Cavalier King Charles wandelclub

Meuteke wandeling Rijkevorsel B & C groep 11-02-2007

Verslag : Chris Lamers
Fotoreportage : Staf Vermeiren

En verleden keer in Diest dachten we dat het nu zou sneeuwen! GIETEN, GIETEN EN NOG EENS GIETEN! toen we vanmorgen opstonden tenminste. Enkele Antwerpenaars in onze groep waren de eersten om af te bellen. Ik kan het geen kat kwalijk nemen en bedenk dat onze Bink en ons Wiske vandaag wel eens alleen zouden moeten wandelen. Wij moeten er in ieder geval zijn, dus goed voorzien tegen de regen en de rukwinden van 80km/uur (zoals voorspeld op de website van het KMI!) trekken we richting Rijkevorsel. En als er niemand opdaagt dan eten we een pannekoek en trekken we terug huiswaarts.

Eens aangekomen wachten ons al enkele blijde gezichten op! En ik maar denken dat het weer de bepalende factor is op onze wandelingen. Gelukkig ben ik mis, en is het de vriendschap die mensen telkens weer op Cavjeszondag bij elkaar brengt. En hoe verder ze wonen hoe vastere klant ze zijn op onze wandelingen. Ze komen langzaam allemaal binnen : Limburg is weer present, Oost-Vlaanderen en Vlaams Brabant zijn er ook weer bij en Antwerpen in weliswaar mindere mate. En zoals beloofd hebben ze zich om ter mooist uitgedost met hoeden om de concurrentie met Jef aan te kunnen. Die had de zijne nu niet op wegens de voorspelde storm en rukwinden! Bekijks zullen we genoeg hebben. Onze (vr)olijke bende gaat in beraadslaging over welk parkoers we zullen aandurven. Odie en Prutske wonen net om de hoek, en weten wat ons te wachten staat. Hun baasjes besluiten om het bij een pannekoek te houden en weer huiswaarts te trekken na de verbroedering. Een deel gaat de 7km uitproberen, maar het overgrote deel kiest in een vlaag van overmoed de 12km.

En zo gaan we op pad, de regen is immers gestopt. De vriendelijke voorzitter van WSV de Noorderkempen René Voet, wijst er ons nog eens extra op dat de eerste 2,5 km door privé terrein loopt, en we zeker onze hondjes aan de leiband moeten houden. Het is eigendom van de Boerenbond en wordt verpacht aan een jachtvereniging. Het stuk sluit aan op de Blackheide en is omzoomd met een hoge draad zodat de herten zich te pletter lopen als ze trachten te ontsnappen aan hun belagers (dat noemen ze dan sport). De wandelpaden zijn herschapen in modderpoelen, ontstaan door de regen van afgelopen nacht en het geploeter van onze voorgangers. Ook brede bandsporen getuigen hier van vierwielers die de boel komen omploegen.

Net als we de bedenking maken dat dit een erbarmelijk idee is op een officiële wandeldag zien we in de verte de boosdoener opduiken! Het slijk spat aan alle kanten vanonder de wielen. Onze drie jonge meiden vluchten enkele meters het bos in, wij wijken met onze hondjes uit richting weide. Op onze hoogte vertraagt de jeep (wij denken uit beleefdheid) we worden grondig getaxeerd door een Boswachter met een kop als een oorworm!!! Hij is in de onmogelijkheid om een opmerking te maken, wat gezien zijn zure kop, hem duidelijk spijt. Hij geeft terug gas, en ziet plots onze drie schoonheidskoninginnen tussen de takken staan. Hij opent zijn raam en snauwt “op de weg of thuisblijven!” de meisjes schrikken en gaan gedwee in zijn bandsporen staan. Wat heeft die vent een geluk dat hun papa’s vooraan lopen en heel de zaak niet gehoord hebben. Tegen de tijd dat die op de hoogte zijn, scheurt de griezel weg, de baan nog verder omploegend om het de volgende wandelaars nog moeilijker te maken. Zou zo iemand een partner hebben? In dat geval mevrouw, aanvaard met deze, onze oprechte en innige deelneming.

