Cavalier King Charles wandelclub

Adoptie Liro

Foto’s van Liro, de jongste Ruby uit Wallonië, geadopteerd in St Truiden

Liro2 Liro LiroOpZetel Liro2393 Liro2296 Liro2295 Liro2282 Liro6 Liro4 Liro3

Verslag van Renata

Hoe het allemaal begon….

Ik las al enige tijd mee op de cavalierpage maar had me er nog niet aangemeld als lid. Tot op een dag, 21 augustus. Ik wou reageren op een topic en besloot me lid te maken. Ik vermeldde in dat bericht dat ik op zoek was naar een ruby herplaatsertje, niet aktief maar als het mijn pad zou kruisen zou ik niet aarzelen. Dan zou mijn kwartet compleet zijn.
De volgende dag stond er al een oproep voor mij op de page van Lilianne, zij wist ruby cavaliertjes zitten. Na een mailtje kwam ik te weten dat het over ruby reutjes ging en 1 black and tan. De jongste was 7 maanden, de oudste 2,5 jaar.
Mijn voorkeur ging eigenlijk uit naar een teefje omdat mijn black and tan Luka een dominant kereltje is.
Via Lilianne had ik een telefoon nummer gekregen die de eigenaresse goed kende.
Van haar vernam ik het verhaal waarom de hondjes weg moesten. Naderhand contact gehad met de eigenaresse en ik besloot om een kijkje te gaan nemen. Het was oorspronkelijk pas de bedoeling een hondje in huis te nemen vanaf half september omdat ik in de eerste week van september nog 2 operaties moet ondergaan. Er is oppas voorzien voor de hondjes maar wist niet of het voor de nieuwkomer goed zou zijn.

Toen iemand vinden die me naar Wallonië zou rijden en de reddende engel was Lilianne. We zouden Luka en Laïka (mijn tricolour teefje) meenemen om te kijken of het zou klikken. Lady (het blenheim teefje) was aan t logeren omdat ze loops was. En niet te vergeten mijn dochters die meegingen!

Zaterdag 25 augustus

Na een best wel lange maar toch hele aangename rit daar aangekomen. Ik had me heel veel voorgesteld maar wat ik daar zag, daar heb ik eigenlijk weinig woorden voor!
16 cavalierkes in een binnenruimte van enkele vierkante meters… een stuk van de woonkamer was ervoor “ingericht”. Er was een luik zodat ze naar buiten konden in een grote tuin, dat wel maar binnen zaten ze eigenlijk veel te dicht op elkaar. Het rook er niet bepaald fris en op de vloer waren duidelijk sporen te zien van ontlasting en urine. Cavaliers met klitten in hun oren en staart, echt erg om te zien. Mijn hart begon al pijn te doen.
Het jongste ruby’tje werd uit de binnenruimte gehaald en op de grond gezet. Luka maakte zijn reputatie van dominant kereltje waar! Blaffen… tot schuimbekken toe! Echt overtuigd was ik toen niet.
Hebben we mijn hondjes en het ruby’tje buiten gezet op het gras en dat ging al een heel stuk beter. Luka kalmeerde en bekeek op een gegeven moment het “kleintje” al niet meer. We merkten wel dat hij iedere keer terug naar binnen wou lopen. Weinig mensen gewend, dat was wel duidelijk! Bang en bibberend liet hij de aaikes van ons wel toe maar het was heel goed te zien dat hij het helemaal niet gewend was! Ook de andere ruby’tjes werden er nog even bij gehaald en daar hetzelfde verhaal; bang, teruggetrokken, naar binnen willen lopen.

En toen kwam de hartverscheurende keuze… hem daar laten tot half september of hem gelijk meenemen. Ik kon het niet over mijn hart krijgen hem nog een dag langer daar te laten, wat zeg ik? Nog geen halve dag! Lilianne polste voorzichtig bij de eigenaresse omdat die eigenlijk ook had gevraagd niet te snel hem te willen laten gaan. Waarom is mij eigenlijk nog steeds een raadsel. Ik dacht in eerste instantie dat het was om gepast afscheid te nemen van hem maar toen we vertrokken kreeg Liro nog geen aai over zijn kopje!

De autorit terug verliep heel goed! Luka was kalm en ook Laïka rustig in slaap gevallen. En Liro? Die liet de aaitjes van mijn dochters rustig over zich komen en viel zowaar in slaap. Hier gekomen ze allemaal buiten gelaten. Ik dacht dat Liro wel erg moest plassen maar dat heeft uiteindelijk nog een hele tijd geduurd.

