Cavalier King Charles wandelclub

Meuteke wandeling As b groep 12-09-2010

Verslag : Chris Lamers
Fotoreportage in volgorde van binnenkomen : Kristel Pedus, Kristien Ghys, Mieke Castro, Martin Gonnissen, Lydia Doms, Armand Van Woensel. (zie onderaan)

In het spoor van Boy1
Wandeling te As met als toemaatje een rit op het Kolenspoor

Pijpenstelen regent het als we opstaan. Donkere dreigende lucht, dat lijkt voor een hele dag te zijn, toch in Antwerpen…Maar er is hoop, gisteravond werd op het weerbericht gezegd dat de regenzone van West naar Oost zou trekken, en wij rijden richting Oost. Daar zou men nog korte broeken kunnen zien. Dus hondjes ingepakt.

We hebben een logeetje bij. Dibe is de dwergkees van mijn nichtje die nu in het zonnetje ligt in Griekenland. Kleine pluche bol, maar vol energie. We rijden twee huisnummers ver en er is al kabaal vanachter in de auto. Dibe en Wiske willen allebei alleenheerschappij over de nest die in de auto staat, hij is nochtans groot genoeg voor hen beiden. Bink is tevreden met een zacht deken. En als vrouwen haarke pluk doen, dan ben je maar beter dat je de oorzaak wegneemt. Nest eruit, iedereen op het deken, en de rust keert weer.

En met de zekerheid dat we het goede weer tegemoet rijden, gaan we goedgezind op pad. Laat ze in Antwerpen maar verzuipen! De Limburgers heten ons wel welkom! Dat is geweten in A sinds ze met een vliegtuigje met spandoek over de stad vlogen en zo de burgemeester in de bomen jaagden.

Maar na een half uur rijden ziet het er naar uit dat we die grijze wolken meesleuren. Vliegen die nu even hard als wij kunnen rijden? Een smske naar Martin en Christiane leert ons dat het ginds nog steeds droog is. Ik beloof dat we wat harder zullen rijden om het slechte weer af te schudden, Christiane belooft een schietgebedje. Maar het mag niet helpen. We nemen de regen mee naar het stationsterrasje waar we al kunnen genieten van een warme chocomelk. Dat smaakt met dit herfstweer.

En weeral denken we dat de opkomst maar minnentjes gaat zijn. Maar iedereen is op het appel. We zijn toch echte wandelaars, we laten ons niet afschrikken door een emmer regen op onze kop. In België blijf je niet thuis voor een stortbui! En op onze website stond het al: er bestaat geen slecht weer, alleen een slechte uitrusting.

Iedereen is goed voorzien op een natte dag, en zoals afgesproken vertrekken we deze keer een half uurtje vroeger, want we moeten straks de trein terug nog halen.

Plens plens en we zijn weg. De cavjes trekken het zich niet aan, koud is het immers niet, en geen baasjes die roepen, pas op blijf uit die plas! De baasjes zien er na een uurtje stappen even slijkerig uit als hun hondjes. Plens plens plas in plas uit, zelfs kleine Dibe en nieuwkomer pupje Frodo plensen er op los, hoe vettiger hoe prettiger! En zonder dat we het eigenlijk beseffen wordt de tred sneller. Instinctief wil een mens toch op het droge zijn, we hebben immers geen vinnen, tot van de achterban het berichtje komt dat de staart gelost is van de kop! Howhowhow. samen uit, samen thuis, we schuilen onder een boom tot de groep terug bij elkaar is en geven de bijbeners dan ook nog even de tijd om op adem te komen. Gezond is die lucht wel, veel zuurstof, alle fijn stof eruit geregend.

Maar stillekesaan worden sommigen nat tot op het blote vel. Er zijn van die stoere mannen die regenwater goed vinden voor de groei op hun kruin, en dus zonder al te degelijke voorziening aan de wandeling beginnen. Tot ze merken dat de regen niet van plan is op te houden, schat heb jij die cape echt nodig? je jasje is toch waterdicht niet? en zo geschiedde naar zijn woord!

Jasje bleek achteraf niet zo waterdicht als we zelf dachten, dus toen de stopplaats in zicht was, waren we blij dat er straalverwarmers stonden. De warme soep en de limburgse vlaai smaakten voortreffelijk samen met de meegebrachte boterhammen. 8 km hadden we al gedaan, en het landschap was heel heel mooi, maar ook heel heel nat, aandampende lenzen en dito brillen zorgen voor relatief weinig foto’s van dit deel van de wandeling.

