Cavalier King Charles wandelclub

Adoptie Odie(2)

Odie2 OdieDSC_0547 OdieDSC_0554 OdieDSC_0562 OdieDSC_0563 OdieDSC_0568 OdieDSC_0667 OdieDSC_0693 OdieDSC_0712 OdieDSC_0732 OdieDSC_0788 OdieDSC_0791 Odierolt Odiezit Odiezwemt

Ter adoptie aangeboden op 5 september 2009

Odie heeft op 25 september een nieuwe thuis gevonden

VERSLAG VAN DE AFSTANDNEMENDE EIGENAAR :

Hoe mijn cavaliertje een andere thuis nodig had,

Mijn liefde voor het ras begon acht jaar geleden, een MS patiënt kreeg van zijn vrouw een schattig blenheim teefje, ik was er direct verknocht door, die schattige oogjes , die lieve likjes. Week na week stond babettje me op te wchten tot ik haar baasje ophaalde en terug bracht. Op den duur zei haar baasje dat ze hoorde of ik het was die eraan kwam, stond ze al te dartelen om haar knuffels in ontvangst te nemen.

Ik had toen al twee borders, 5 en 6 jaar oud, deed er Agility en gehoorzaamheid mee. Een derde hondje zag mijn man niet zitten, het werd wachten. Intussen bleef ik dromen van mijn eigen cavalier.

De kindjes werden geboren, het huis werd verbouwd, een groter huis, ik zag direct de mogelijkheid om mijn droom waar te maken,; ons toekomstig schatteke kon nog veel leren van de borders ook en zo begon mijn zoektocht.

EN dan werd hij geboren, ik was smoorverliefd, zijn hartje op zijn hoofdje deed hem printen op mijn netvlies, dagenlang keek ik uit naar het moment dat hij bij ons kwam.
Het liep allemaal van een leien dakje, ons Vladi werd zijn grote speelvriend, hij liet zelfs toe dat Odieke uit zijn bakje mocht eten, zelf na die twaalf weken, vladi dacht waarschijnlijk die moet nog veel groeien, stoeien, Ons Odieke genoot volop. In huis werd hem enige wijsheid bijgebracht, op mijn knieën leerde ik hem zitten, liggen, komen op bevel, zindelijkheidstraining. De jarenlange ervaring met mijn borders hielp me hem goed op te voeden, hoewel ik toch moet toegeven dat ik minder streng was als tegen mijn borders, die kijkertjes smelten gewoon en cavaliertjes streken horen er nu ook eenmaal bij,

Mijn papa toen zwaar ziek, leefde alijd een beetje op toen Odie zijn likjes uitdeelde, t’is een goed hondje zei hij, geniet er maar van. En toen stierf hij, op vadertjesdag. Odie trooste mijn tranen, niet huilen leek hij te zeggen. Ik ben er voor jou.

En dan veertien dagen later werd ik aangereden, hersenschudding, wiplash, emotioneel totaal ontredderd, zag me al naast mijn papa begraven worden , de schrik die ik opliep heeft maandenlang geduurd dat is maar een puntje van wat me te wachten staat.

De maandenlange pijn, aan mijn nek werd niet beter, toch probeerde ik zo goed als ik kon mijn werk te doen en voor mijn kinderen en hondjes te zorgen, niet zoals ik het wou, op een heel laag pitje, Odie was amper 2,5 maand oud, hij sliep nog veel , ik ook, dus sliepen we samen. De perioden dat hij wakker was speelde hij met vladi. Buiten de gehoorzaamheidsoefening die ik regelmatig deed met de nodige pijn erbij. Dan terug proberen te gaan werken, het putte me mentaal en fysiek uit, drie weken later terug thuis. De moed zakte in mijn schoenen, hoelang nog voor ik beter wordt, ik revalideer maar ga  er niet op vooruit, integendeel, mijn armen begonnen ook al pijn te doen, kleine klachten die ik vroeger al wel eens had werden erger, Een jaar na het ongeval valt het verdict, fybromyalgie, een chroninsche spierziekte, ik leef in momenten, van vooral veel rust . Ik wil er niet aan toegeven, ik heb immers kinderen, mijn hondjes die hebben me nodig. Maar mijn lichaam pikt het niet meer en ik verzwak enorm, kan zelfs geen flesje meer opendraaien, we gaan maar over op blikjes, was er maar voor alles een oplossing, want  die al moeilijke periode werd het steeds moeilijker om voor de hondjes te zorgen, vladi was Odie zijn grote speelkameraad, maar op ouderjaarsavond sterft Vladi in mijn armen, en daarmee verloor Odie zijn speelkameraad. Caithlynn is niet meer van de jongste en ziet al dat geweld niet zitten, Odie valt terug op zichzelf, gelukkig hebben we een grote tuin waar hij kon in ravotten maar daar bleef het bij, zijn dag bestond uit van binnen naar buiten en omgekeerd de tuin in rennen om naar de lucht te blaffen, ik ga steeds verder achteruit Odie ontmoet de buitenwereld niet, hij ontmoet geen andere hondjes, van hondenschool en agility is er geen sprake en met zijn energie zou hij zoveel meer kunnen genieten. Maandenlang voel ik me schuldig omdat ik niet meer met hem kan doen, buiten de avonden dat we samen  in de zetel liggen te genieten.

