Cavalier King Charles wandelclub

Adoptie Charline

Charline1 Charline2 Charline3

Wat vooraf ging, een verslag van Anja :

Ik heb Charline gevonden op de site van een dierenasiel, ze is 13 jaar en afgestaan wegens “te oud”. Ik heb naar hen gebeld en ze zegden dat ze haar eerst in slaap moesten doen om haar gebit te reinigen of als er slechte tanden bij zijn, te trekken. Ik moest dan 3 dagen later terug bellen om te zien hoe ze het stelde.
Ik heb toen na 3 dagen terug gebeld. ze hadden toen bloed getrokken en al haar tanden getrokken omdat ze allemaal slecht waren . Ik moest 4 dagen later terug bellen. ik bel terug en toen zegden ze tegen me dat ze een aandoening aan de nieren had, dat ze levenslang pilletjes moet innemen.
Ik zeg OK wanneer mag ik haar bezoeken? ja, zaterdag zou kunnen, ik zeg OK ik kom zaterdag.

Ze bellen achter mijn rug naar ons asiel om te informeren of ik wel degelijk bij hen werk en wie ik ben. Ik heb er alle begrip voor dat ze controleren aan wie ze een oud ziek hondje meegeven.

9 mei 2009

Zaterdag ga ik naar het asiel in Zwevegem, 1u45min rijden met de auto. We waren rond half 4 daar en ik mocht met haar gaan wandelen. Ze was heel blij, maar ze moet om de 5 stappen hurken voor een plasje dat maar niet komt. Ik zeg dat tegen de verantwoordelijke van het asiel. en ze raadt mij aan eens naar hun dierenarts te gaan. Ik teken de nodige contracten en ik betaal en neem haar mee, ze krijgt ook haar antibiotica voor haar niertjes en zalf voor haar oogjes mee.
Rond 20u waren we terug thuis in Schriek.
Funny vindt de nieuwkomer maar niets, maar de anderen trekken het zich niet aan
Ze ging meteen in het mandje van Noortje liggen, en Noortje vindt dat helemaal niet erg, zelf ging ze op een dekentje liggen.

Voor het slapen gaan moeten ze allemaal nog even de tuin in om te plassen. Chris is met zijn twee hondjes op weekend bij ons, dus hebben we er nu 7 !
En nu maar tellen hoeveel er terug binnen komen : Funny, Tarzan, Noortje, Lady, Bruni en Yazou. Op Charline moeten we roepen anders komt ze niet, haar oogjes worden van zalf voorzien, ze krijgt een nachtzoentje en ik een likje. Ze gaat mooi in een mandje liggen.

10 mei 2009

Hoera ‘s nachts niks gedaan in huis en zij heeft braaf en stil geweest!
Als we opstaan gaan we met de honden naar buiten, maar Charline moeten we roepen anders komt ze niet.
ik geef medicatie en zalf voor de oogjes en iedereen krijgt te eten. Charline geeft ik alleen blikvoer omdat ze geen tanden meer heeft.
Ze blijft gewoon de hele dag in de mand liggen. In de namiddag was het goed weer dan hebben we in de tuin gezeten (zie foto) terwijl het Meuteke op stap was in Limburg. (voor wandelverslag en foto’s klik hier)

Ze was dolblij, maar ze ziet bijna niet meer want ze heeft bijna geen traanvocht. Ze heeft heel donkere bruine ogen en met haar tong weet ze geen blijf nu haar tanden allemaal getrokken zijn. Hopelijk betert dat.
Charline is wel zindelijk, maar als ze naar buiten gaat moet ze wel om de 2 min plassen de eerste keer een plasje en de tweede keer niets, zo’n 10 keer doet ze dat.

NOTA VAN CHRIS : dat betert, bij onze adoptiepoes moesten we ook alle tanden laten trekken, de eerste week zat ze met haar tong uit haar muiltje, daarna leerde ze haar tong weer binnen te houden.

11 mei 2009

Ik ben naar mijn dierenarts gegaan en ik heb hem het verhaal gedaan. Hij zegt, laat haar eerst een week bij jou wennen en komt dan volgende week maandag eens terug.

15 mei 2009

Het plassen blijft de hele week hetzefde. het betert niet.
Als we haar naam roepen dan komt ze, anders niet.
Als er een auto stop op de oprit dan blaft zij ook en als ik niks zegt dan blijft ze blaffen en als ik tegen haar zeg “gedaan” dan stopt ze meteen met blaffen. Ze waakt dus! Een teken dat ze vindt dat hier haar thuis is.

18 mei 2009

Ik ga naar de dierarts met Charline ik was de laatste klant.
Ik ga naar binnen en ik maak mijn zak leeg, hij kijkt naar de medicamenten en hij zegt tegen mij : dat is allemaal voor de nieren behalve die zalf is voor de ogen.
Ik moest charline op de tafel zetten. en hij onderzoek haar. Hij zegt : ik denk dat ze niets aan de nieren heeft maar wel aan de blaas. Ik denk dat ze een steen in de blaas heeft.
En hij vraagt : Anja mag ik een foto van haar blaas maken dan kan ik het zien.
Natuurlijk mag dat. Ik kan het met mijn eigen ogen zien, een kanjer van een steen!
Die steen moet eruit zegt hij, dan pas kan ze gelukkig worden want nu heeft ze veel pijn. Haar hartje is heel goed, en dat is goed nieuws voor de verdoving.
We spreken af dat het zaterdag 23 mei gaat gebeuren, meteen ook sterilisatie en bloedafname. Ze krijgt een spuit met antibiotica en pijnstillers. Hopelijk heeft ze nu minder pijn bij het plassen.
Voor haar droge oogjes krijg ik andere druppeltjes want de zalf werk maar een half uurtje dus die gebruiken we niet meer.

