Cavalier King Charles wandelclub

Meuteke opendeurdag 16-05-2010

Verslag : Chris Lamers en Kristien Ghys
Fotoreportage in volgorde van binnenkomen : Kristien Ghys, Kristel Pedus, Ann Therie, José Verbueken

Opendeurdagen van ons Meuteke bij FC Goelen Isschotweg Itegem

Eventjes hadden we schrik dat we het spek moesten koken ipv bakken, want dat ging onder de blote hemel gebeuren en Frank Deboosere leek niet erg zeker van zijn stuk, elke dag verschoof de regenwolk.

Maar zaterdag kregen we dan toch het goede nieuws dat het droog zou blijven. Ideaal wandelweer zelfs. De helpers waren er al om 11u terwijl er nog een voetbalmatch bezig was, we hadden het druk met alles voor te bereiden. En altijd vergeten we wel iets, gelukkig zijn het kleinigheden, we zetten ze naarstig op de lijst voor volgend jaar. Ooit komt er wel een keer dat we niets vergeten hebben dankzij die lijst.

Sandy van Canile http://www.canile.be/ ging er zijn met een standje hondenspullen, maar toen ze arriveerde had ze het slechte nieuws dat die nacht haar vader de strijd tegen kanker verloren had. Ze geeft nog de pakjes mee die ze gemaakt had om uit te delen. We betuigen ons medeleven. Ze zal er zeker zijn bij onze BBQ op 29 augustus.

En het volk komt toe, mensen die we niet kennen, mensen die we goed kennen en mensen die we vaag kennen. Bo van Fabienne en Anita dacht dat hij de grootste zou zijn, maar dat was buiten een roedel Newfoundlanders gerekend. Prachtige beesten die het best met onze cavjes konden vinden. Verschillende andere hondenrassen ook, opendeur is voor iedereen.

We houden eerst een minuut stilte voor diegenen die nooit meer met ons mee kunnen wandelen, Erna, echtgenote van Albert en vrouwtje van Toby en Casper.
Nele, hartsvriendin van Ilke met Snuffel
En we verloren ook twee cavjes dit jaar, Casper en Amy, waarvoor we een knuffelmoment inbouwen.
Dan kan Jef met zijn groep gaan wandelen, we delen eerst nog papiertjes uit met instructies over de te volgen weg, iedereen zet zijn hondencadeautjes in de auto en de karavaan vertrekt richting Kruiskesberg. 53 Honden en 65 mensen schreven in voor de wandeling. De groep is natuurlijk trager van pas dan we gewend zijn, gewoonlijk zijn we maar met de helft op stap.

Verslag van Kristien :

Ik had al een hele week last van een zere enkel. Ja, de mankementen beginnen al op mijn leeftijd en ik zie stilaan de bodem van mijn schoendoos met pillen al niet meer…dus meedoen met de wandeling zat er eerst niet in, dacht ik. Mijn platte sloefkes dan maar aangetrokken met het gedacht zo toch nog comfortabel van de tafel naar de toog te kunnen pikkelen voor een lekker  kriekebier bij mijn spekboterham.