Hij installeerde zich al lekker in een hoekje van de bank maar keek toch wel schichtig om zich heen als er iemand passeerde. Mijn jongste dochter was tv aan t kijken en ook daarvan schrok hij.

Zondag 26 augustus

Nu we een volgende dag zijn ben ik nog blijer dat ik hem daar niet heb gelaten!
Hij heeft vannacht heel goed geslapen, heeft zich even laten horen toen hij in de bench zat maar dat was na 5 keer blaffen al weer over. Niets in de bench gedaan, netjes gaan plassen buiten.
Maar eten wilt hij niet! Ook gisteren heeft hij hier maar héél weinig gegeten. Het is nochtans eten wat ik heb meegekregen. Daar was hij gewend dat er een grote bak eten stond waar alle honden uit aten. Ik heb puppy brokjes meegekregen maar kreeg hij dat ook wel?

Hij is eigenlijk heel lief, komt ook al lekker knuffelen maar ik vraag me af wat het beestje allemaal heeft moeten meemaken. En het is heel goed te merken dat hij weinig gesocialiseerd is, van werkelijk alles schrikt hij! Hij heeft ondertussen wel al kennis gemaakt met de pootjes van Noppes, de kat! Die stelde zijn begroeting niet echt op prijs.

Vanmorgen schudt hij ook veel met zijn kopje, dat deed ie gisteren niet. Ik vermoed oormijt. Vandeweek toch de dierenarts laten komen en hem grondig laten nakijken.
Oh ja, en last but not least…. Luka deed net pogingen om met hem te spelen….
Het lijkt erop dat Luka het goede voorbeeld wilt geven voor zijn kleine broertje. Ze hebben ook al saampjes gespeeld en dat doet Luka heel erg rustig. Als ik soms zie hoe hij tegen Laïka te keer gaat… nu met Liro doet hij heel erg op zijn gemakje. En het lijkt alsof Luka rustiger is geworden.
Luka is voor Liro wel de held denk ik. hij volgt hem naar buiten om tegen de buurhond te staan blaffen…

Maandag 27 augustus

Ik kan het niet genoeg zeggen, een heel fijn broertje hebben we erbij gekregen.
Je ziet hem openbloeien als ik het zo mag zeggen, kwispelt volop, loopt ons al springend achterna. Komt zijn knuffeltjes en aaitjes vragen. Echt een schatje!
En ik die problemen verwachtte met Luka.. helemaal niets van! Integendeel, Luka lijkt echt rustiger te zijn geworden. Hoe het kan of wat hij denkt weet ik niet maar het is wel merkbaar.
Laïka blijft zelfs van Liro’s etensbakje af, raar maar waar. Als ze anders de kans krijgt om eten van de anderen af te pakken zal ze het zeker niet laten. Zou ze voelen en weten dat Liro te mager is met zijn 5,4kg en dus flink moet eten?
Lady haar loopsheid is al enkele dagen gedaan dus volgende week komt ze terug naar huis. Ik ben benieuwd naar haar reaktie maar daar verwacht ik eigenlijk absoluut geen problemen mee.

Dinsdag 28 augustus 2007

Volgens mij zijn ze nog nooit ontwormd. En ik vermoed dat Liro oormijt heeft. Ontvlooid heb ik hem intussen en ga hem vandeweek een bad geven. Echt fris ruiken doet hij niet maar daar kan hij natuurlijk niets aan doen.

Hij is wel zindelijk, daar was ik eigenlijk wat bang voor.

Het is een echt schatje want navenant de socialisatie te wensen heeft overgelaten en hij heel wat aandacht heeft moeten missen is het een echte knuffelkont. Je ziet hem echt genieten van de aandacht. Ik wil hem al niet meer kwijt!! Wel schrikt hij van alles wat hij niet kent en dat is heel wat! Zelfs de koffie die staat te pruttelen. Maar ook een stoel die wordt verschoven, bestek dat rammelt in de schuif….

Ik heb ook het vermoeden dat er mss niet zo zachthandig mee werd omgesprongen. Als je je hand naar hem uitsteekt om te aaien en hij heeft het niet door, krimpt hij helemaal in elkaar met staart tussen de poten. Als hij dan merkt dat hij geaaid wordt, ontspand hij zich weer.

