Cavalier King Charles wandelclub

Meuteke wandeling Beverst B groep 08-11-2009

Verslag : Kris Dufraing en Eddy Sterckx
Fotoreportage in volgorde van binnenkomen : Robin De Ridder, Monique Pintens en Ann. (zie onderaan)

11de Officiële Graaf de Renessetocht 12km
TFW.DE PETTEMBOEREN (L 085)

Verslag der moedigen door Kris :

Vandaag rijden we op weg naar de Limburg, net voorbij Hasselt, eerst nog Diepenbeek passeren om dan afrit 30 te nemen naar Schoonbeek bij Beverst. Onderweg dachten we nog hinder te ondervinden van de werken op de autostrade richting Hasselt, maar deze waren naar het schijnt af omstreeks 5 u in de morgen.

We vertrokken thuis met een stralend zonnetje, hopelijk blijft dit de ganse zondag zo, want er is de voorbije dagen al voldoende regen uitgevallen.

Aan het ontmoetingscentrum toegekomen is het er al druk zo te zien aan de parkeerplaatsen, dan maar in een nieuwbouw verkaveling geparkeerd, het is toch zondag, Cavjeszondag, en dus wordt er toch niet gewerkt aan de huizen. We vinden al snel enkele leden die in de zaal op de rest zitten te wachten. Meteen onze eerste kennismaking met Qarrotje van de Q-cavaliers van Lieve en David. Mensenlief, wat een schatje, je zou ze meteen in je armen nemen en meenemen. Maar dat gaan we Lieve niet aandoen hé.

Ik denk dat de meesten onder ons het verhaal van Qarrotje reeds kennen, zo niet, kan je altijd nog naar haar dagboek gaan op onze site of op het blog van Lieve.

Nog 2 nieuwkomers, Zita en Amadeo, beiden tri-colors uit Beverst, voor hen is het een thuismatch.

Ik verneem dan ook dat Liliane, Lieve en David een kortere afstand, nl. die van 6 km gaan doen. Het is nog iets te vroeg voor Qarrotje.

Liliane vraagt dan eveneens eens rond of er nog leden beschikbaar zijn om als fotograaf dienst te doen en ook nog iemand die een verslag kan maken achteraf na de wandeling van de groep die de 13 km afhaspelen.

Fotografen van dienst worden Monique, Robin en Ann.

Het verslag wordt na een lange stilte dan maar door Kris op zich genomen, en die zonder dat hij het op dat moment beseft een zware last op z’n nek haalt.

Dan krijg je toch weer wat meer waardering voor zij die dit anders altijd doen voor ’t Meuteke.

Wanneer ieder zijn inschrijvingskaart aan Liliane bezorgt heeft, kan zij deze gebruiken om na de wandeling één persoon uit te kiezen die de prijs kan winnen die de voorzitter van TFW De Pettemboeren aan onze club geschonken heeft.

Iedereen nog snel zijn/haar koffie op en nog een vlug een bezoek aan de toiletten om dan buiten naast het ontmoetingscentrum op een van de schanzen van het skateboardparcours enkele groepsfoto’s te nemen. Niet zo simpel blijkt om al onze cavjessamen boven op een schans te laten blijven zitten en dan nog allemaal in dezelfde richting te laten kijken, onbegonnen werk dus…

We vertrekken uiteindelijk met 20 leden en 19 cavjes. Bij mezelf zit ik al volop aan dit verslag te denken, en vraag ik me af “ wa moetekik doar allemoal in goan zetten “. En het leek wel of Monique, onze fotografe, mijn gedachte kon lezen, want na amper enkele honderd meters te hebben gewandeld passeren we aan onze rechterzijde een mooi kapelletje. En bij het verdergaan merkte ze de stronk niet die een beetje uit de grond stak en viel pardoes voorover.

Gelukkig mankeerde er niets aan haar fototoestel ….  Neen hoor, grapje hé Monique. We waren geschrokken en al vlug kreeg Monique hulp van haar zoon en  van andere leden. Nog een geluk dat ze er niets aan over hield, buiten een vuile broek en handen. Zo zie je maar dat foto’s nemen voor ’t Meuteke niet altijd zonder gevaar is, en dat mocht Robin, onze 2de fotograaf, enkele kilometers later ook ondervinden, maar gelukkig kon hij nog overeind blijven.

We wandelden verder en al vlug bleek dat de regen van de voorbije week z’n werk gedaan had en lagen sommige paden er nogal slijkerig bij. Maar er waren ook vele kleinere bospaadjes die dan weer goed bewandelbaar waren. Afgewisseld met verharde wegen om de botinnekens terug proper te stampen.