Woody zat ook al de hele week tevergeefs naar mij te lonken om de wijde bossen en velden in te trekken en om hem nu eindelijk de kans te geven toch zijn poten eens uit te slagen met zijn rasgenootjes, had ik hem overgelaten aan de goede zorgen van Fabienne. Ik ging mij daar eens lekker genieten van de rust in dat lokaal en wat fotookes trekken van al die ijverige vrijwilligers in afwachting van de terugkeer van al die hongerige wandelaars. Maar o wee, Ann onze andere fotografe van dienst lag ook in panne en kon ook niet mee. Paniek, geen reporter op de wandeling! Iedereen was al op weg naar de start op 5 minuutjes rijden. Alleen Jef was als laatste nog blijven hangen op de parking. Rugzak vastgegrabbeld, even getwijfeld, zou ik het riskeren of niet maar de enkel deed het precies zo slecht niet en hup…mee met Jef.  In de auto toch nog eens vertwijfeld naar mijn sloefkes gekeken maar dat is uiteindelijk nog best meegevallen. Dan foto-apparaat rond mijn nek gehangen, even mijn beestje terug gaan halen bij de wagen van een verraste Fabienne en Anita, een beetje gewacht op de parking tot onze grote groep voltallig was en met zijn allen zijn we toen de bossen ingetrokken waar Jef, naar het schijnt heel zijn jeugd, heeft liggen rondhossen. Er  waren er precies nog die de weg kenden want op een gegeven moment hing Jef, de gids, vanachter. Even was er toch twijfel aan een splitsing maar met een stevige kreet uit volle borst riep Jef “naar links” en zaten we  allemaal terug snel op het rechte pad. Ik zat in het peloton want ik leg het nogal graag uit onderweg en was opgelucht nog een foto-apparaat op te merken in de groep dus taterde ik maar lustig verder tegen mijn slachtoffers. Toen kwamen we aan de brug, een grote. Daar kon iedereen precies op, goed voor de enorme groepsfoto. Of de brug het zou houden was een andere vraag.  Dat zou ook een memorabel portret geweest zijn.  Maar toen de staart er net op stond, was de kopgroep aan de overzijde de demarrage al begonnen. Groepsfoto in 5 delen dus.  Achter ons, aan het café bij de brug , zagen we een helikopter landen, waarschijnlijk voor luchtdopen.  En we keuvelden al rustig verder langs de slingerende vaart, al luisterend naar het interessante verhaal van de geredde Galgo’s, tips i.v.m. de aankoop van voeding voor onze beestjes tegen interessante prijzen en  leden die zonder baard en borsthaar in een Spaanse rode jurk een uitstekende vertolking kunnen  geven van Samantha en haar “E viva Espana”. Ja, een bonte mengeling is het wel, ons Meuteke. Even later zaten we terug aan de start en reden we al likkebaardend terug naar het voetballokaal waar de boterhammen met spek ons opwachtten.

Terug Chris nu :
Terwijl zij weg zijn beginnen de vrijwilligers met het spek voor te bakken. Beenhouwer Dirk Aarschotsebaan 119 van Berlaar Heikant heeft het deze morgen vers gesneden.
Als de groep straks terug komt wilt iedereen natuurlijk graag zijn boterhammen met spek. De drukte rond de inschrijvingstafel verplaatst zich naar de achtertuin. Lieve stelt ondertussen haar kaptafel op om een demonstratie te geven met hondenborstels. Want cavjes ruiven nu eenmaal een heel jaar door, en alle hulp is welkom bij de bestrijding van ronddolende haarbollen in huis.
Gerry en Benny ontfermen zich over de tap. We genieten al zoveel vertrouwen bij de voetballers dat we Jupiler van hun vat mogen tappen. We zetten een streepje voor elke pint om de afrekening te kunnen maken, het smaakt wel beter dan uit een flesje.
En voor de rest schenken zij alles wat een goed café schenken kan.

Anita stelt haar prachtige tekeningen op, levensechte potloodtekeningen waarvan je er nog meer kan zien als je onze webpagina Cavjeskunst bekijkt. zij krijgt de hoek naast de inschrijftafel toebedeeld.

Tegen 15:30 komt de groep binnen en is het een drukte van jewelste, er komen nog een twintigtal mensen een kijkje nemen en het aantal bezoekers loopt op tot rond de 90 mensen.
We leren er velen dat men in de Kempen boterhammetjes met spekvet en bruine suiker lekker vindt. Het zijn caloriebommetjes maar na een wandeling mag dat wel. En de niet-kempenaren proberen het ook, boterhammen met vet en bruine suiker, boterhammen met vet en spek en bruine suiker, boterhammen zonder vet met spek, boterhammen met vet en spek. Alle combinaties kunnen vandaag. De dames Carine en Rosita, zelf niet vertrouwd met bruine suikertoestanden, geven het beste van zichzelf achter de braadpan.

