Cavalier King Charles wandelclub

Adoptie Wiske

Verslag en fotoreportage : Chris lamers

De week voor Kerstmis 2006

Elke belt mij, ze is dierenarts en tevens onze schoondochter. Ze heeft een triest verhaal.

Drie jaar geleden kwam een fokster in haar buurt wonen. De vrouw worstelt met een zware vechtscheiding. Ze hield de kennel samen met haar man. Maar sinds die weg is, runt ze de zaken alleen. Ze moest wel verhuizen, want de woning moest verkocht worden.

Drie jaar lang gaat alles relatief goed. Dan krijgt ze plots inspectie over de vloer. Ze is er gerust in, ze heeft haar vergunningen. Maar wat blijkt? De vergunning is niet geldig in de nieuwe woning. Die is te dicht tegen de dorpskom en haar milieuvergunning was voor verder op de buiten. Ze mag nog maar 10 hondjes houden en ze heeft 19 kleine pagadders rondlopen, nestjes niet meegerekend. ShiTsu’s, Maltezers en Bichon Frisee.

Met de echtscheiding staan de financies op een laag pitje, er moet gekozen worden wie wel en wie niet kan blijven. Elke krijgt de bittere opdracht de 4 oudste fokteefjes te euthanaseren, dat is goedkoper dan naar het asiel brengen, en wie wilt er nog een hondje van meer dan 10 jaar oud?

Ze heeft er al drie een slaapspuitje gegeven in afwachting van een dodelijke prik, de vierde zit te kwispelen tussen die drie veroordeelden, Elke wordt weekhartig, kijkt nog even in het boekje om te zien wie het is, en ziet dat deze ShiTsu amper 4 jaar oud is. Ze belt de fakster om te vragen of het geen vergissing is. Neen, geen vergissing. De ShiTsu heeft drie nestjes gehad, en telkens krijgt ze na de bevalling een baarmoederontsteking. Gevolg, geen melk voor de puppies, veel miserie om ze groot te krijgen. Dus verliespost, en afvoeren.

Maar daar is dan schoonmama, voorzitster van een Cavjeswandelclub, en ze stelt haar hoop in mij. Want in de week tussen Kerst en Nieuw komen er nog eens vier om te euthanaseren. Ze weet niet op welke basis de fokster dan haar keuze zal maken over wie wel of niet mag blijven leven. De oudjes zijn er in ieder geval uit. Er wachten nog 4 Maltezers en Bichon Frisee op het dodelijke spuitje.

Dat is ook dierenarts zijn. Als zij het spuitje niet geeft, wie weet hoe komen ze dan aan hun einde.

Ik weiger het trieste aanbod op onze website te zetten. Hard, maar ik krijg via die website erg veel trieste verhalen. Straks moeten we Rothweilers gaan plaatsen! Ik wil geen precedent scheppen. Alleen Cavaliertjes komen op de website om ter adoptie aan te bieden. Neemt niet weg dat ik er ’s nachts wakker van lig. Ik beloof haar in mijn privé kring te zoeken naar adoptiebaasjes. Zij doet van haar kant een flinke tegemoetkoming voor de sterilisatie en de spuitjes.

24 December,

Met de ShiTsu op weg naar schoonfamilie, vrienden, kennissen. Prachtig rasbeest met indrukwekkende stamboom, maar een ShiTsu moet het nu eenmaal van zijn pels hebben. Ze ruiven niet, net als Maltezers en Bichons moeten ze naar de kapper. En ze ziet er niet uit! Helemaal  kort in happen geschoren voor de praktische kant van de zaak. Het beetje uitgegroeide  pels is aan de pootjes roze afgevret, want de koten werden met bleekwater ontsmet. Ze lijkt een varkentje met roze pootjes en een veel te klein hoofdje (alles er af zelfs haar snor en oortjes) Ik krijg ze niet geplaatst, hoe lief ze ook is.

Ik argumenteer : ze blijft niet zo! Ze krijgt een mooie vacht, ze heeft een indrukwekkende stamboom!

Maar het mag niet baten, daarbij komt dat ik uit een familie kom waar honden steeds aanwezig zijn. Iedereen is voorzien….en dat geldt uiteraard zeker voor de familie en kennissen van een DA.

Jef is mijn rede, ik heb alleen een hart, in mijn kop zit op zo’n moment niet veel. Jef gebiedt mij geen hond meer te adopteren, we hebben al drie adoptiepoezen, en Bink was ook niet gepland (niet dat we daar spijt van hebben). Daarbij er zijn al zoveel cavaliertjes geweest, toch geen ShiTsu zeker! Zo eentje met een strikje op haar kop! Met zo’n ratje gaat hij niet wandelen.