Hoe zwakker ik werd hoe minder Odie kon doen, De ren buiten werd meer en meer gebruikt want als ik sliep krabde Odie tegen de ruit om binnen en buiten te kunnen. En dan had ik mijn rust niet gehad en ging het weer meer bergaf met mij.

Ik verlies daarbij nog mijn werk door ziekte, zelfs met die extra tijd slaag ik er niet in om meer met Odieke te kunnen doen, mijn man probeert wat bij te springen maar hij heeft het al zo druk, met zijn werk, het huishouden , de kindjes . Hij weet al niet waar eerst gesprongen. Hij put zichzelf ook uit . En dan beland ik in het ziekenhuis, met geen vooruitzicht wanneer ik weer thuis kan zijn, een zware depressie bovenop mijn fybromyalgie en wiplash maakt het onmogelijk om thuis alleen te zijn. De dagen voor Odie in de ren worden steeds langen en langer, gelukkig is het mooi weer en kan hij ook nog wat in de tuin rondlopen. Er is van ‘s morgen tot ’s avonds niets of niemand die met hem bezig kan zijn. Elke dag bloed mijn hart en denk ik aan hem. Aan hoe ik mijn droom om met mijn cavalierje bezig te zijn ontaard in een situatie waar ik hem niets kan bieden buiten mijn liefde voor hem. Al meermaals speelde het in mijn hoofd hem een betere thuis te geven maar de gedachte alleen al deed me huilen, ik kon hem niet laten gaan.

In het ziekenhuis werd het me duidelijk dat ik nooit meer voor hem zal kunnen betekenen, de optie om nog een cavaliertje bij te houden zodat die met elkaar konden spelen is onmogelijk. Mijn man denkt zelfs meer in de richting om een hulphond met tijd in huis te halen, gericht om mij te helpen bij mijn moeilijkheden. Odie zou aan die hond niets hebben, ik vind mezelf egoïstisch, de enige reden dat Odie nog bij me was , was omdat ik hem niet kon laten gaan, ik hem veel te graag zie. Odie zelf heeft niets aan me, ik kan niet met hem wandelen, niet spelen, geen hondenschool of wandelingen met groeperingen van cavaliertjes. Ik zie bij vrienden hoe leuk het is als cavaliertjes met elkaar kunnen spelen. Zo begon dan ook mijn zoektocht naar een nieuwe thuis voor Odie.

Mijn droom om met mijn Odieke samen te leven veranderd naar een droom waarin Odie de hoofdrol speelt, hij moet de kans krijgen van zijn leventje te genieten, te kunnen spelen met andere hondjes, te kunnen gaan wandelen, agility te spelen.

Jammer dat mijn rol daarin nihil wordt , het wordt er één van hartepijn.

Het meuteke kende ik via het forum, ik zou dit nooit zo goed in banen kunnen leiden als hen, ik vertouw Odie aan hen toe, in zijn pleeggezin hoor ik hoe hij al kan genieten , kijkt naar de andere cavaliertjes van het gezin, hoe hij leert met teefjes om te gaan en een reu waaraan hij onderdanig moet zijn. Tja in zijn tuintje was hij koning. NU leert hij dat hij een roedelhondje is. Hij leert opnieuw de hondentaal.

