Cavalier King Charles wandelclub

Adoptie Odie

Verslag en fotoreportage : Garda Vandevelde

Voor fotos zie onderaan

Inleiding door Chris

Na een mailtje was het weer zo ver. Een cav ter adoptie. Een agressieve cav! eentje die bijt, met zijn ogen rolt van agressie, tegen de benen van zijn baas plast, meubels kapot bijt en in huis doet. Ze noemen hem King Kong! Zijn agressie gaat vooral naar vrouwen! De eigenaars denken dat hij gek is, iets in zijn hoofd heeft! Hij is niet normaal, hij moet weg. Kom ik hem niet vandaag halen dan wordt hij geëuthanaseerd!

Een eerste poging werd ondernomen om hem te plaatsen alvorens dit aan mijn oren kwam, vandaar de wanhoop van zijn baasjes.  Die poging was mislukt omdat de Shih-Tsu van de adoptiebaasjes de concurrentie van een andere reu niet apprecieerde en letterlijk van zich afbeet. De vrouw des huizes had Odie ’s avonds  opgepakt om hem de trap op te dragen. Hij beet! Later bleek dat hij gewond was.

Ik mijn buurvrouw opgetrommeld, en in zeven haasten naar Limburg gereden. Verloren gereden aan het klaverenblad in Hasselt! maar uiteindelijk in Houthalen gesukkeld, we hadden onze drie cavjes bij, Bink met zijn ma en zus.

Een pracht van een Black&Tan komt ons blaffend tegemoet. Hij waakt! niet moeilijk, hij heeft een Bouvier de Flandre als leermeester, nog een tricolor als onderdaan, samen met 5 Chiwawa’s die allen in een bench zitten opgesloten in de ondergrondse garage, annex kelders. ’s Morgens en ’s avonds kunnen ze in de kleine tuin om te plassen. De eigenaars werken allebei full-time.

Pas op! raak hem niet aan! hij knoept! (limburgs voor bijten) Ik zak op mijn hurken, kan hem zowaar aaien! Kijk hij rolt zijn ogen van agressie pas op! Die ogen rollen van schrik, niet van agressie. Hij is net terug van een aanvaring met een Shih-Tsu. Ik til hem op, methode “scheppen”! Oeioei zie nu, zij kan hem optillen! dat kunnen wij niet hoor…en Chris weet genoeg. Hier is het gewoon de verkeerde combinatie van honden dat om problemen vraagt. De chiwawa’s zijn op 1 na, allemaal teefjes, ook de Bouvier, Odie is hier het Alfa mannetje wiens testosteron te veel pieken krijgt. Er is altijd wel eentje loops. De eigenaars hebben geen tijd, en erkennen dat probleem ook.

Hij krijgt zijn leiband mee, en een schep hondenkorrels voor een groot formaat hond (Bouvier?) Hij is graatmager, zou een slechte eter zijn. Later blijkt dat hij enkel brood lust. Zou hier het teveel aan testosteron (loopse teefjes) de oorzaak kunnen zijn?

Eens in de wagen zet ik hem vooraan tussen mijn benen, en aai hem heel de weg, praat voorzichtig en lief. En tegen als we thuiskomen, wijkt hij niet meer van mijn zijde. Ik had hem reeds aan een van onze leden beloofd. Maar mijn hart deed al pijn dat ik die belofte moest houden. Ik had hem liever zelf gehad. Dat uurtje dat hij bij ons thuis was ging het prima zowel met Bink, zijn drie poezen (zie foto’s), zijn zus en ma. Maar beloofd is beloofd. Dezelfde avond rijden we richting Beerse, waar Garda, Eddy, en Prutske op Odie wachten…

Verslag van Garda van de Velde

Dag 1:

Woensdagavond hebben Chris en Lieve mij de Odie ‘s avonds gebracht. Ik bezit ook nog een tricolor, Pruts, allebei zijn het reuen. De Odie is een black and tan.

Mij was via verschillende telefoons gezegd dat Odie heel moeilijk was. Hij zou grommen en binnen plassen en tegen de vroegere eigenaars hun benen plassen.

Woensdagavond, de Odie in de keuken gelegd om te slapen met een klein lichtje aan want hij was OOOO zo bang. We mochten hem aanraken als we ons klein maakten, de honden hebben ieder apart geslapen.