In het naar huis gaan bel ik mijn collega van ons dierenasiel, ze schrok ook dat de dierenarts van Zwevegem het zo mis had.

19 mei 2009

Ik moet vandaag uit werken gaan, maar ik neem mij voor naar het asiel in Zwevegem te bellen. Dat moet tussen 14 en 17u, dus ik bel tijdens mijn middagpauze.
Ha nu weten ze meteen waarom ze zo slecht kon plassen!
Ik vraag hen wie die kosten gaat dragen, zij of ik? Tenslotte kan ik er niets aan doen dat zij een verkeerde diagnose stellen.
Zij willen de kosten wel dragen op voorwaarde dat het gebeurt bij hen. Daar moet ik over nadenken hoor…
Om 17 u, na mijn werk, bel ik naar mijn collega in ons dierenasiel. Zij zegt dat ze zal bemiddelen om Charline toch hier te laten opereren, want ik betrouw die dierenarts ginder niet meer. Tenslotte moet ik ook 3.5 uren rijden weg en terug. Hopelijk doen ze een tegemoetkoming.

En vooral, ik zal ook maar een kaarsje branden voor ons Charline dat ze met haar 13 jaar de operatie overleeft.

23 mei 2009

Het is zaterdag, ik rij rond 11u naar dierenarts Bart met Charline
Hij geeft een spuitje en ik houd Charline vast tot ze slaapt, ik krijg tranen in mijn ogen. ik zegt tegen Bart als er iets is, belt mij dan .
Ze gaat bij Bart overnachten omdat ik weg ben  in de namiddag tot ’s avonds laat . Dan kan Bart een oogje in het zeil houden en meteen ingrijpen als er wat fout loopt. Ik geef haar nog een kusje op haar hoofdje en zeg tot morgen Charline

Het is stil die middag, het is 14u en ik heb nog niets gehoord, ik bel hem en hij zegt dat ze het gehaald heeft en heel goed is. Wat was ik blij met dat goede nieuws, ik bel nog eens gebeld om 16u en ze doet het uitstekend, ze heeft al gedronken. Ik zeg hem dat ik haar zondag kom halen.

24 mei 2009

Zondagmorgen rond 11u sta ik bij de dierenarts. Charline heeft zowel een kleine als grote boodschap gedaan, goed gegeten en gedronken. Ze lag in zijn tuin want het was heel goed weer, ik was zo blij dat ik haar terug zag en omgekeerd ook. Bart laat de potjes zien waar de steen in zit, ik zeg amaai zo’n grote steen ( doorsnede 3 cm en 1 cm dik) ze zal wel afgezien hebben. Hoelang zat die steen in haar blaas ???? en ze is immers ook al gesteriliseerd.

Ik rijd naar huis met Charline en ze is zo blij. Idereen is gelukkig dat ze haar terug zien, mijn honden, de kids en mijn vriend Chris.”s Avonds zitten we buiten te genieten, ik heb de mand van Noortje buiten gezet en Charline zet zich in de mand tot we terug naar binnen gaan. Ik heb ondertussen een  tweede mand aangeschaft voor Noortje.

Charline doet het goed, ze plast niet meer zo snel achter elkaar, en dat is een goed teken. Ik heb naar het dierenasiel in Zwevegem gebeld waar ze vandaan komt. Ze waren wel blij dat die steen eruit is, maar ze praat niet dat ze gaat betalen ik draai dus voor alle kosten op.

25 mei 2009

Het is maandag, ze komt niet uit de mand, maar kijkt wel naar mij terwijl haar staartje kwispelt. Ze gaat naar buiten plassen en komt terug binnen om te eten, dan terug in de mand. Ze komt de mand alleen uit om de plassen. Rond 19u zet ik de mand buiten in de schaduw dan gaat Charline buiten in de mand zitten. Ik kan van haar snoetje aflezen dat ze heel blij is.
Ik hoop dat ze nu gelukkig is, en meer gaat bewegen en niet de hele dag in de mand gaat zitten.

31 mei 2009

Wij zijn gisteren naar een communiefeest geweest op amper 400meter van ons huis. Tegen de avond hadden mijn hondjes al lang alleen gezeten en rond 21u zei ik tegen Chris, mag ik Charline gaan halen? Hij vond het geen goed idee, maar ik heb doorgezet en ben haar gaan halen. Ze wandelde mee naar de feestzaal, en natuurlijk moest ze op mijn schoot zitten. Het dessert was net daar, ijs met slagroom.

Ik kon het niet laten en stak mijn vinger in de slagroom om hem door Charline te laten aflikken, en nog, en nog, en nog…Je moest haar tongetje eens zien gaan, ze wist niet wat ze proefde. Ik was goed op dreef en heb toen naar een gezonder oplossing gezocht. Een overgebleven kippenboutje was de oplossing. Ze heeft nog nooit vers voer geproefd en ze was zichtbaar gelukkig, ze kon er maar niet genoeg van krijgen.

Toen ik naar toilet moest liep ze me achterna. Ik was heel gelukkig dat ik toch had doorgezet en haar dit gegund heb.
’s Avonds gingen wij naar huis, maar Charline bleef aan de feestzaal staan. Chris heeft haar opgepakt omdat wij dachten dat ze in het donker niet kon zien. Maar neen, eens thuisgekomen liep ze terug, ze wou nog verder feest vieren.