Een chip heeft Liro niet, de inentingen zijn niet gebeurd maar van de andere 3 weet ik het niet of ze een chip hebben. Ik vermoed van niet aangezien de mevrouw ook de nestjes niet heeft aangegeven.

Woensdag 29 augustus 2007

Ik heb Liro laten nakijken door de DA. Er is idd een klein beetje oormijt maar niet heel veel. Zijn oogjes tranen wat waarvoor ik zalf heb gekregen. Voor de rest is hij wat magertjes maar toch geen lichamelijke afwijkingen.

Voor de rest doet hij het super super goed! Hij begint al wat ondeugend te worden, zoals het hoort voor een hondje van 7 maanden. Hij begint ook te spelen met zijn “grote broer”; echt kostelijk om te zien. Zindelijkheid alles ok, hij doet helemaal niets binnen! Slapen ook geen enkel probleem. Eten doet hij maar je ziet dat hij gewend is om uit een grote bak te eten die voor alle honden was. Hij neemt brokje per brokje en gaat dat op een afstandje van zijn bakje opeten, rondkijkend of er toch niemand iets afpakt van hem. Maar dat is al wel gebeterd op enkele dagen dus dat komt helemaal in orde.
Oh ja, en nog een voorbeeld dat Liro begint los te komen: er stond hier een beker melk op de salontafel, nog van de jongste. Heeft ie net gedurfd om de beker te nemen, de inhoud op de grond te morsen (natuurlijk) en lekker de melk staan op te likken. De anderen doen dat niet, die weten dat het niet mag maar hij had er al heel de tijd naar zitten kijken en eindelijk durfde hij! Heb wel foei gezegd maar ik vond het kopje dan weer zo grappig dat ik eigenlijk niet echt boos kon zijn.

Zaterdag 1 september 2007

Waar is dat stille, teruggetrokken en bange hondje gebleven dat ik zaterdag adopteerde? Hij is nog maar 1 (!!!) week hier en gedraagt zich alsof hij hier al 3 maanden is. Hij wordt koploper in deugnieterij uithalen denk ik, samen met zijn grote broer Luka! Samen mijn woonkamer onveilig maken door te ravotten, springend van de ene zetel naar de andere. Wel kijkt hij regelmatig naar me net alsof hij wilt vragen of hij het toch wel mag doen. Ja hoor, leef jezelf maar uit kleine Liro! Ik geniet er zelf met volle teugen van! Als ik Liro zo bezig zie en ik denk aan vorige week zaterdag, voel ik me zo enorm goed dat ik hem toch heb meegebracht.
Het schrikken is nog niet helemaal weg natuurlijk, maar ik heb er een heel goed oog in. Ook begint hij wat aan te komen, het halsbandje dat we voor hem hebben gekocht, kunnen we al een gaatje losser doen! Zijn eetgedrag is ook veranderd, het is niet meer brokje per brokje eruit halen maar blijft al eventjes bij zijn bakje staan.
Als ik zijn naam roep komt hij al afgestormd, enkel als hij ziet dat ik de tubes zalf voor oogjes en oortjes vast heb moet ik hem gaan halen. Daar is hij niet zo gek op maar ja, dat zijn mijn andere hondjes ook niet.

Waken dat hij doet!! Hij waakt zelfs voor de buren mee. ’s avonds als het donker is moet er niemand meer daar door de tuin lopen of hij slaat alarm. Mijn buurman vond het kostelijk maar ik ben nog niet zeker of hij dat kostelijk gaat blijven vinden.
Met 2 buurhonden gaat het geweldig goed, een engels bulldog en een mopshondje. Met het andere buurhondje, een jack russel, gaat het wat minder maar die doet zelf ook verwoede pogingen om hem af te schrikken.

Maandag 3 september 2007

Vanochtend heel druk hier natuurlijk, de kinderen moesten immers weer naar school en Liro wist niet wat hem overkwam volgens mij. Hij zag me heen en weer racen door het huis om de boekentassen, ontbijt en lunchpakket voor de kinderen klaar te krijgen. Dat was hij niet gewend natuurlijk, toen hij hier kwam was het nog vakantie. Hij durfde precies niet om zijn aaikes te komen vragen zoals de andere ochtenden. De anderen kennen dat natuurlijk wel dus die zaten ook weer “braafjes” te schooien toen ik de boterhammen stond te smeren in de keuken. Liro bleef echter in de bench zitten om het allemaal maar rustig eens af te wachten wat er in hemelsnaam zou gebeuren. Echt gerust was hij er niet op!