Maar nu heeft ze geen strikje, is ze hondslelijk, een van de vier varkentjes die opgegeten worden door de boze wolf, ze kijkt al even bang. Ze heeft een naam die ze zelf niet kent : Zohra. Ze kent niets, ze durft niet uit de bench want dan overkomt haar beslist iets naars: een spuitje, een dekking, een scheerbeurt, pupjes afpakken enz…Een leibandje is iets waar we heel erg onderuit willen, plassen doen we wel als we op het beton gezet worden (waren de koten in beton?)

Kerstdag :

Ze zit nog hier. Bink is verliefd tot over zijn oren! Hij heeft het nu eenmaal voor kleine vrouwtjes (Emma van de cavjesID) Als hij ze helemaal heeft natgezabberd, wordt hij te enthousiast, ze haalt even uit met een bliksemsnelle hap zonder geluid, ze kijkt terug heel onschuldig recht voor zich. Niets gebeurd! Bink kijkt heel verwonderd, maar houdt op met aandringen.

Ze kijkt op naar Jef alsof hij een God is! Als hij ze meeneemt naar de oprit om haar plasje te doen, wijkt ze geen 50cm van zijn benen. Dat is nu toch een superlief hondje he! Moppert hij. Hij kijkt de rest van de dag wat vies (zijn geweten knaagt) Ze drukt zich stevig tegen hem aan als ze opgepakt wordt. Met een hopeloze verliefde blik probeert ze Jef’s hart te vermurwen.

Ze komt prima overeen met onze Perzische poes Manon, snoet tegen snoet maken de twee platsmoeltjes kennis. Sirha , onze muizenvanger trekt er zich niets van aan. Zij neemt haar taak als jager serieus en moeit zich niet met al dat gedoe. Puma, de kater, en tevens Binks beste speelkameraad, denkt dat hij de kleine nieuwkomer wel baas kan, hij lanceert een cani-cross waarbij hij over de hoek van de nieuw aangelegde (diepe) vijver springt. Zijzet de achtervolging prompt in, mist de oversprong met haar korte pootjes en plonst het ijskoude water in. Jef panikeert, want ze gaat kopje onder, hij vist in het water, maar plots plopt ze wat verder boven, net buiten Jef’s bereik, ze zwemt gezwind naar de overkant waar Jef (zo wit al een kommeke melk) haar bovenvist. Ze heeft zijn hart gestolen! Dapper dat dat kleine wurm is om zich te meten met een ervaren kater van hetzelfde gewicht!

Tweede Kerstdag :

Elke belooft schoonpapa dat Zohra een volledige make-over krijgt. Ze wordt gesteriliseerd, navelbreukje wordt hersteld, nageltjes bijgewerkt, tandjes grondig gepoetst en ontstoken tandvlees behandeld (haar adem ruikt vies). Ik zoek foto’s op het internet hoe een ShiTsu met vacht er uitziet… Ha neen he, geen strikje he! Nee nee schat, zo’n sportief rond kopje. Zodat haar hoofdje groter is dan haar lijfje! Met bottekes aan zoals het hoort. Beetje warrig kapsel, zoals een Boomerke. En Zohra? Dat is een naam voor een grote loebas. We willen een gewone naam. Zullen we haar Wiske noemen? Die is in de stripverhalen ook ondernemend. Bink en Wiske, klinkt lekker gewoon. En tenslotte komt Wiske van Louiza! Chique toch. Spijtig dat we onze Bink niet Jip genoemd hebben. Dan hadden we nu Jip en Janneke! En van die stamboom die met een Z moet beginnen trekken we ons niks aan.

27 december

Ik bedenk dat ons hart groot genoeg is om niet alleen Cavaliers graag te zien, Wiske wordt dan maar een huisgenootje. We zullen haar langzaam trainen, we hebben tenslotte een trainingsschema voor hondjes bij de hondenweetjes op de website staan, en lukt het niet op de wandeling, dan blijft ze die dag maar bij de buren.

29 december

De fokster wist dat ze in januari terug inspectie mocht verwachten. De inspectie is gisteren geweest, moeten die hondjes nu echt dood? Kunnen ze haar niet de tijd geven om ze ergens te plaatsen? Ze denken waarschijnlijk dat als ze niet dood zijn, ze terug zullen gaan naar de fokster. Zit haar ex hier voor iets tussen? Vlug wordt besloten een Bichon Frise van 2 jaar, een wit poedeltje van 5 jaar en een mini Maltezer van 10 jaar naar de spuit te verwijzen. De Bichon blijft steeds leeg na een dekking, en ze stopt met het kweken van poedels wegens uit de mode. De Maltezer is haar eerste hondje, ze heeft hartpijn en wilt haar geplaatst zien…voor de overigen is ze niet zo gevoelig. Zaken zijn zaken, niet opbrengen, de spuit.
De volgende selectie gebeurt begin januari. Wie weet wie volgt er dan…
Mag allemaal niet baten, de boete is een feit, er zijn er te weinig dood gemaakt! Ze moet gaan lenen om de forse boete te betalen. Niet dat we zo’n medelijden hebben met de foksters, wel met haar hondjes.
De hondjes zitten bij Elke, we doen ons uiterste best om ze alle drie te plaatsen. En er komen er volgende week dus nog bij…