Lieve start ondertussen haar demonstratie, en heeft zoveel succes dat de mensen drummen om te kunnen kijken. Zij geeft ook goede raad over de natuurlijke middelen waarmee je een hondje met een probleempje kan helpen. Bij een volgende gelegenheid is Sandy van Canile haar buur in de veranda van de voetbalkantine.

Alle aanwezige leden van onze Meute maken gebruik van de mogelijkheid om het lidgeld cash te betalen. Voor ons beperkt dit de administratie, en we hopen dat diegenen die er niet bij waren nu ook hun lidgeld zullen storten, zonder dat we hen er moeten laten aan denken. We sturen al de info wel rond in de nieuwsbrief.

De opkomst van de adoptantjes laat te wensen over, buiten diegenen die lid geworden zijn vinden slechts enkelen de weg naar onze opendeurdag. Hopelijk komen ze wel massaal naar de BBQ in augustus. Het is altijd mooi om te zien hoe een hondje dat ergens teveel zat, open bloeit bij een nieuwe eigenaar. Dat is de beloning voor onze inspanningen, hopelijk krijgen we die beloning in augustus. Van Odie2 heb ik in ieder geval geen klagen, telkens ik hem passeer vliegt hij naar omhoog voor een knuffel. Die kleine rakker had dan ook 14 dagen bij ons gelogeerd en ligt ons dan nog wat dichter aan het hart.

De groep Newfoundlanders verbaast zich er over dat er bij ons niet geruzied wordt, maar ik verzeker hen dat cavjes bijzonder sociaal zijn en nooit vechten. Tja, dat zijn onze Newfoundlanders ook, maar wij bedoelen eerder de mensen dan de dieren! Oeps, dat komt in ons gedacht nog niet op! Zij hadden vooral problemen met de fokkers onder hun leden. Maar wij laten geen fokkers toe. Net zoals er een Fokkersvereniging bestaat waar je als liefhebber niet mag bij aansluiten, zo zijn wij een Liefhebbersvereniging waar je als fokker niet mag aansluiten. En dat gaan we na deze wijze raad zeker zo houden. Bij ons is een stamboom niet belangrijk en wordt zelfs niet vermeld op de cavjes ID. Bij onze cavjes mogen de vlekjes op de verkeerde plaats zitten, en het postuur hoeft ook niet perfect! Als ze maar lief zijn, en dat zijn ze allemaal.

De zon blijft schijnen en de sfeer is zo goed dat we pas om 18u de deuren sluiten. En zoals we gewend zijn wordt de overschot aan spek verkocht tegen inkoopprijs aan de leden die het langste blijven hangen. Zo lijdt onze club geen verlies.
Moe maar voldaan vertrekt het bestuur en de vrijwilligers huiswaarts met de mappen en de kassa onder de arm. Morgen naar de bank om al die lidgelden te storten!
Bedankt nog eens, fotografen, en vrijwilligers, want zonder jullie hadden we dit niet kunnen verwezenlijken.
Deden mee :

Callisto en Risco, Bink en Wiske, Bo, Charly2 en Jelle, Dino, Fanny, Freggel en Max, Indy en Bruce, Kizzy en Casper, Max, Qwick en Qarrotje en Qwebble en Qnotje, Rikki en Rasco, Snuffel, Casper, Wolfke en Snoepy, Woody, Zino, Kiba, Yuna en Odie, Gesse, Dina en Ellie, Kaido, Apache en Lady en Lucera, Bascha en Boef en Fiene, Nelsen, Chanel, Silk, Zara, Kalinka, James, Gora en Seppe en Tobie, Nemo, hond van Dirk De Winter, Chester, Joppe, Rufo.