Er wordt specifiek gezocht naar kandidaten met energie, voor mijn dochtertje is het belangrijk dat er ook een kind is. Ik zoek naar een gezin die alles kan zijn voor hem want ik hem niet kon bieden. Er bieden zich kandidaten aan en uiteindelijk wordt de knoop doorgehakt, ik had het niet beter kunnen doen dan via het meuteke, ik ben hen voor altijd dankbaar , de steun , de verslagjes en gesprekjes over hoe het met odieke gaat, het vertelt me dat mijn keuze voor Odie een goede keuze is,

Vandaag vertrekt hij naar zijn nieuwe thuis, daar begint zijn nieuwe droom die ik voor hem droom, hopelijk mag die nu wel waarheid worden want er is geen hondje op deze wereld die ik zo graag zie dat ik hem liet gaan, op zijn weg naar een goede verhouding tss zijn energie , liefde, genegenheid en zijn nieuwe baasjes. Ze beloven kontact te houden , dat doet me deugd, nog over  hem mogen horen, mijn verdriet is de pijn die ik daarvoor betaal, ik hoop dat het deze prijs waard mag zijn.

Odieke ik draag je voor altijd in mijn hart , het gaat je goed!

Je Kathy

Nota van Chris

Kathy heeft een blog gestart over de vordering van haar aandoening. Als je iemand kent in hetzelfde geval mag je dit adresje steeds doorsturen zodat ze ervaringen kunnen uitwisselen en elkaar moed kunnen inspreken :http://hakunamatataboy.blogspot.com/

VERSLAG VAN DE NIEUWE EIGENAAR

Vrijdag 25/09/2009

Vandaag  werden we officieel gekozen als nieuwe adoptiebaasjes voor Odie.De kennismaking met Kathy en haar man is goed verlopen en we zijn er van overtuigd dat Odie het goed zal stellen bij ons.Vooral  voor Kathy is het zeer moeilijk om nu definitief afscheid te moeten nemen van haar kleine bengel.Maar ik verzeker haar dat ze op de hoogte gehouden zal worden en als ze wil mag ze altijd langskomen.Dat idee kan de pijn een beetje verzachten.

Zaterdag 26/09/2009

Deze middag zijn we naar Brasschaat vertrokken om Odie te gaan ophalen bij Chris.Wij zeer nieuwsgierig over hoe odie nu zou zijn na drie weken opvoeding door  een roedeltje andere hondjes.Volgens Chris wist hij al zijn plaats in de bende! Ons Yuna was ook heel nieuwsgierig naar die nieuwe vriend die bij zou komen.Het eerste contact tussen ons cavje en Odie was goed verlopen, en nu ze elkaar terugzagen klikte het meteen.Jammer genoeg was ons kleine madam loops en liep ze voortdurend te paraderen voor meneer zijn neus,daar moesten ongelukken van komen!Chris vond het na drie weken ook al een beetje moeilijk om odie te moeten meegeven maar was zeer tevreden dat alles vlot verlopen was.Eenmaal thuis in het verre Evergem konden we pas zien hoe deze kleine man zou reageren op zijn nieuwe thuis.Mijn dochter en ik wachtten gespannen af op zijn eerste reactie.Vanzodra hij binnenkwam at hij ons yuna haar bakje met korrels leeg op een tempo dat ik nog maar zelden gezien heb,al een geluk dat yuna toch haar neus optrekt voor korrels.De volgende paar uren hebben de honden doorgebracht in de tuin en hebben veel gespeeld ik dacht dat ziet er goed uit.Ons kleine had geen schrik en bleef maar draaien met haar poep voor meneer zijn neus,ik dacht hij zal wel niets doen want hij is gecastreerd!Tot dan was ik er nog gerust in.s’Avond s lag odieke mooi in zijn mand en snurkte het hele huis bij elkaar!

Zondag 27/09/2009

De eerste nacht is prima verlopen onze kleine kerel had goed geslapen en niet in huis gedaan.Hij stond mij al kwispelend op te wachten en ik werd begroet alsof ik hem al jaren kende.Ons yuna was wel een beetje jaloers want normaal is zij de verwende madam maar nu moet ze onze aandacht delen met odie.De hele morgen buiten gespeeld en dan was het prijs!!Odie was erin geslaagd om yuna te dekken.Paniek bij ons kleine natuurlijk en weg was mijn illusie dat gecastreerde reu’s niet meer geïnteresseerd zijn in de meisjes.Enfin ze had het overleefd.Kathy heeft ook gebeld en ik kon haar reust stellen odie had het hiet naar zijn zin.

