Cavalier King Charles wandelclub

Meuteke wandeling Villers La Ville A en B groep 11-10-2009

Verslag : Chris Lamers

Fotoreportage in volgorde van binnenkomen : Kristien Ghys, Fernand De Clerck (zie onderaan)

Pater Woody’s heilige wandeling met bezoek aan Cisterciënserklooster van Villers
organisatie Kristien en Philippe

We zijn met 25 ingeschreven mensen en 21 hondjes op deze uitstap naar Waals Brabant. Een mooi aantal voor de rondleiding en de wandeling. We verzamelen op de parking zoals afgesproken en we verwelkomen nieuwkomers Oxbow en Marieke, twee teefjes uit Wuustwezel met hun baasje en vrouwtje Fernand en Marina.

Ons verwachtingspatroon wat betreft de weersomstandigheden is niet erg groot, men voorspelt stevige buien, dus zijn we er op voorzien. Onze regencapes en de regenjasjes voor onze pagadders in de rugzakken, doos met snoepjes en fles water (als het plenst gaan we die niet nodig hebben want dan zijn de plassen lekkerder) en we stappen richting ingang van de abdij.

Indrukwekkend is het wel, pas als je met de auto een oude poort bent doorgereden kom je op de ruime parking. Van daaruit is het 5 minuten stappen naar het onthaal. Het vrouwtje van Woody voert het woord, zij is immers inwoner van Villers La Ville en heeft alles geregeld tot in de puntjes. Onze secretaris betaalt de ingangsprijs met de bankcontact van de meutekesrekening, ons voorschot wordt afgetrokken en alles is snel geregeld.

We zijn binnen en bewonderen de resten uit het verleden. De foto’s spreken voor zich. Wie weet hoeveel pareltjes vinden we nog in ons landje. Want geef nu toe, als je op vakantie bent in het buitenland dan ga je de stomste kerk bezoeken, maar hier weten we nauwelijks waar een internationaal erkend patrimonium te bewonderen valt.
Onze gids is in aantocht, ze loopt nog wat heen en weer alvorens ze naar ons toe komt, ze verontschuldigt zich omdat de rondleiding een kwartier later begint dan gepland, maar haar assistente leek de zaak te zijn vergeten …. Ze is erg nerveus, tja wat wil je, een groep Vlamingen in Wallonië en dan niet kunnen bieden wat is beloofd…sinds onze politieke reputatie daar zou je voor minder nerveus zijn.

We stappen eerst naar de “verwarmde kamer” de enige plek in het koude klooster waar een haard heeft gestaan (nu open lucht) en ze start met haar uitleg die erg volledig is. Ze begint in vlekkeloos Nederlands het Katholicisme te schetsen vanaf Christus tot de middeleeuwen, een maquette van het klooster geeft de nodige ondersteuning bij de situering. Je ziet dat ze gewend is voor een klas te staan, het is beslist een lerares. Maar een blafconcert van onze rakkers is ze duidelijk niet gewend, bij elke kef houdt ze even op, en natuurlijk manen onze leden hun kabaalmakertjes tot stilte. Sommigen worden opgetild, want stilzitten in de klas is niet echt aan hen besteed, vooral nu ze nog niet hebben kunnen wandelen.

De stress valt zichtbaar van haar af, als de assistente opduikt met een hoop kaften en didactisch materiaal voor het “spel der zintuigen” Ze zegt zelfs dat we de leibanden mogen losmaken, wat we natuurlijk onmiddellijk doen. Joepie, het is speeltijd…verstoppertje spelen tussen de zuilen en muurtjes, alles rijkelijk besproeien en rennen over de grasvlakten. Terwijl de baasjes aandachtig het parcours met uitleg volgen tot in de grote kapel.
Daar worden de kaften uitgedeeld en kunnen we aan onze toets beginnen. Er is zelfs voorzien dat we niet kunnen afkijken want iedereen heeft verschillende vragen op te lossen. Bij goede antwoorden krijgen we een kaartje met een woord dat op het laatste een zin moet vormen. Onze tastzin, opmerkingsgeest en goed gehoor worden uitvoerig getest.

