Cavalier King Charles wandelclub

Adoptie Lotje en Charley (nu Chelly)

Nota van Chris

Hoe het allemaal begon…. ik kreeg een mailtje van mensen die hun twee cavjes wilden afstaan.
Voor ons was dit een zware opgave. Twee in één keer, en ze mochten niet gescheiden worden. Voornaamste handicap was dat het bijna perfecte cavjes zijn. Eéntje met een St. Hubertusstamboom, de ander zonder. Beiden niet gesteriliseerd en amper 4 jaar oud. Fokkersmateriaal dus. Dat probleem hebben we niet als we een echt sukkelaartje plaatsen.

We wilden absoluut vermijden dat fokkers via onze website aan een gratis fokteefje zouden komen. Er waren reeds pogingen ondernomen bij de eigenaars om het stamboomhondje op te kopen. Dus waren de screenings deze keer heel erg grondig, en hebben Liliane en ik heel wat kilometertjes afgelegd om de kandidaten op de rooster te leggen.

image001 image002 image003 image004

De omstandigheden omschreven door de eigenaar:

De voornaamste reden is de volgende. Wij hebben een zwaar gehandicapte zoon van nu 22 jaar. Sinds 1 september is hij voltijds thuis, hij heeft geen recht meer op school en een aangepaste instelling voor hem bestaat er niet gezien zijn heel zware mentale en motorische handicap. Michaël krijgt van de dokters een leeftijd van 5-6 maand gemeten. Dus u begrijpt, dit is zoals een baby alleen deze ‘baby’ blijft zijn leven lang een baby. Met alle behoeften die hij nodig heeft. Vroeger ging hij naar school. Hij werd ’s morgens opgehaald en kwam in de namiddag terug naar huis, net zoals alle andere schoolkinderen. Daardoor had ik overdag meer dan genoeg tijd voor onze twee meisjes Charley en Lotje. Overdag gingen we regelmatig eens wandelen, en nadien lagen ze gewoon in de woonkamer bij mij in de zetel. Sinds Michaël thuis is, is dit alles weggevallen. Michaël kan niet mee naar buiten en ik ben een ganse dag met hem druk in de weer. Dus geen wandelingetjes meer voor Charley en Lotje. En dat is het minst. Michaël heeft altijd heel erg kou, het is bij ons in de woonkamer dan ook constant 25-26°. (soms nog meer). Lotje heeft een heel dikke vacht en zij kan niet tegen die warmte. Zij is maar een kwartier in de living of ze ligt al te hijgen en ze weet niet waar ze zich moet gaan leggen om af te koelen. Die plaats vindt ze ook niet. Vroeger toen Michaël naar school was, toen waren ze overdag bij mij in de woonkamer want die momenten was het daar niet zo warm. Wanneer het ’s avonds té warm werd, dan gingen ze gewoon even in de keuken voor een of twee uurtjes en konden daarna terug in de living komen liggen want dan was Michaël naar bed. Nu is het overdag en ’s avonds dus altijd zo warm, en wanneer vroeger Michaël om 7u-7.30u ging slapen en de verwarming dan minder kon, blijft hij nu beneden tot wanneer wij naar bed gaan. Hij valt immers rond 7u nog altijd in slaap, maar wordt een half uurtje later terug wakker tot 11-12u. Dus blijft hij beneden tot wij gaan slapen waardoor zij ook ’s avonds nog onmogelijk in de woonkamer kunnen komen door Lotje haar ‘warmteprobleem’.

