkig mee

Maandag 17 november

Wij zijn vandaag met Caramel naar de da geweest. Ze kreeg een heel grondig onderzoek en weegt nu 6 kilo.

hierbij noteer ik mijn da zijn visie

Caramel zit nog met heel veel schilfertjes op haar huid en hier en daar zie je een paar korstjes op haar pels die blijkbaar nooit verzorgd geweest is.

Hij toonde mij een dof plekje op haar ene oog, dit zou moeten komen van een niet verzorgde oogonsteking. Haar oortjes heeft hij grondig uitgekuist, ze zaten heel diep, heel vuil en daar is heel wat uitgekomen. De oormijt zou over zijn.

Voorlopig is haar hartje ok (we hopen dat het altijd zo mag blijven)

Ik heb ooit een kat gehad, die ik voor oormijt en vuile oren behandeld heb met echinacae (natuurlijke antibiatica) en met heel goed resuultaat. Ik ga dit nu ook met ons lief Melleke proberen. Gewoon de oortjes dagelijks uitkuisen met de tinctuur.

Volgens de da zou ze al vijf jaar (minimum) moeten zijn en zou ze al vele malen mama geweest zijn. Hij zegt dat, indien ze al zwakke tanden van nature zou hebben, haar tandjes haar leeftijd verraden;

Ze onderging alles, maar zat er doodsbang (de da was nochtans heel zacht en sprak ook heel liefjes tegen haar)

Aangezien er nog een herhaling van de vaccin tegen de rattenziekte moet komen, hebben wij ook beslist om de chip plaatsen uit te stellen tot dan. Dit is voorzien voor eind deze maand.

Dan gaan wij ook beslissen voor de sterilisatie;

Ik heb nu ook iets voorgeschreven gekregen, om haar pels mooier te maken. Ik moet dit bij haar eten mengen;

Al bij al, was het hele beeld gunstig, haar morele schade ligt veel hoger, die kunnen wij alleen met heel veel liefde en geduld verzorgen.

Bij het terug thuiskomen heb ik haar buiten op de grond gezet en ze volgde mij gewoon tot aan de deur. Het was een gelukkig wederzien met Baziel. Kwispelen en likjes alom.

Zaterdag 22 november

Beste dagboeklezers,vandaag nog wat nieuws over Caramel.Ze maakt het beter en beter,haar mand is tweederangs geworden,mademoiselle verkiest om op de bank te liggen.

Ze kan al enorm goed de aandacht trekken en ze doet haar behoefte steeds buiten.

Van aandacht gesproken…………….gisterenavond toen het bedtijd was(eerst plasje en snoepje)en dan in de bench.Geen probleem voor een tiental minuutjes,toen hoorden wij een vreemd geluid,ze was het krantenpapier,dat in de bench lag,ook onder haar mandje in reepjes aan het trekken.Toen ik nader kwam,begon ze te kwispelen van jewelste,ze bekwam wat ze wou,het vrouwtje terug bij haar.

Ik heb al het krantenpapier eruit genomen,zonder iets te zeggen.Ze zal wel efkes ontgoocheld geweest zijn.Hier moest ik mij op een consequente manier de baas tonen.Bedtijd is bedtijd.

Toen ik terug naar bed ging,is ze beginnen janken.Wij hebben niet gereageerd en na een tijdje was het stil.Het deed ons pijn,maar we moeten ook aan opvoeden denken.

Deze morgen was ze heel blij om uit de bench te mogen.

Ze blijft nog altijd in de living,je ziet wel dat ze verder zou willen komen.Ze geniet er ook al van als ze gestreeld wordt,ook op haar buikje.

Vandaag heb ik haar grondig gewassen met een shampo,die nertsolie bevat en speciaal voor lang haar om klitten te voorkomen.Dit vond zij helemaaaaaaaaaaaaaaaaaaaal niet leuk.

Het resultaat mag er wezen,ze is prachtig.Baziel steekt af,hij moet ook dringend een wasbeurt met die shampoo krijgen.

Ziezo,dat was het voor vandaag.  Had jij zo vlug,zo een resultaat verwacht?

PS volgende week gaan we proberen aan de leiband lopen,ik heb mij ook een duolijn aangeschaft. Ik hoop dat dit lukt,voor als wij aan zee zijn.

1 december 2008

Caramel maakt het goed,alhoewel ik nu niet zoveel vorderingen kan melden. Zij zit nog altijd liefst in onze zetel en geniet er duidelijk van als ik mij ook op de zetel leg. Ik maakte mij ongerust dat zij dan al slapend zo heel snel kan ademen. Volgens de dierenarts is zij dan aan het dromen.
Baziel begint toch een teken van jaloersheid te tonen. Als Caramel wat te ver uit de zetel komt naar zijn zin,jaagt hij haar er terug in. Kan iemand mij daarop raad geven aub.
Wij proberen nochtans om beiden evenveel aandacht te geven;
Met één van onze poezen gaat het al zeer goed, de andere komt nog niet veel in de living, doet hij het toch, dan wil Caramel erop jagen.
Baziel is nog nooit aan speelgoed van de kleinkinderen geweest, Caramel gaat een blokje pakken, neemt het mee in de zetel en meestal begint ze eraan te bijten (niet gemakkelijk)

Vandaag bij de da geweest.Ze kreeg de herhaling van een vaccin en haar chip.Nu is ze officieel van ons,ons kleine meisje.Ze heeft geen kik gegeven, ze ondergaat het gewoon.
Zij moet ooit een gebroken rib gehad hebben, ik mag er niet aan denken,zij zal veel pijn gevoeld hebben.