Maandag 28/09/2009

Vandaag is het terug school en ik moet deze middag werken dus nu wordt het afwachten wat die twee gaan uitspoken als ze alleen gaan zijn.De buurjongen is deze middag eens komen piepen en ze lagen te slapen als twee engeltjes.Dus so far so good.Toen mijn dochter thuis kwam hebben ze heel flink gespeeld en ze hadden het zeer naar hun zin .Tot dat de hormonen van Odie terug oplaaiden ons Yuna begon te janken wel zo luid dat ze konden horen bij de buren het was weer koekenbak.

Ons madam was over haar toeren maar odie was tevreden en ging slapen in zijn mandje.gelukkig is de loopsheid van onze kleine ver over .

Dinsdag 29/09/2009

Vandaag, le moment suprême de eerste keer 6 uur alleen. Tussen de middag naar huis komen kijken,Odie lag mooi in de zetel te slapen, zich van geen kwaad bewust. Niet in huis geplast alles in orde! ’s Avonds bij het baaske op schootje in het zetelke alsof hij nog nooit iets anders gedaan heeft.

Cavjes passen zich blijkbaar vlug aan.

Woensdag 30/09/2009

Vandaag moest ik niet werken,dus na het boodschappen doen even spelen met de hondjes, hun haartjes kammen de oogjes doen enfin het hele toilet. Rond 12 uur is de school uit dus gingen we Morgan tegemoet. Dit is het enig min punt aan odie hij heeft dus niet begrepen hoe je deftig aan een bandje moet lopen. Deze avond gaan we dit flink oefenen op de school. s’Middags eens langs de dierenwinkel om een nieuw kussen voor in zijn mand en een nieuw halsbandje assorti met yuna het hare .Door het goede weer kunnen ze nog flink buiten spelen. Ze rollen samen in het gras en spelen “pak me dan als je kan”.Rond 19.30 vertrekken we naar school voor zijn eerste les .Yuna blijft thuis want die is nog loops. Hij heeft het zeer goed gedaan voor de eerste keer. Het commando “voet” kende hij nog niet en al de anderen wel. Hij kent enkel nog maar “sit” en “down” dus dat was voor hem eerst een beetje wennen. Tegen dat we een half uurtje verder waren kreeg hij het toch al door wat er van hem verlangd werd. Zijn apport was helemaal goed en de toestellen lieten hem niet helemaal onbevreesd. Sommige durfde hij niet op,dus agilty is nog niet voor morgen. Hij zit trouwens nog maar in groep A en je moet 10 lessen gevolgd hebben in groep B vooraleer te agility mag doen dus er is nog veel werk aan de winkel. Maar alle begin is moeilijk nietwaar!Als we thuis kwamen vlug bij het baasje in de zetel en lekker knorren.

Donderdag 1/10/2009

Vandaag terug tussen de middag naar huis gekomen om te zien hoe ze het maken, alles was rustig en ze zijn zeer blij om me te zien zoals altijd. Als hij ’s avonds bij ons in de zetel ligt of in zijn mand ziet hij er volgens mij zeer tevreden uit en doet hij alsof hij hier reeds heel zijn leven woont.

Vrijdag 2/10/2009

Toen ik thuis kwam van het werk zijn we gaan wandelen met de honden in een boerenwegel tussen de velden. Dit vond odie zeer plezant. We zijn aan het oefenen om zonder te trekken aan het bandje te lopen zodat hij  dan ook mettertijd zonder bandje dicht bij ons blijft zoals Yuna dit al heel flink kan. Op dit moment zit hij op mijn schoot voor de pc en word ik beloond met enkele likjes. Ik sta er nog altijd van versteld hoe vlug een hond zich aanpast aan een nieuwe omgeving! De volgende keer voeg ik er terug wat foto’s aan toe

Zaterdag 3/10/2009

Vandaag was Morgan de hele dag thuis dus hebben ze samen veel kunnen spelen. Ze heeft Odie en Yuna geleerd om samen touwtje trek te doen.s’Avonds was het fuif van de scouts verderop in de straat een hels kabaal maar de honden trekken zich er niets van aan .Om 3.30 ’s nacht gaat Odie zijn alarm af, gans het huis wakker! Maar ik hoor stemmen op straat dus die flinke jongen denkt dat er inbrekers zijn. Het zijn natuurlijk die jonge gasten die hier op straat rondhangen. Odie gekalmeerd en verder geslapen tot 8.30 zonder nog 1 kik te geven.