Wat dit alles dus maakt dat Charley en Lotje gedoemd zijn om ganse dagen in de keuken te leven en niet meer de aandacht krijgen die ze zo gewend zijn de voorbije jaartjes. Overdag heb ik geen tijd voor hen want ik ben met Michaël bezig, ’s avonds eens vluchtig een half of een uurtje bij hen gaan zitten is niet genoeg. Ze zijn meer gewend. Wij merken nu aan vele kleine dat ze dit alles beginnen te missen. Ik zou ’s avonds met hen kunnen gaan wandelen, iets wat velen opperen en dat is ook zo. Maar ik geef eerlijk toe dat ik ’s avonds, wanneer Eric thuis komt van zijn werk, er de fut niet meer voor heb om nog met hen te gaan wandelen. Ik ben doodop, Michaël vraagt dan ook de ganse dag heel veel aandacht en verzorging. Maar die wandelingetjes zijn nog het minst, wat ze het meest missen is de warme schoot van hun baasjes en de strelingen die ze dan krijgen, de aandacht, tja kortom alles. Beide meisjes treuren, Lotje bv begint nu overdag constant wat te janken. Het breekt mijn hart hen zo te zien treuren. We hebben er lang over nagedacht en hebben om deze redenen besloten dat het beter zou zijn als we voor hen een nieuwe thuis zoeken. Een thuis waar ze weer al de aandacht krijgen, waar ze mee mogen gaan wandelen en zo veel meer. We doen dit echt niet uit gemak, of omdat we van hen vanaf willen zijn. Integendeel, wij doen dit enkel voor hen. Daarom dat wij er veel belang aan hechten om met de eventuele adoptiemensen contact te blijven houden zodat we weten hoe onze ‘meisjes’ het stellen en zo.

Lotje en Chelly in hun nieuwe thuis

LotjeCharly16 LotjeChelly00000 LotjeChelly00001 LotjeChelly00002 LotjeChelly00003 LotjeChelly00006 LotjeChelly00008 LotjeChelly00009 LotjeShelly00 LotjeShelly00004 LotjeShelly04 LotjeShelly3500 LotjeShelly3508 LotjeShelly3511 LotjeShelly3513 LotjeShelly3543 LotjeShelly3552 LotjeShelly3579 LotjeShelly3580

Dagboek geschreven door Isabel, Victor en mama Tine

30 maart 2008

Gisteren zijn wij de nieuwe baasjes geworden van Chelly en Lotje. Charley was een meisje maar Isabel vond dat ze haar niet als meisje kon zien zolang ze een “jongensnaam” had dus is ze onderweg in de auto naar huis omgedoopt tot Chelly. Het zijn twee lieve schatten en ze voelen zich al goed op hun gemak. ze gaan heel graag mee wandelen al is Chelly door haar kilotjes teveel wel wat rapper moe. lotje is een echte durfal, helemaal niet het verlegen achterblijvertje zoals ze op het eerste gezicht leek. ze had nog nooit van haar leven een trap van dichtbij gezien maar heeft er hier toch al een paar keer op eigen houtje één beklommen. Isabel is er voortdurend mee weg om hen aan iedereen te tonen en na een modderbad op de wandeling hebben ze ook al een echte lauwe douche gekregen en zijn ze uitgebreid verzorgd en gekamd en de haartjes tussen hun voetkussentjes weggeknipt. De blafconcerten zijn nog wel heel hard wennen, het klinkt alsof we een hele meute in huis hebben gehaald telkens er iemand een stap in de richting van hun leibandjes of de deur zet, …oeioeioei. onze buren zullen het geweten hebben.

31 maart 2008

Vannacht hebben Chelly en Lotje elk in hun mandje beneden geslapen en dat is eigenlijk heel goed gegaan, we hebben ze niet gehoord vannacht en vanmorgen om 7 uur waren ze er des te heviger. Chelly was eerst nogal boos aan het blaffen, natuurlijk zijn wij nog “vreemden” voor haar, en ze ging voor Lotje staan om die zogezegd te beschermen maar Lot is al helemaal ontdooid en trekt zich van haar grote zus niets aan; ze neemt hier in alles het voortouw, behalve bij het eten en het apportspelletje daar laat ze Chelly voorgaan. Nu liggen ze helemaal uitgeteld in de zetel want vandaag hebben ze zich wel van hun beste kant laten zien. We zijn er 2 keer 45 min. mee gaan wandelen en Isabel heeft telkens Chelly een tijdje moeten dragen omdat ze buiten adem was. Maar ze recupereert wel snel en ze heeft er ook echt plezier in. Ik had het gevoel dat ze vandaag wat achter bleef omdat ze een beetje heimwee had en het leek alsof ze haar vroegere baasje miste. Het ging haar echt niet zo goed af maar ze deed wel haar best om zich er over te zetten. Net zoals ikzelf trouwens, ik heb het nog steeds erg moeilijk met onze overleden hond en er is heel wat verdriet losgekomen door die twee. Ik voel dat de kinderen,er al veel meer overheen zijn dan ik zelf. Victor had koorts gisterenavond en is vandaag nog steeds ziek. Het is vooral Isabel die met de hondjes in de weer is geweest.