Een mooi parcours tijdens een mooie herfstdag, zonnig, wat zeg ik, ja zelfs warm,

Zo warm zelfs dat Martha zich niet meer kon inhouden en spontaan begon te strippen.

Pech voor de heren onderons, want het bleef slechts bij 1 kledingstuk.

Nu dachten we onderhand toch halverwege te zijn en sommigen hadden een bordje gezien met controlepost op, ijdele hoop bleek achteraf, want een kwartier later waren we nog aan ’t wandelen. De honger begon te knagen, de dorstigen te zagen, er begon stilletjes aan paniek uit te breken. We dachten dat we de controlepost gemist hadden. En net op het punt dat bij mij de moed in de schoen begon te kruipen, kwamen de verlossende woorden van een voorbijganger, dat de controlepost binnen 200m was, oef…

Het was eraan te zien dat ’t nodig was. De drankjes, taart en zelf meegebrachte sandwiches vlogen door de keelgaten alsof het gratis was.

Toch nog een enkeling die niets bij had, bleek dat de broodjes en de soep van de organiserende wandelvereniging op waren, maar geen paniek, ze werden nog tijdig bijgevuld, nog voordat we terug op stap konden gaan.

Ondertussen waren die van de 6km al gearriveerd nog voor dat wij aan de controlepost aankwamen. Later bleek dat ze 2 ½ uur gewacht hebben op onze groep.

Het 2de deel was korter in afstand, meer geasfalteerde wegen en ging bij de meesten vlotter. Willy zal ’t gevoeld hebben, want als wij eventjes stopten om onze cavjes te laten drinken, liep hij al een stuk vooruit om daarna terug ingehaald te worden door ons en zo kon hij toch nog samen met ons aankomen.

Er waren op de twee tricoloren cavjes na, die we onderweg samen met hun huisgenootjes nog tegenkwamen achter een groot afgespannen landgoed, geen verdere kandidaten, zoals Monique, om deze wandeling nog te kleuren.

Na de wandeling nog net op tijd Liliane, Lieve en David gezien, want ze stonden op ’t punt naar huis te gaan.

Liliane heeft dan nog een naam getrokken voor de geschonken prijs, een fles wijn en gadgets.

Deze werd gewonnen door Eric, de zoon van Monique. Zij waren spontaan bereidt om de prijs te delen met de andere leden, proficiat.

Dus kort samengevat, weeral een mooie Cavjeszondag beleefd, en om het met de woorden van Chris te zeggen : De thuisblijvers hadden ongelijk.

Verslag van de bezemwagen door Eddy :

Het weerbericht op Zaterdag rond 23:00 : Zondag : zwaar bewolkt, 0% zon, 7% kans op regen.
Het echte weer op Zondag : volop zonneke en geen wolk te zien, laat staan een drup regen, en perfect wandelweer. M.a.w. zoals reeds zo dikwijls zijn de weergoden ons weer eens uitermate goed gezind.
Voor het verslag van de moedigen die de 13 Km aangingen moet ge ergens anders zijn, dit is het verslag van diegenen die de 6 Km gedaan hebben wegens ziekte, nekproblemen, verstuikte enkels of cav-pootjes die zoveel kilometertjes nog niet aankunnen.
We hadden de keuze tussen 6A (boswandeling) of 6B (kasteelwandeling) maar aangezien onze woefkes toch zo graag spelen in het bos was de keuze snel gemaakt. En het bleek een perfecte keuze – in essentie was het 500 meter wandelen naar het bos, vervolgens 5 Km continue in het bos en dan terug. Dit maakt dat onze woefkes bijna de ganse tijd los hebben kunnen spelen en ravotten. De grond was nog een beetje modderig, maar het viel al bij al heel goed mee, alhoewel sommige er toch altijd wel in slagen zich zo vuil als kleine varkentjes te maken. ’t Zal wel aan het baaske liggen zeker ? 🙂
Herfstkleuren, een perfect zonnetje en fotogenieke hondjes resulteerden ook in een prachtige reeks fotos die hier ergens ook te vinden zijn. Als je Carrotje in haar draagband ziet moet ge niet onmiddelijk denken dat ze “carotier” aan het spelen was, haar pootjes konden echt niet verder en ze was heel dankbaar voor het gratis ritje bij Lieve.

Het enige, maar dan ook het enige minpunt aan de hele dag, was het feit dat de organiserende club te weinig hot-dogs voorzien had op het eindpunt – gezonde appels daarentegen waren er in overvloed – bèkes.
Deden mee :

Risca, Charly2 en Jelle, Fanny, Indy en Bruce, Casper en Kizzy, Qwebble en Qwick en Qnotje en Qarrotje, Trixie, Rusty en Shira en Bo en Molly, Zita en Amadeo