Zondag 4/10/2009

Deze morgen terug hondenschool,Odie is terug zeer enthousiast en werkt goed mee. Enkel als hij door de buis moet sputtert hij tegen maar uiteindelijk durft hij het toch! als dat niet flink is. ’s Middags nog een flinke wandeling in de zon en hij is vlug van begrip want het trekken begint te verminderen dat gaat de goede weg op!

Maandag  5/10/2009

Vandaag terug een werkdag. ’s Morgens het huis poetsen. De honden weten al wat er van hen verlangd wordt. Ze blijven mooi in hun mand zolang ik aan het dweilen ben. Odie bekijkt het allemaal van ver en doet een dutje Yuna doet het zelfde vanuit haar bench. De tuin heeft geen aandacht. Enkel slapen is nu belangrijk. Rond de middag moet ik ze uiteindelijk zelf buiten steken want ik moet dan gaan werken, na enkele minuten zijn ze reeds terug en na een beetje spelen duiken ze terug de mand in. Dat belooft een rustige namiddag te worden. ’s Avonds het zelfde ritueel enkel uit de mand om te eten. Odie is al verdikt sinds hij bij ons is ,misschien krijgt hij te veel eten ik weet het niet we zullen het wel vlug zien mocht hij te dik worden.

Woensdag 6/10/2009

Een hele dag geravot met Yuna. Nu lopen ze elkaar constant te bijten in hun muil. Yuna loopt dan zachtjes te janken zo precies van auw auw auw. Als odie te geweldig wordt legt ze zich op haar rug en zodra hij loslaat gaat ze terug in de aanval, wie niet groot is moet slim zijn nietwaar! Grappig om zien als ze touwtje trek spelen, Odie is veel groter en trekt Yuna voort hoe erg ze ook haar best doet hij is de sterkste. Geen hondenschool vanavond want de regen valt met bakken uit de hemel.

Zaterdag 10/10/2009

Vandaag heeft Morgan zich bezig gehouden met Odie te leren aan een leiband lopen want dit is nog steeds een catastrofe. Na een tijdje heeft hij het door maar de volgende keer trekt hij weer als zot dus nu zijn de strenge maatregelen van kracht. Hij moet deftig leren wandelen want anders is voor iedereen het plezier er van af. Met de aanpassing gaat alles vlot. Odie begint de regels te kennen. Enkel wat yuna betreft moeten we hem verbieden dat hij steeds haar botjes en speelgoed afpakt terwijl hij juist dezelfde krijgt. Hij neemt die van haar en laat de zijn dan liggen. Ook zijn ze flink met de furminator onder handen genomen want de losse haren zijn enorm ’s avonds zijn ze gaan wandelen in de velden met het baasje .

Zondag 11/10/2009

Vandaag hondenschool. Odie zijn apport is zeer goed enkel met ”voet” heeft hij nog niet door dat dit mooi aan de voet zitten is, hij denkt dat “zit” hetzelfde betekent. De oproeping was ook zeer flink. Hij kwam naar mij toegelopen en liep verder niet weg want dit gebeurt zonder leiband aan. De wandeling begint er een klein beetje op te trekken, we leven in hoop!

Maandag 12/10/2009

Deze avond nog vlug gaan wandelen met de honden in de velden.Wat we niet gezien hadden was dat er heel veel kleefkruid stond met als gevolg dat ze vol hingen met viezigheid,hun oren waren vol geklit met die viezigheid.Na twee uur kammen zagen ze er teug proper uit.Dit zal ons geen twedde keer overkomen.Odie voelt zich al helemaal thuis.Alle manden zijn van hem en de bench palmt hij ook al in en ons Yuna neemt dan maar een andere mand.Zijn mand darentegen heeft  geen aantrok meer.Elke dag een beetje de houdingen oefenen voor op school.dat gaat al redelijk goed