Zij heeft samen met haar vriendinnetje na de wandeling de twee in de douche gezet en ze zijn er zelf bijgekropen dat moet heel plezant geweest zijn, nadien met de föhn alles mooi gedroogd en uitgekamd en dan heb ik Lotje haar pootjes gedaan met het kromme schaartje, het hielp wel heel goed tegen het huilen, het lijkt wel of ik de babyblues heb.

We moeten nog wat zoeken hoe we het gaan doen met het wonen boven en de tuin beneden omdat ze steeds de trap  op en af moeten gedragen worden, Lotje kan er al alleen op maar doet het toch ook niet met volle overgave en Chelly begint gewoon al bij de eerste trede te janken, dus dragen we haar, maar die had inderdaad vandaag haar dagje niet. Het is nu natuurlijk vakantie, en met de kinderen hebben ze absoluut geen tijd om te treuren of zich te vervelen maar eenmaal die op school zitten zal er hier wel een regelmaat ontstaan.

Het is toch wel even aanpassen van 1 grote Maya ( golden retriever, gestorven op 9 december 2007) naar deze twee lieve kleine schattige “mormeltjes”. Isabel vond het niet leuk dat ik ze zo noemde maar ik heb zo mijn eigen troetelnaampje voor deze harige wezentjes. Ze doen me zo denken aan pasgeboren babietjes met haartjes die alle kanten opsteken, lang en kort door elkaar en hun kopjes om dood te knuffelen. En ze zijn zo verschrikkelijk braaf!!! En slim… want na één keer negeren hebben ze al door dat ze ook aandacht krijgen zonder te janken of te blaffen en dus doen ze dat al bijna niet meer. Als je oogcontact heb krijg je er werkelijk alles van gedaan het is alsof ze in je ogen kunnen lezen wat ze moeten doen…Victor vond het een beetje zielig dat janken maar ik heb hem uitgelegd dat ze het blijven doen als je ze iedere keer gaat pakken omdat ze janken. We strelen en knuffelen ze zoveel als we kunnen maar nooit als ze janken of blaffen. Net zoals babietjes soorten van wenen hebben moeten we dat een beetje leren kennen en na een tijdje begrijpen we mekaars taaltje wel.

Chelly is vandaag heel stil en wil steeds in haar mandje liggen. Ze heeft niet veel zin om te spelen maar ze legt zich wel op haar rug om geaaid te worden en daar geniet ze dan 100% van. Ze laat Lotje echt los en die gaat hier rustig alleen op verkenning in de tuin. Lotje is een echte knuffelmie en de rangorde is hier een beetje zoek, misschien doordat ze hier allebei gelijk zijn toegekomen en er niet één al de eerste plaats had veroverd voordat de andere toekwam. Ze eten ook samen zonder problemen.

Ik ben benieuwd hoe ze straks zullen reageren als ik de leidbandjes uithaal om te wandelen, normaal beginnen ze dan met hun blafconcert. Isabel heeft de leibandjes weggestopt zodat ze niet heel de tijd voor hun neus hangen en dat heeft toch al veel geholpen. Nu gaan we ze hetzelfde leren met de leiband: als ze blaffen, geen leiband en als ze niet blaffen wel, dat wordt een hele opgave maar de volhouder wint en wij doen niets onder dwang, enkel met onze ogen en met knuffels belonen als ze het goed doen en dat doen deze twee echt heel snel. Het is een hele verrassing te ontdekken hoe slim ze zijn