Dag2:

Donderdag morgen, ik kom in de keuken en hij grolt maar hij laat geen tanden zien en wou niet buiten het was nog donker. Mijne Pruts rammelde van de honger. Ik heb ze samen in de keuken eten gegeven maar Odie kende geen brokjes. Toen heb ik geprobeerd met een beetje brood en daar was hij zot van. Ik heb dan broodkruim over zijn brokjes gestrooid en ben bij zijn eten blijven zitten. Tussendoor heb ik in zijn etensbakje geroerd en dat liet hij allemaal toe tot het leeg was, ‘s avonds het zelfde.

In de loop van de dag mocht ik zijn oogjes uitwassen en ontdekte op zijn rug een klit gestolten bloed. (vandaar dat hij naar die mevrouw beet toen die hem oppakte, ze zal hem pijn gedaan hebben, hij had vooral schrik dat hij nog meer pijn zou moeten lijden!) Ik heb dat mogen uitwassen en toen zag ik nog een hele bloedkorst van een wonde die ik ook mocht verzorgen, dus hij begon mij te vertrouwen. Maar hij liep wel heel de dag achter mijn man aan, waarschijnlijk omdat hij vroeger door een man buiten gelaten werd.

Donderdagnacht weer in de keuken geslapen en telkens niet binnen geplast. Maar wandelen aan de leikoord en dan plassen kende hij ook niet, hetzelfde voor gras en snuffelen ook niet, en hij waggelt van zwakheid, en is erg mager.

Donderdagavond heb ik hem vitaminen bij zijn eten gedaan samen met levertraan. Daar is onze Pruts na een ziekte ook goed van bekomen en we mochten al meer met hem doen. Maar dat plassen en grollen was nog een groot probleem.

Dag 3:

Vrijdagmorgen hetzelfde grollen, en toen het licht werd buiten heeft hij samen met onze Pruts op de gazon geplast. Met dikwijls buiten sturen ging dat grollen over, hij leek wel te denken “als ik buiten ga en weer binnen kom, dan mag ik niet meer terug buiten”.

Elke morgen dacht ik als hij zo blijft grollen kan ik die niet houden samen met onze Pruts. Maar dan zou Chris hem adopteren, want met Bink ging het heel goed.

Vrijdagavond gingen mijn man en ik kip eten, waarvan onze trico weet “ik krijg daar een stukje wit van” dus kwam de Odie ook mee aan tafel, en daar heeft dan onze Pruts beslist dat hij de baas is en de Odie nam dat aan. Oef wat een opluchting! Vanaf toen is het met Odie en onze Pruts beter gegaan, maar mijn man is zijn grote vriend en ik mag er alles meedoen.

Vrijdag is Odie ook beginnen te blaffen met een zware stem. Dat zijn wij niet gewend van onze Pruts maar die denkt “doet al aan”. Ik heb hem zelfs met de klittenkam helemaal mogen kammen en na een wandeling hem helemaal mogen afwassen en drogen.We hebben hem ook twee maal een uur in de living gelaten maar dan wel als een pup behandeld met voortdurend zeggen Odie pas op voor het plassen in huis, maar hij vraagt al uit zichzelf om buiten te gaan voor zijn behoefte omdat hij ondertussen weet “ik mag terug binnen” en de schrik gaat er ook af, dus grolt hij ook niet meer.

Maar mensen het vraagt heel veel geduld en je moet van nul af beginnen, het is zoals een pup grootbrengen dit was een cavalier die volgens de eigenaars niet te doen was en een spuitje verdiende, ik kan u zeggen hetgeen wij bereikt hebben op die 4 dagen is zo veel dat ik er zelf versteld van sta, maar je moet er dan wel heel de dag mee bezig zijn, en dan ook nog zien dat je eigen cavalier geen aandacht te kort komt.

Zo gaan wij omdat hij geen leiband gewoon was om te wandelen 4 of 5 keer per dag blokje, of iets verder, met hem om. En tweemaal wandelt hij samen met onze Pruts.

Ook krijgt hij nu voeding die meer versterkt, zodat hij niet meer waggelt. Vanaf volgende week passen wij hem aan voor langer in de living te laten blijven, en krijgt hij een volledig onderzoek bij de dierenarts.