Woensdag 14/10/2009

Deze avond op school is odie onsnapt.Ik vreesde het al toen hij naar mij moest komen zonder leiband dat dit het geval ging zijn want alles is interessanter dan ik natuurlijk.Hij ging mooi de tunnel door en kwam naar mij toegelopen maar vloog als een pijl uit een boog naar het andere eind van het plein en had geen oren naar mijn geroep,tot de trainer eens luid bulderde naar hem en daar schrok hij toch wel van.Toen ik dan zijn speeltje toonde kwam hij uitbundig aangelopen alsof er niets gebeurd was! Deze middag  heeft hij zich van zijn slechtste kant getoond en gebeten naar mijn dochter,hij had haar niet mee maar we hebben hem toch wel eens bij zijn nekvel genomen net zoals de moeders bij hun puppies doen als ze niet luisteren . Ik heb het gevoel dat hij soms blaft en gromt naar andere honden op school, meer uit schrik dan uit agressie. Het is zeer moeilijk om zijn aandacht vast te houden ,hij is bij het minste afgeleid.

Zaterdag 17/10/2009

Vandaag was het een zeer zonnige dag  en daardoor zijn we vlug nog een wandeling gaan maken toen ik van mijn werk kwam.De honden super enthousiast natuurlijk.Op straat moet Odie dicht blijven wat nog altijd een hele opgave is maar in de velden mag hij aan de lange leiband.Het is als een dartel veulen.Het is precies of hij is nog nooit buiten geweest.Eigenlijk zou ik hem eens op onze weide moeten laten lopen maar mijn man zijn duivenhok staat daar ook en we hebben al gezien dat odie op vogels jaagt dus dat lijkt ons geen goed idee.Niet dat Odie de duiven zou kunnen vangen maar als ze bang zijn durven ze hun hok niet meer in en dat is dan een ramp tijdens het seizoen natuurlijk.s’Avonds hadden we bezoek van vrienden die hen nog niet gezien hadden en ze hebben zich van hun beste kant getoond,als echte mensenliefhebbers.Dat hadden ze nog niet gezien van een hond zo veel liefde!

Zondag 18/10/2009

Terug naar school geweest.We oefenen voorde overgangsproeven op 1 november,want is het clubcampioenschap.Ik maak mij geen illusies, met odie kan ik nooit over zijn .Voor zijn apport en sociaal gedrag  heeft hij al zijn punten  maar de rest is nog maar povertjes .Maar we doen toch maar mee het is dan voor ons een gewone les en wie weet is hij in supervorm en doet hij de wandeling goed!

Maandag 19/10/2009

Deze avond vlug nog een wandeling gaan doen in de velden.Yuna los en odie aan de lange ketting .hij vliegt van links naar rechts en kijkt telkens weer zijn ogen uit.Precies alsof het de eerste keer is dat hij hier komt en we doen dit nochtans bijna dagelijks.Dan mogen ze eten en spelen ze nog een beetje.Ik was Yuna haar oud kussen aan het naaien want er zat een gaatje in en de vulling viel eruit,ze hadden dit gelukkig nog niet gezien want als dit opeten is dit niet al te gezond.kathy had verteld dat Odie vroeger ook zo een kussen had maar dat hij het stuk gemaakt had.Terwijk ik bezig was kwam hij bij mij staan met zijn poten op dat kussen en met een blik van” ik wil dat graag hebben”.Hij heeft nochtans maar net een nieuw gekregen,maar ik dacht als dit is wat je wil wel dan mag je het hebben.Het kussen in zijn mand gelegd en hij is er niet meer uit geweest.Het kussen had hij helemaal op een bol geduwd en daar bovenop lag hij te snurken!Hij en yuna zijn de beste vrienden en samen aan het touw trekken doen ze het liefst.Yuna doet haar best maar Odie blijft de sterkste,maar ze heeft zo een blik van “zo gemakkelijk geef ik niet op hoor”.Snoepjes is ook zo iets raar .Ze krijgen beiden altijd het zelfde maar dat van de andere is altijd beter! Als de ene niet kijkt gaat de andere het beentje of snoepje weghalen en laat het zijne liggen.Yuna is al stouter geworden want ze gaat ook dat van odie halen als hij even niet kijkt.Als we ons in de zetel durven zetten is het lopen om de eerste bij de baas te zijn en is het een kwestie van genoeg te duwen om zo dicht mogelijk te liggen.