1 april 2008

Niet alleen onze hondjes zijn een nieuw leven begonnen maar wij ook. Het is echt een heel avontuur. Vanmorgen hebben we allemaal wat langer geslapen en dan heb ik Chelly de trap op gedragen en Lotje kwam erachter gestormd tussen mijn benen door. Ik laat dan Chelly de laatste 2 treden alleen beklimmen en dan beloon ik ze allebei met een dikke knuffel. Lot is al een echte trappenkampioen! Vandaag is ook Chelly in veel betere doen en ik begin een speciale band met haar te krijgen, doordat ze altijd wat achterblijft met haar extra kilootjes voel ik een beetje verwantschap. Vanmiddag ben ik voor het eerst eens alleen met ze naar het park geweest en we hebben een lus van 6 km gedaan op het gemak dus we waren anderhalf uur weg. Chelly loopt gewoon los mee maar Lotje trekt nogal. Het was schattig om zien, er stond nogal wat wind en het water stoof op recht in hun snoetjes en hun oren wapperden vrolijk in de wind. Ons Maya kon altijd heel triestig kijken maar deze blikken zijn gewoon vertederend, ze lijken alleen maar blij en lief te kunnen zijn en ze doen werkelijk niets verkeerd. Hoewel…we zijn 2 Blenheim reutjes tegengekomen onderweg en dat waren echte knappe gasten, Chelly had er al onmiddellijk zin in en Lotje moeten we nu echt in de gaten houden want ze wil wel eens weglopen, ik denk dat de loopsheid er binnenkort aankomt, ze verliest ook pakken haar, gelukkig zijn die pikzwart zo zien we ze goed liggen. De wandeling vanmiddag kostte geen enkele moeite en vanavond heeft Chelly ook haar trappenfobie overwonnen, dus ik denk dat de volgende meutekeswandeling geen probleem zal zijn, als Lotje tegen dan natuurlijk niet loops is want dan mogen we niet mee, dat zou ik erg jammer vinden. Victor heeft vandaag ook een wasbeurt gekregen van Lotje haar tong en hij liet het zich allemaal erg welgevallen…

2 april 2008

Vandaag zijn we met z’n allen naar de markt geweest. We hadden er nogal wat bekijks. Maar dat vonden onze nieuwelingen helemaal niet genoeg dus hebben we de boodschappen in onze wagen gezet en nog een flinke wandeling in het park gedaan. Lotje had er haar oog laten vallen op een Jack Russel mannetje en ze begon zo hard te snuiven en te snurken dat ze er bijna in stikte. Ik ben wel wat geschrokken van dat geluidje omdat ik zoiets nog nooit heb gehoord (*) Maar ik denk dat het te maken heeft met de aankomende loopsheid want ze trekt ook erg en staat heel zot. Ik voel dat ik ze moet aanlijnen of dat ze anders zou weglopen. We houden ze nauw in de gaten. Chelly is weer helemaal in goeden doen en rent nu Lotje voorbij op en af de trappen, straks kunnen we haar ribbekens tellen…ze is zichtbaar calorieën aan het verbranden!

Onze poetsvrouw is het volgende slachtoffer geworden van de verliefde blikken van onze kleintjes en offert zich met plezier op om alle zwarte haardosjes die overal rondslingeren op te ruimen…het begint langzaam tot mij door te dringen dat cavaliers een echte verslaving zijn

5 april 2008

Intussen zijn we vandaag net een week verder… het is onvoorstelbaar hoe snel iedereen weer zijn plekje in de grote roedel heeft gevonden. Zaterdag is hier de weegdag. We waren benieuwd. Om beurt zijn Chelly en Lotje op de babyweegschaal mogen gaan zitten. Ze bleven mooi zitten en dus hebben we een heel juist gewicht kunnen noteren. Vorige week hadden we ze in onze armen gewogen terwijl we zelf op de gewone weegschaal stonden, en dan hebben we ons eigen gewicht er af getrokken, waarschijnlijk was dat iets minder nauwkeurig dus nemen we het gewicht van vandaag als uitgangspunt. Chelly weegt nu 11.500 gr (-400 gr tov vorige week) en Lotje 10.500 gr (+ 500 gr tov vorige week). Ik zelf ben 700 gr kwijt doordat ik zeer consequent had gezegd dat ik niet zou snoepen als zij het ook niet mochten, dus dat is mooi meegenomen.

Hun dagelijkse porties worden netjes afgewogen door Isabel. Ze hebben evenveel gegeten en evenveel beweging gehad al denk ik dat Chelly iets meer heeft gespeeld dan ze gewend was en Lotje iets meer heeft gegeten dan ze gewend was. We hebben er goed op gelet dat Chelly het eten van Lotje niet opat. Ze hebben ook niets tussendoor gekregen behalve wat appelschilletjes, dat vinden ze allebei heel lekker.