Wie graag meedoet sluit zich aan bij een kaftdrager om de vraagjes op te lossen, anderen roken rustig hun sigaretje in de imposante kerk zonder dak. Daarna worden we geleid naar een plek waar een tafel staat met allerlei groenten, kruiden enz.. we proeven koekjes waarvan we moeten zeggen welke 4 kruiden er in verwerkt zijn (het werk van de assistente) niemand heeft het antwoord correct, tja middeleeuwse koekjes bakken we niet meer heden ten dage..maar het is prettig om te raden.
De zaken zijn nu eenmaal wat uitgelopen want onze lerares voelde zich wat schuldig door het oponthoud (leraressen zijn altijd op tijd!) en heeft een stukje aan de rondleiding aangebreid. Geen erg hoor, wij hebben heel de dag…

De rondleiding is erg geslaagd te noemen, we zoeken onze rondrennende cavjes bij elkaar en gaan richting Chalet de la Fôret voor ons middagmaal. Het meeste succes heeft het omelette Campagnarde en de spaghetti Bolognese. Onze borden zijn rijkelijk gevuld maar we troosten ons met de gedachte dat we die calorietjes er wel af zullen stappen.

Indy en Bruce zijn ook present, maar niet voor lang. De twee hebben een soort hondengriepje opgedaan met braken en diarree. Hun baasjes dachten eerst aan wagenziekte, maar toen het vrouwtje van Spikey en Fifty vertelde dat ze haar hondjes had moeten thuislaten met dezelfde symptomen, is het tweetal maar terug huiswaarts gekeerd. Kwestie van de rest niet te besmetten en een gepast potje te koken voor de grieppatiëntjes. Gelukkig was voor hen de afstand naar huis toe goed te doen. Voor Bruce was dat erg spijtig, hij had hier de gelegenheid om kilometers ver over de velden te rennen, terwijl we hem moeiteloos konden blijven zien, ideaal voor ons Duracelleke. Volgende keer heeft hij misschien meer geluk.

Aan de overkant van het Chalet de la Fôret start reeds onze wandeling, en we zitten meteen in de natuur. De leibanden kunnen af, en het is vrijheid van de eerste minuut tot de laatste. Voor Woody is dit landschap dagelijkse kost, maar voor ons zijn het geweldige vergezichten. Kristien en Philippe hadden diverse parcours uitgestippeld, voor elk type van Belgisch Weer eentje. En het weer is wonderbaarlijk goed, niks koud, geen wind, een waterzonnetje en geen spatje regen. Ideaal om het parcours in de velden te kiezen. Bij wind had het beslist het bosparcours geweest.

De hellingen zijn glooiend en best te doen, helemaal niet vermoeiend. Oude gediende Casper is er bij en kan heel goed volgen, hij heeft trouwens een bonen-dieet gevolgd en is goed wat afgevallen. Hij heeft vandaag een opa taak te vervullen. Hij moet jonge Woody en Max vertellen hoe zij zich t.o.v. ouderen moeten gedragen. Hij laat duidelijk merken dat hij hun vrijpostigheid niet op prijs stelt! Baasje Albert maakt er zich niet druk over, de vrouwtjes van Max en Woody wel, en na een poosje lopen de twee liefdesrivalen als een paardenspan naast Casper. Iets hebben ze vandaag allicht geleerd, rijden doe je niet op een reutje. Casper probeert volgende keer Aqua Velva van zijn baasje ipv Chanel nr5 misschien krijgt hij dan wat meer respect bij de jeugd!

Halverwege stoppen we in de kantine van de voetbalploeg van Villers La Ville. Net vandaag is het inhuldiging van het prachtig nieuwe veld in kunstgras. Het volk staat grotendeels buiten in het mooie weer naar de match te kijken, dus tafels genoeg binnen voor ons en onze cavjes. Na wat bijtanken kunnen we weer verder. Het is nog een half uurtje stappen via het centrum van Villers tot de eindmeet. En het is 16:30 en nog steeds geen spatje regen. We bedanken Kristien en Philippe met een applaus voor de mooie en vlekkeloze organisatie van deze dag en we opperen dat we volgend jaar de bossen in de omgeving gaan verkennen. Gezien het grote succes van vandaag zullen we allicht genoeg deelnemers hebben.

Een deel besluit huiswaarts te keren en een deel gaat nog wat napraten in de abdijtaverne vlakbij. Onderweg naar huis passeren we Mechelen, daar begint het pijpenstelen te regenen, en het houdt niet op, thuis wacht nog een onweer. Wat zijn we weer mooi ontsnapt vandaag.

Deden mee :
Bink en Wiske, Casper, Charly2 en Jelle, Droopy Dixi en Dali, Flores, Happy, Indy en Bruce, Kizzy en Casper2, Max, Oxbow en Marieke, Sammy en Beau, Woody, Zippo