Maar laat dit de pret niet bederven. Onze Cavjes lijken na korte tijd zwarte biggetjes, maar zij die steeds op post zijn, zijn ook heel wat geroefel gewend en laten het niet aan hun Cavjeshart komen. Hoe vettiger hoe liever lijkt de boodschap, en enkelen rollen zich zowaar onderst boven in de modder van het plezier. Tijd om de foto “smerige hond” te trekken. Allemaal op een rijtje het buikje laten zien aan Staf. Wiske doet dit voor het eerst, en denkt zowaar dat ze voor een Fotoshoot staat, ze blijft maar poseren tot ze nog alleen op de foto staat. Ze heeft dan ook het properste buikje!

En geen druppel regen valt er te bespeuren, de enige hinder is het zware parkoers. Door de modder is het al even vermoeiend als een duinenwandeling aan onze Vlaamse Kust. We halen geen 4km/uur, de groep die de 7km doet zal aan de eindmeet wat langer op ons moeten wachten! Op de rustpost is het overvol, geen stoel meer vrij. Wat hadden ze gedaan als het zonnetje had geschenen? Je mag er rekening mee houden dat de opkomst dan eens zo groot zou geweest zijn. We gaan dan maar buiten op het muurtje zitten. De enige regenbui van de dag vindt net nu plaats. Wat een geluk, nu kunnen we met onze soep en boterhammetjes schuilen.

De omgeving is ronduit prachtig. Staf legt het ééne juweeltje na het andere vast op de gevoelige lens. Onze Cavjes kunnen de rest van het parkoers los lopen, het landschap is uitgestrekt, de bossen dicht. Echt mooi, wat moet dat niet zijn in de zomer? Je waant jezelf zowaar in het buitenland. Maar neen, dit is Vlaanderen! de zielige boswachter van het eerste uur incluis.

Op de rustpost vernemen we dat een dame wiens schoothondje los liep op het bewuste jachtterrein een niet onzachte aanvaring met dezelfde griezel heeft meegemaakt. Hij grabbelde haar hondje vanonder haar neus, smeet het in de Jeep onder de dreiging dat hij het beestje zou afschieten. Gelukkig heeft de paniek haar niet tegengehouden om naar de deur van de jeep te rennen en haar lieveling te bevrijden. Eén van onze leden is politieagent, en weet te vertellen dat dit beslist onwettelijk is. Privé terrein of niet, hij moet met zijn poten van iemand anders zijn hond blijven. Hij mag enkel manen het dier aan de leiband te leggen. Tenslotte werd er toelating verleend om te wandelen op die plek. Een andere hondenliefhebber mengt zich in het gesprek en stelt voor met zijn twee grote zwarte en gevaarlijk ogende honden, en onze groep kleintjes even het parkoers terug te doen en de boswachter mores te leren. Onze heren zijn direct akkoord om de jeep te kantelen en de boswachter vast te binden aan een boom. Gelukkig zijn daar de echtgenotes die de gemoederen kunnen bedaren.

René Voet vertelt ons dat de opzichter een aardig man is die heel gedienstig toegang verleende tot het gebied, maar beslist niet weet hoe zijn personeel tewerk gaat. Bij deze weet U het mijnheer Wouters!

Aan de eindmeet worden we opgewacht door onze C-groep met pannekoeken en koffie, en natuurlijk de nimmer ontbrekende Leffe, Grimbergen of Trappist. Vanaf heden is de hoed ingeburgerd in ons Meuteke. Eender hoe kleurrijk of sober die wel is. Bijna iedereen heeft er eentje op.

WSV de Noorderkempen uit Hoogstraten heeft zijn beste beentje voorgezet. Alles was heel goed verzorgd, het parkoers goed aangegeven en de omgeving prachtig gekozen. Proficiat mannen, als jullie nog eens iets organiseren op een tweede zondag van de maand zullen we beslist present zijn.

We zien mekaar weer in Herne, dat is voor de meesten onder ons een heel eind rijden. Maar we hebben het er voor over. Het zullen dan ook mattentaarten en Kriek van het vat worden. En zo leren we Vlaanderen kennen in al zijn aspecten.

Deden mee

Ayla, Bink, Bruce, Cleo, Droopy, Indy, Odie, Prutske, Rhanny, Snuffel, Trixie, Wiske