Ze wandelen gemiddeld 6 tot 8 km per dag en daar zijn ze duidelijk heel blij mee. Ik heb de indruk dat ze met gemak dubbel zoveel zouden aankunnen maar we willen dat toch voorzichtig opbouwen. Verder kan ik nog steeds niet goed geloven hoe deze hondjes alleen maar lief en braaf kunnen zijn, straffen staat niet in ons woordenboek, alles wat ze verkeerd doen wordt onthaald op vakkundig negeren en na 3 keer proberen doen ze het al niet meer. Het is echt een plezier en ons huis is stilaan een blije thuis aan het worden voor hen…

9 april 2008

De tijd vliegt snel voorbij, en dat is een teken dat alles goed gaat want anders zouden we misschien de uren aftellen… Zondag hebben Chelly en Lotje mij geholpen om de buxussen te planten en gezien dat het goed was. Ze laten ze gerust, en daar ben ik heel blij mee want Maya zou al lang alles terug hebben uitgegraven en ik zou ze in potten moeten zetten. Chris en Lilianne hadden mij echter verteld dat cavjes geen gravers zijn en dus heb ik het er maar op gewaagd, met succes!

Een ander ongelooflijk leuke successtory van onze leergierige cavaliers is dat ze intussen geleerd hebben netjes buiten te gaan zonder lawaai; daar zijn wel wat hondenfluistertechnieken aan te pas gekomen en ook het rotsvaste voornemen om op een mooie zonnige middag de wandeling desnoods volledig te schrappen als ze bleven blaffen. Het was echt schattig: ik met mijn vinger op mijn mond “ssssst….” en zij naar elkaar en naar mij kijkend en vechtend met hun eigen kriebels tot de “zin om te wandelen” het haalde van de “zin om te blaffen”. Ze hadden dat heel snel door dat ik niet van plan was om van mijn stoel op te staan als ze blaften. Ik zou niet graag meemaken dat de buren binnenkort de politie erbij halen omdat wij graag nog een avondwandelingetje met de hondjes willen maken…dat moet kunnen zonder dat ze het pasgeboren babietje van hiernaast wakker maken, maar leg dat dus maar eens uit aan een hond…Lotje en Chelly zouden echter hun ziel verkopen voor een wandeling en dus hebben ze dit staaltje van zelfbeheersing kunnen opbrengen. HIEP HIEP HOERA!!!

En last but not least.. nog eens een dikke proficiat aan de vroegere baasjes die deze lievelingen echt goede manieren hebben geleerd. Ze hebben nog nooit een plasje in huis gedaan en ze zijn nog nooit ongehoorzaam geweest. Chelly kan je gewoon loslaten die loopt altijd vlak naast de voet. En ze stelen ook geen eten van de tafel als wij die eens vergeten af te ruimen.

Nog eventjes en dan mogen we mee met de Meutewandeling als Lotje nog niet loops is tegen dan, het zal net lukken denk ik. Qua conditie zal het zeker wel lukken want ze hebben gisteren 10 km afgelegd (verdeeld over 2 keertjes)

12 april 2008

Twee intensieve weken zijn intussen voorbij. Het avontuur gaat verder. De training van onze volwassen hondjes vraagt evenveel maar ietwat andersgerichte zorg en aandacht als van pups. Het verschil is dat pups vooral aanleren en volwassen honden af en toe iets moeten afleren. Ik ben blij te mogen ontdekken dat afleren bij honden gemakkelijker is dan bij mensen. Onze hondjes moeten vooral afleren van te blaffen om aandacht of hun goesting te krijgen. Ik heb mij in de bib bevoorraad met een paar uitstekende boeken die ik als handleiding gebruik voor de training. Het is een hele kunst om zachtaardig te zijn en je toch niet te laten verleiden door meelijwekkende blikken want dan is alles weer om zeep. Ik hou ervan als een hond zijn plaats kent en dat betekent dat we direct goede afspraken moeten maken.