ZO ZIE JE, MET VEEL ENGELENGEDULD EN PASSIE VOOR DE CAVALIER KUN JE HEEL WAT BEREIKEN MAAR GEDULD, EN ER MEE BEZIG ZIJN HOORT ER NU EEN MAAL BIJ.

We zijn een week verder :

Beste Cavalierfan nu is het ondertussen zaterdagnamiddag als ik dit neerpen en ik kan je verzekeren ze liggen naast elkaar ieder in hun eigen mand te snurken in stereo.

Ondertussen heb ik de Odie een extra wasbeurt mogen geven in het ligbad dat was wel nodig en zijn roven van de wonde zijn mee losgekomen. Daarna heb ik hem verwend met een nertsolie badje liet hij heel gewillig doen ook het kammen daarna. Voor de rest hebben wij geen problemen meer gehad, dus geen gegrol of zo, EN HIJ IS HEEL DE DAG IN DE LIVING SAMEN MET ONS EN HIJ PLAST NERGENS TEGEN.

Soms denk ik HOE HEBBEN WIJ DAT ZO KLAAR KUNNEN SPELEN OP 1 WEEK TIJD? IK DENK DAT DE ODIE DENKT DAT HIJ IN DE ZEVENDE HEMEL IS BELAND ANDERS WEET IK HET OOK NIET MEER, ZO GEMAKKELIJK IS HIJ TEGEN OVER ONS.

Maar hij blaft op al het onbekende dat bij ons komt dat moeten wij hem nog afleren.

MAAR HIJ BLIJFT EEN TROUWE KAMARAAD VAN MIJN MAN, is mijn man weg aanvaardt hij dat ik de meerdere ben dus ge ziet

van al die problemen waar ze ons zoooooo bang van hadden gemaakt is niets meer over, alleen is hij nog bang van andere mensen voor te strelen, maar als hij merkt dat wij die vertrouwen gaat dat ook over. En dan te denken dat ze de Odie niet meer wilden, wij kunnen er in geen geval meer afstand van doen in die week zijn wij zoveel van hem gaan houden dat het ons verschrikkelijk pijn zou doen.

Wij zijn gisteren ook bij de D.A. geweest en behalve een oorontsteking en zijn anaalklieren die vol zaten en de nodige spuitjes is hij gezond verklaard.

Naar morgen ben ik benieuwd want dan gaan wij naar de St.Hubertusviering en ziet hij veel cavaliers en mensen hoe hij gaat reageren.

Nu moeten we hem deze week nog leren te plassen aan de leiband, want hij snuffelt niet zoals onze Pruts, die op elke pijltje wel iets moet doen. Hij doet zijn behoeftes alleen maar bij ons in de hof, en de slimme Pruts wil dat niet voor de grote behoefte. Die denkt anders gaan ze met mij niet wandelen!  En ze moeten niet zeggen dat een cavalier niet slim is, want onze Pruts heeft nog nooit zo veel manieren bedacht om van de situatie met de Odie te kunnen profiteren.

Nu ga ik mijn verhaal afsluiten met een héééééééél goed gevoel over de adoptie van een cavalier.

Nog vele groetjes van Garda en Eddy en vooral dikke poten en knuffels van Odie en Pruts.

Nota van Chris

Hij was er, op de St Hubertusviering in Brasschaat. Een voorbeeld van een hond. Loopt mooi aan de leiband, legt zich netjes neer in het restaurant. Hij wilt wel mee crossen met de anderen, maar zijn baasjes vinden het nog te vroeg om hem zonder leiband te laten lopen. Volgende keer misschien. Hij kijkt op naar zijn baas, en ’s avonds in de Melkerij springt hij zowaar spontaan op de schoot van zijn vrouwtje.

TOT SLOT :
Reactie

Hoi Chris,
Wie had dat ooit gedacht, en dan maar zeggen dat onze Odie een probleemhond was en zeer agressief, zoals ge ziet kunt ge geen betere hond hebben, en de vriendschap die ge er van krijgt is onbeschrijfelijk, wij zijn zeer blij dat jullie met de Odie langs ons gekomen bent, ik had het nooit verwacht dat we zo’n dankbare en trouwe en noem maar op Odie zouden krijgen op amper drie maanden. Bedankt Garda.