Wiske was het enige hondje dat het echt niet meer zag zitten! haar rugje was dank zij het jasje wel drooggebleven, maar door haar korte pootjes was ze toch onderkoeld geraakt met dat natte buikje. Dibe leek geen koude te hebben, de mini alaskahond heeft immers een dikke vacht die we goed hebben kunnen drooghouden. Ze zou nog wel kunnen stappen, want was is nu 8 km voor een sledehond als zij? er zijn er nog 6 te gaan naar het mooiste deel van de tocht. Maar omdat ook ik nat ben tot op mijn vel, besluit ik samen met nog enkelen om maar onder de straalverwarmer te blijven zitten met een sterke jägerthee en de twee kleintjes.

Het grootste deel van de groep gaat na de maaltijd toch weer op pad, gewapend met paraplu’s naar het mooiste hoogste punt van de streek. Martin is de perfecte gids, overal weet hij wel wat te vertellen. In het eerste deel van de wandeling wist hij zelfs het wrak van de verongelukte deltavlieger liggen, goed weggestopt in de bosjes. Maar Martin en Christiane kennen hier elk bosje als hun broekzak!

Enkele koppels zijn zo doornat dat ze maar besluiten het na de middagpauze op te geven, en niet meer te wachten op het treintje. Je kan het hen niet kwalijk nemen, de regen is zo koppig als het spreekwoord zegt over de plaatselijke bewoners en het lijkt of er nu nog meer uit de hemelpoorten valt dan daarnet. Een groepje blijft zitten keuvelen tot de dapperen terug zijn van hun mooiste 6 km. En wat verneem ik daar? Blijkt dat Rikki en Ruby halbroers zijn van elkaar. Andere mama, zelfde papa. Je kan er ook bezwaarlijk naast kijken, ze hebben allebei dezelfde mooie massieve kop. Die hebben ze dus beslist van hun vader. Wat is dat cavjeswereldje toch klein. En Babske is een syringo hondje dat dankzij een vakkundige operatie volledig hersteld is van haar ziekte! Dat geeft moed aan de vele syringolijders (klik hier als je het niet kent) onder de cavaliers. Haar vrouwtje engageert zich om als ervaringsdeskundige een verslag voor ons te schrijven over het verloop van die ingreep. Die zullen wij dan publiceren op onze dokterspagina.

En daar komen ze dan terug, nat maar voldaan, vandaag voelt het aan of we echt gesport hebben! en ze zijn ook goed op tijd terug voor het treintje. We maken nog een leuke groepsfoto aan het stationnetje in Eisden op de grote bank. De enkelen die dus vroeger vertrokken staan er spijtig genoeg niet bij.

Tuut tuut klinkt het, we stappen op en wanen ons in de jaren 70. Cavjes op de bank : Ik wil aan het raam zitten! Natte snoeten tegen de venster. De machinist vertelt ons bij een kopje koffie dat de rijtuigen dateren van 64 en 67. Diegenen die zich dat nog herinneren zwijgen heel wijselijk. Het regent nog even tot we aankomen in As, en dan stopt het en klaart het op. Vloog die regenwolk nu van West naar Oost of van Oost naar West? we zullen het eens aan Frank Deboosere vragen.

En de heide stond in bloei, dat zag ik achteraf op de foto’s, onderweg was mijn brilletje te erg aangedampt. We danken hierbij Martin en Christiane voor de perfecte organisatie, en raden hen aan hun relatie met O.L.Heer te versterken om volgend jaar beter weer te kunnen afdwingen. Want eerlijk gezegd Christiane, heeft je schietgebedje niet veel zoden aan de dijk gebracht.

Als jullie het nog zien zitten voor volgend jaar, graag exact dezelfde wandeling met een zonnig zicht! want nu hebben onze verrekijkers geen dienst gedaan. en dan mag de machinist gerust zijn uitleg opnieuw doen voor onze nieuwkomers.

Deden mee : Babs, Bink en Wiske en Dibe, Boy1, Bruno, Chica, Dino, Kizzy en Casper, Laïka en Frodo, Prince, Ruby, Rikki en Rasco, Rusty en Shira en Bo en Molly, Trixie, Woody, Zino