Toen Lotje en Chelly hier plotseling aankwamen midden in de vakantiedrukte was de regelmaat in ons huisgezin een beetje zoek. Ik heb daar zelf enorm veel last van gehad omdat het mij erg stresseerde. Dus ben ik gewoon begonnen met alles heel goed te observeren en vooral met hun karakters wat te proberen leren kennen, wat ze graag doen en graag hebben en waarmee je ze indien nodig kan belonen. Beiden hebben natuurlijk heel graag een lekker hapje als beloning en een aai over de kop werkt ook heel goed. Chelly kan je bovenop echt heel blij maken met een spelletje. Lotje geniet van buiten te mogen en mee te mogen en ook van gepakt te worden; lotje speelt niet graag. Ik wil eten als beloning liefst alleen maar gebruiken als ze echt iets heel moeilijks moeten doen, zoals stil zijn of eens alleen blijven. Ik ga vandaag ook een ‘kong’ kopen als hulpmiddel bij het leren eens alleen te blijven en niet steeds maar te blijven blaffen  telkens er iemand belt of binnenkomt want dat is echt heel hinderlijk gezien ik beroepshalve veel mensen over de vloer krijg. Ik wil hen ook niet terug in een bench zetten, er zijn een paar kamers die ik wat kan afsluiten en waar ze toch kunnen wennen aan het geluid van de bel en de ‘vreemde’ mensen in het voorste deel van het huis, dit gaan we voorzichtig opbouwen, eerst een kwartiertje en dan tot een uur, langer hoeft niet gezien ik toch zelf ongeveer om het uur een pauze neem om iets te drinken of mijn benen te strekken, in de zomer kan dat er zelfs eens een extra half uurtje rusten in de tuin bij zijn en dan mogen de hondjes natuurlijk mee.

Ik leer hen ook al af en toe eens alleen in de tuin te blijven maar dat vinden ze nog erg moeilijk, voorlopig laat ik de deur bij mooi weer gewoon openstaan zodat ze zelf in en uit kunnen wanneer ze dat willen. Met deze training ga ik vanaf volgende week heel intensief beginnen, tot nu toe heb ik hen geleerd om te wennen aan de normale geluiden van het huis en ook de geluiden van de buren. Chelly stond vanmorgen nog boos naar de scheidingsmuur te kijken waarachter de buren wat ruzie stonden te maken. Ze blafte niet maar zette zich toch schrap omdat ze het zaakje niet geheel vertrouwde…hoe zou je zelf zijn: een sprekende muur?

Wandelen doen we elke middag minstens een uur en soms nog eens extra ’s morgens en/of ’s avonds. De middagwandeling sla ik echter nooit over en ze kennen dat al, het is een rustpunt, net zoals slapen in de afgesloten ruimte beneden elk in hun mandje. Van daaruit gaan we verder proberen een dagindeling uit te bouwen zodat ze leren wanneer ik werk en wanneer ik met hen bezig kan zijn. Ook voor de kinderen geldt dat. Donderdag zijn we te voet naar de school geweest en Victor kreeg hevig protest als hij de school binnenging. Maar dat was snel over met het plezier van de wandeling naar huis die er op volgde.

Morgen is het hopelijk mooi weer voor onze eerste Meutekeswandeling, ik ben benieuwd….

13 april 2008

De eerste Meutekeswandeling zit er op en we hebben zelfs nog heel mooi wandelweer gekregen. De pas werd er goed in gezet want toen het afgelopen was vond iedereen het veel te kort, ’t was nochtans toch 10 km. Chelly had veel succes bij de mannekes en moest ze echt van haar lijf houden, Lotje was iets bedeesder en die heb ik dus maar aangelijnd want ik wilde niet riskeren dat ze zou achterblijven en terug naar de wagen rennen…of toch in die richting.

Mijn hart smolt wel als ik zag hoe die twee tekeer gingen toen ik hen aan Chris of Liliane toevertrouwde om even naar het toilet te kunnen gaan. Ze willen niet meer van mijn zijde wijken, en ik wil dat toch wel opvatten als een teken dat ze blij zijn met hun nieuwe baasje.

Lieve groetjes, ook van Isabel die het heel spijtig vond dat ze er niet bij was. Ik heb er zeer van genoten ondanks de hooikoortsaanval

16 april 2008

Vandaag zijn we met Lotje en Chelly bij onze dierenarts geweest en die heeft ze geregistreerd en alles heel grondig nagekeken. Ze hebben ook allebei hun rabiesvaccin gehad.