Dinsdag 20/10/2009

Deze avond terug gaan wandelen maar nu volledig oefenen op het niet trekken en ik moet zeggen dat hij Odie vandaag echt wel flink geweest is.Hij trok veel minder ,maar ik was vandaag dan ook niet van plan om 1 cm toe te geven en blijkbaar drong dit vandaag wel door.Ik had ook van die gedroogde runderpens mee ,daar zou hij alles voor doen hij heeft zelfs zijn af anderhalve minuut uitgehouden omdat maar te krijgen .Als hij dat op de school doet hebben we weer een punt bij.Terwijl ik hier aan het schrijven ben liggen Odie en Yuna samen naast elkaar in de zetel naar tv te kijken.Het lijkt wel een getrouwd koppeltje.Odie is nu bijna een maand bij ons.Hij is de liefste hond die je je maar kan wensen en zolang hij binnen in huis is gedraagt hij zich als een echte cavalier.Een echte knuffelkont!Het is een brave en lieve hond net als ons Yuna.Enkel buiten moeten we er een beetje aan werken want vandaag is hij voor de eerste keer putten beginnen graven in het gras maar we hebben het niet gezien toen hij bezig was.De volgende keer als we hem bezig zien krijgt direct een foei natuurlijk.Misschien wou hij een botje begraven terwijl Yuna het niet zag!

OdieDSC_0016 OdieDSC_0025 OdieDSC_0081 OdieDSC_0082 OdieDSC_0112 OdieDSC_0113 OdieDSC_0127 OdieDSC_0129 OdieDSC_0137

Woensdag 21 oktober

Vandaag zijn we om paaltjes geweest om onze dichte wandeling te oefenen.Terwijl we in de winkel waren hebben we de hondjes alvast hun winterjasjes gekocht want als het koud is gaan we toch naar school.Odie en Yuna doen niets liever dan samen hun trekspelletje spelen.Als ze haar niet meer kan weren dan kruipt ze in haar mand om zo een betere grip te hebben maar Odie is veel sterker en trekt haar dan met mand en al het huis door.Voor snoepjes doet hij al héél veel.

Zaterdag 25 oktober

Vandaag is Odie een maand bij ons en het lijkt alsof hij hier al altijd is geweest.Hij en Yuna zijn onafscheidelijk en dat is al niet meer gemakkelijk voor op school want zodra de een de andere gezien heeft is het gedaan met het aandachtig zijn en op het baasje te letten.Al goed dat ze niet samen in de groep zitten.Morgen moet Yuna haar eerste les Agility volgen in ben benieuwd!

Zondag 26 oktober

Vandaag enkel met yuna naar agility en dat was super ze doet alles, we hopen dat Odie ook zo flink zal zijn als hij hopelijk binnen enkele maanden mag overgaan.Maar eerst nog flink oefenen en spelen.

11 november 2009

Vandaag  schrijf ik voor de laatste keer in het dagboek.Odie stelt het zeer goed!Hij en Yuna spelen samen en “vechten”  constant om de botjes.Binnen in huis is Odie een echte cavalier,hij knuffelt graag,zit graag op het schootje,ligt graag in de zetel het liefst op een dekentje,houdt van alle mensen die over de vloer komen!Buitenshuis verandert hij in een border collie nog altijd net zoals Chris het in haar dagboek vermeldt.Op de school vliegt hij zelfs uit naar andere honden,ongelooflijk wie het niet ziet zou het niet geloven.En constant blaffen net zoals de andere Borders op de school .Hij denk waarschijnlijk dat hij daar familie van is want hij is opgegroeid met 2 Borders.Op het kampioenschap is hij zeer flink geweest en we waren voor alles geslaagd behalve de dichte wandeling maar dat was te verwachten.We waren zelfs onze laatste niet er kwamen nog 2 Borders achter die al een geruime tijd op school zitten dus ons Odieke maakt zeker  vorderingen.Hij is heel erg gek van mijn man ;Hij kruipt op hem en neemt met twee poten zijn hoofd vast en legt er zijn kopje op zo lief dat hij dan is!We hopen dat hij op straat ook naar ons leert luisteren en dat hij dan in het veld los kan lopen net zoals zoals Lady en Fientje want die doen dat wel heb ik op de foto’s gezien.We zouden hem zeker niet meer kunnen missen en hopen er nog veel gelukkige jaren mee te kunnen beleven.

Groetjes van ons allemaal en likjes van Odie en Yuna