Het lopen aan de leiband is een ramp, de duolijn is iets beter, omdat ze dan Baziel wat volgt. Langs de andere kant, zonder leiband volgt ze mij gewoon.
Ik hoop dat dit goed komt, ze heeft veel schrik van de geluiden op straat.
Haar sterelisatie is voorzien voor begin januari.

14 december 2008

Beste dagboeklezers,

Caramel past zich steeds beter aan. Als zij op haar plaatsje in de zetel ligt,en ik leg mij in de andere zetel,dan komt ze zich onmiddellijk bij mij nestelen. Af en toe komt ze ook al eens uit de living. Ze heeft duidelijk begrepen dat ze niet meer moet zeuren als het bedtijd is. Ook als wij ergens heen moeten zonder de hondjes is zij net als Baziel heel tevreden in de bench.

Wat ook enorm opvalt……….is dat zij niet meer bang is van Etienne of mijn handen, ze geniet van het strelen.

Eten en drinken gaat heel goed, ze lust ook heel graag vanille pudding en nic-nac koekjes.

We gaan nu ook wandelen, ze is nog steeds bang van de leiband, alleen lukt het bijna niet. Met de duolijn gaat het beter omdat ze onze Baziel volgt. We hebben hier dichtbij een bos(je)waar ze vrij kunnen lopen. Meestal komt Juna (hazewind en vriendinnetje van onze Bas) ook mee. Baziel en Juna zetten dan koers achter elkaar, ons Caramel komt dan al kwispelend maar schuchter achter. Dit vindt ze dan wel heel leuk.

Ik ben benieuwd hoe het zal verlopen tijdens de kerstweek aan zee. Ik hoop dat ze zal genieten van de strandwandelingen.

29 december 2008

Caramel2kerstmis_002 Caramel2kerstmis_006 Caramel2kerstmis_018 Caramel2kerstmis_026 Caramel2kerstmis_044 Caramel2kerstmis_078 Caramel2kerstmis_079 Caramel2kerstmis_162 Caramel2kerstmis_164 Caramel2kerstmis_167

Hallo beste dagboeklezers,wij hebben een reuze kerstweek achter de rug.Kenzo,één van de poezen heeft getreurd,dat is het enige minpunt.Toen ik thuiskwam,heb ik nog nooitzoveel kopjes,gespin en mij niet gerust laten meegemaakt.
Ik denk dat baziel en Caramel wensen dat wij aan zee zouden wonen,4x per dag naar buiten en daarvan 2x naar het strand;
Zij mochten daar ook vrij rondlopen,Baziel crossen en onvermoeibaar en Caramel gelijk al huppelend er achter.
De duolijn en zelfs elk aan één leibend gaat vrij goed,alhoewel Caramel steeds Baziel moet volgen(anders lukt het niet)In de drukke winkelstraat hebben wij haar wel in de armen genomen,van al die voeten was ze heel bang.
Ze kregen beiden heel veel aandacht,ook als de kinderen,kleinkinderen en de 2 chiwawa’s er waren.Ze hebben ook niet in de bench moeten slapen.Gewoon…………..heerlijke vakantie.
Caramel begint tekenen van jaloers zijn te tonen,als we heel vriendelijk tegen Baziel praten,komt ze vlug uit de zetel om ook haar portie aandacht op te eisen.
Gewoon grandioos,iedereen hier smelt voor haar lief snoetje.
Hierbij zou ik Liliane en Chris willen danken,omdat ze ons geschikte adoptie ouders vonden.Wij hebben er nog geen seconde spijt van gekregen.
Aan de bijgevoegde foto’s kunnen jullie al veel verandering aan Caramel haar oogjes zien.
Wij wensen jullie allen een gezond 2009,met veel liefde van mens en dier.
Bezorg jullie beestjes een liefdevol 2009!!!!!!!!!!!!!!!!!

5 maart 2009

Na lange tijd, wil ik jullie toch wat nieuws over Caramel melden;
Op 29 januari is ons liefje gesteriliseerd, alles is vlot verlopen. Ik ben wel bang en nerveus geweest. Zij heeft niet één keer aan de draadjes gebeten;oef………..
Zij maakt het heel goed; hier in huis heeft ze nog weinig schrik en loopt goed rond,uitgenomen in de keuken.
Ik heb verschillende dagen in bed gelegen met de griep, voor de hondjes zaaaaaaaaaaaaaaalig, want zij lagen bij mij op bed.
Als wij naar het bos gaan, dan is ze op straat nog heel bang. Daar aangekomen,mogen zij vrij rondlopen en dat vinden zij en Baziel reuze.

11 november 2009

Op 11 november hebben wij Caramel haar verjaardag gevierd.

Aangezien wij niet weten,wanneer ze geboren is,hebben wij beslist om de dag ,dat ze bij ons kwam te nemen.

En ja…………………..ons meisje is nu één jaar bij ons.Ze ging van de hel naar de hemel.Ze zou dit zeker bevestigen,moest ze kunnen praten.

Ze verbeterd nog steeds,en we zien duidelijk,dat ze geniet van haar bestaan.

Een dankbaar pootje en een likje,voor Chris en Liliane,vanwege Caramel