Qua gezondheid is alles in orde. De oogjes van Chelly mankeren niets en als ze erg rood zien mag ik er verder euphrasiadruppeltjes in doen. Ze heeft een 2/6 geruis op haar hartje (mitralisklepinsufficiëntie, d.w.z. dat die klep lekt en dat is vooral een probleem als ze te zwaar zou worden) en ze mag gewoon alles doen zonder restricties. Dagelijkse beweging vermindert zelfs de kans dat ze er vroegtijdig last van krijgt.

Hij zegt dat het achterblijven op de wandeling er dus niets mee te maken heeft en waarschijnlijk zal verdwijnen als ze zich aangepast heeft aan haar nieuwe thuis, we hebben intussen ook ontdekt dat het misschien komt omdat ze eigenlijk heel graag speelt en zich dus een beetje verveelt als de wandeling lang duurt. Een speeltje meenemen helpt heel goed, ze rent echt graag achter dingen aan. De knieschijven waren volledig in orde en de andere gewrichten ook.

Lotje heeft nogal veel tandsteen en dat is een probleem want ze houdt niet van kauwen op dingen. We moet het haar proberen te leren want anders zal het tandsteen verwijderd moeten worden. Ze zijn ook reeds allebei op hun goede gewicht en hoeven niet meer af te vallen. Lotje weegt 9,5 kg en Chelly (die wat groter is) 11 kg. Vandaag zijn we begonnen hun voeding te mengen met ‘Farmfood’ en ze lusten dat heel graag dus ze zullen het rap gewoon zijn. De bonen mogen we van de DA weglaten en vervangen door een volledige brokkenmaaltijd als ze meer dan genoeg beweging krijgen. Dit gaan we nu over 2 weken geleidelijk veranderen om hun spijsvertering niet te veel te belasten.

Isabel heeft ook een heel leuk videofilmpje gemaakt en helemaal gemonteerd maar het lukt ons niet om het door te sturen omdat het bestand te groot is. We zullen er wel iets op vinden en als het klaar is dan sturen we het zeker door: het is een nieuw heel grappig spelletje van Chelly, we hebben echt dubbel gelegen van het lachen maar meer ga ik nog niet verklappen…

22 april 2008

Eindelijk is het mooie weer daar! De wandeling vanmiddag was beduidend korter want we hadden het allemaal wat warm. Op een bankje in de zon genoten van een smoske en lekker gedronken van onze drinkbus want die heb ik intussen steeds bij in een rugzakje, samen met hondenkoekjes en kakzakjes, Isabel heeft er zelfs een kam ingestoken want je zou zo eens onverwacht een vriendin kunnen tegenkomen en dan moeten je schatjes er toch als fotomodellen uitzien….

Onze Maya rook water op een km afstand dus had ik niet de gewoonte om dat mee te nemen, maar tijdens de Meutekeswandeling hebben een paar goede zielen onze cavjes te drinken gegeven uit een grote variatie aan veldflessen voor hondjes, zalig toch!
En nu is het huiswerk maken in de schommelstoel, wie geniet het meest? Van een hondenleven gesproken! J

Slabbers en knuffels en tot de volgende keer!

11 mei 2008

Hallo, hier zijn we nog eens!

Inmiddels zijn Lotje en Chelly 2 maanden bij ons en hebben ze samen al hun eerste zak Farmfood leeggegeten. Lotje springt in de schommelende tuinzetel alsof ze is grootgebracht in een circus en Chelly ligt er als een sfinks naar te kijken in het gras, haar voorpoten overeen gekruisd, zo vertrouwd en zo thuis voelt het met ons allen. Op de verjaardag van Isabel hebben ze allebei veel gesnoept en nog op veel meer schoten van meisjes gezeten. En nu wordt het worteltjes knabbelen want de examens zijn begonnen en chocolade is alleen voor de studerende jeugd. Maar volgens deze studerende jeugd helpen de likjes van Lotje enorm goed tegen puistjes en pukkeltjes en zo hebben we voor ieder wat wils. Wij hopen nog lang en gelukkig te leven met onze lieve schatten van mormeltjes.

Groetjes!
tine