Heb ik ze daarnet een denta-stick gegeven, Liro wist ook daar niet wat mee aan te vangen; het proefde blijkbaar wel lekker want hij zat er de hele tijd aan te likken. De anderen hadden hun stick al lang op en probeerden dichterbij Liro te komen om het af te pakken maar dat liet “het kleintje” absoluut niet toe! Groot gelijk!

Donderdag 6 september 2007

Vanaf vanmorgen is ons gezinnetje terug compleet. Lady is teruggekomen van haar logeerpartij en het weerzien was superfijn natuurlijk.
Ik was heel erg benieuwd hoe zij en Liro op elkaar zouden reageren maar daar moest ik me dus totaal geen zorgen over maken. Dat ging gelijk niks. Alleen van Luka wou ze niet weten. Zou ze beseffen dat het door hem kwam dat ze moest gaan logeren?

Gisteren heb ik duidelijk gemerkt dat Liro me echt wel als “zijn” vrouwtje beschouwd. Ik kwam thuis na 2 dagen ziekenhuis en ik werd natuurlijk uitbundig begroet door mijn matekes. Ik ging op mijn hurken zitten en Liro was de eerste die me zowat in mijn nek sprong van blijdschap! Dat deed me zoveel deugd, daar zijn bijna geen woorden voor. Na 1,5 week en al zoveel liefde en genegenheid van dat beestje krijgen..Ongelooflijk! Hij bleef me naderhand ook een hele tijd volgen, precies bang dat ik terug zou vertrekken.

En eten doet hij nu dus heel erg goed. Hij loopt niet meer weg van zijn bakje, eet het netjes in 1 keer leeg.

Volgens mij gaat het hier wel “jongens versus meisjes” worden. Een fotootje dat ik vanmiddag heb gemaakt van hoe ze lagen te slapen op de bank laat dat ook zien. De jongens langs de ene kant van de zetel en de meisjes langs de andere kant.

Maandag 15 oktober 2007

In al die tijd is Liro er enorm op vooruit gegaan. Het is een speelse jonge hond die volop zijn grenzen aan het verkennen is. Er zijn een paar dingetjes wat meer tijd nodig zal hebben. Ten eerste wordt hij niet zo heel graag opgepakt. Van An hoorde ik dat de andere hondjes dat ook hebben. Toch houdt hij héél erg van knuffelen en spelen. Als ik mij op de zetel zet is hij als eerste die een lekker plekje zoekt op mijn schoot. ’s Morgens is hier een soort van ritueel; als de kinderen hun boekentassen klaar zijn en de hondjes hun eten hebben gehad, drink ik altijd nog een tas koffie voor ik de kinderen ga wakker maken. Eerst zaten er 3 cavjes heel dicht tegen mijn benen aan en als ze bloot vel zagen kreeg ik een wasbeurt van jewelste. Liro heeft dat ook overgenomen…

Nu begint hij ook de hondespeeltjes te gebruiken, iets wat hij van te voren niet kende en er dus wat speelgoed sneuvelde van mijn jongste dochter. Gooi spelletjes (met de bal wel te verstaan :-)) vind hij prachtig maar met het touw het trekspelletje, dan laat hij heel snel het touw los.

Ook het wandelen aan het leibandje vordert heel langzaam. Ik ben nu wel begonnen met Lady dan ook mee te nemen zodat hij misschien wat meer op zijn gemak is. Maar hij schrikt werkelijk van alles.

Zijn grote held is nog steeds Luka alhoewel hij ook heel graag met Laïka speelt en haar enorm kan uitdagen. Hij doet Luka met zowat alles na. Luka heeft wat dominantieproblemen en begon binnen te plassen. Liro heeft het ook enkele dagen gedaan.

Als de teefjes hebben geplast gaat Luka er nog overheen plassen, Liro doet dat nu ook. Het lijkt een wedstrijdje aan t worden wie er het laatste kan plassen 🙂

Kortom, alles gaat hier nog super! Liliane is zaterdag hier geweest en heeft het verschil gezien. Ze zei dat hij er heel goed uitzag. Hij blijft wat aan de magere kant alhoewel hij toch flink eet. Maar hij speelt ook heel veel dus zal het even duren voor hij op zijn gewicht is.