31 december

Ze heeft haar tweede badje gehad, sinds ze bij de fokster weg is. Een lotion met nertsolie op haar pelsje, en een pulletje aan om de happen in de pels te verstoppen. Haar vachtje groeit verbazend snel. Er komt model in haar kopje.

Wiske is mee geweest naar de avondwandeling en naar de levende Kerststal. Alles nieuw en heel overweldigend, ze kroop in haar schulp. Veel volk op de verzamelplaats, kennis gemaakt met heel wat cavjes, twee grote paarden, en allemaal mensen die haar willen aaien. Ze is maar stilletjes, heel anders dan het levendige ding thuis. Maar het zal wel beteren. We hebben een draagzak mee, ze is nog niet voldoende geoefend. Ze houdt heel de avond haar plasje op, bij thuiskomst zit ze bijna een volle minuut te plassen op de oprit. (las ik dat niet eerder bij Odie?)

14 januari 2007

Wiske is mee geweest naar de wandeling in Diest! Lees het wandelverslag van 14 jan 2006.
Ze is gedurende de dag zindelijk zolang er iemand toekijkt. Ze doet het echt voor ons, zijn we uit de kamer, dan plast ze weer vrolijk waar ze staat. Baasje weg = bevel weg.

4 februari 2007

Wiske heeft vandaag een wandeling van 18 km gedaan, ze kan vanaf nu volwaardig meestappen op Cavjeszondag.
Ze is volledig zindelijk, zowel ’s nachts als overdag. Ze heeft begrepen dat we niet willen dat ze plast in onze nest! Ze vraagt het nog niet, maar houdt wel alles op tot we haar buiten laten. Ook als ze het baasje of vrouwtje niet ziet (’s nachts). En in tegenstelling tot een pup, heeft ze een erg grote blaas en kan ze lang ophouden.

Hoe zijn we er in geslaagd een hondje van 4 jaar oud op één maand tijd zindelijk te krijgen?

Ze was een hok gewend, ze at haar eigen uitwerpselen op om haar slaapplaats zuiver te kunnen houden. Haar pels was grauw, haar pootjes roze van het bleekwater.
Wat een verschil met nu! Eerst zochten we uit wat ze zelf als de ultieme beloning beschouwde. Het was geen snoep, ze wou niet alleen buiten, niet alleen….zo snel mogelijk terug binnen zijn was haar ultieme streven. Dus gingen we samen met haar buiten onder constant herhalen van hetzelfde trefwoord : plasje doen. Van zodra het plasje (per ongeluk) gebeurde, holden we samen naar binnen, grote knuffel, nog grotere knuffel, want spelen kent ze nog niet.
Zodra ze dat begrepen had, en vlug plaste om weer vlug terug binnen te zijn voor de knuffel, hebben we haar alleen buiten gestuurd (samen met Bink) maar zonder baasje of vrouwtje. Constant zeggend vanachter het raam : plasje doen!
Zodra ze dat begreep kon het geluk niet op! Snelle plas en joepie weer terug binnen voor de knuffel.
’s Nachts was moeilijker. Ze houdt haar plasje op tot ’s morgens als ze in een bench zit. Maar loopt ze los met Bink, dan plast ze ’s nachts nog in huis. De knuffel is immers niet in de buurt.
Dan zijn we ’s morgens met “Foei” begonnen als ze stond te kijken hoe ik de boel moest opkuisen. Geen knuffel, maar boze foei. Op één week had ze begrepen dat de knuffel ’s morgens uitbleef als ze in huis gedaan had.
Het eten van de eigen uitwerpselen is vanzelf gestopt na 3 weken. Ze merkte immers dat wij ze wegnamen.
Wiske was zindelijk!

TOT SLOT :

Wiske is een volwaardig leuk, grappig, vriendelijk, zindelijk, en vooral een heeeeeel dankbaar hondje. Nu begrijp ik pas waarom mensen, die éénmaal een adoptie gedaan hebben, dat ook hun verdere leven blijven doen bij elke nieuwe aanschaf van een huisdier. Ze is veel dankbaarder en vriendelijker dan Bink die (gelukkig) een toffe jeugd heeft gehad, en alles maar heel normaal vindt. Net kinderen!