Cavalier King Charles wandelclub

Meuteke wandeling Ravels B groep 10-12-2006

Verslag : Christiane Lenders
Fotoreportage : Martin Gonnissen

Groot was onze verbazing toen we zondagmorgen 18 cavaliertjes startklaar vonden voor de wandeling in Ravels.  Aangezien Bink gekwetst is aan zijn voorpoot, is Chris genoodzaakt zich bij de C-ploeg te voegen.  Omdat er ook enkele nieuwe cavjes en hun baasjes zich inschreven voor de kleine wandeling kwam dit nog goed uit, zo kon Chris direct zorgen voor een goede introductie. Jammer genoeg zal er dus wel iemand anders het verslag van de B-ploeg moeten schrijven, zodoende …

Slechts 4 cavjes en hun 12 baasjes waagden zich aan de grote toer.  Overmoedig door het prachtige weer besloten we in laatste instantie niet de 12 maar de 15 km te wandelen. De hondjes waren mooi evenredig verdeeld : 2 tricolorteefjes (Snuffel en Trixie) en 2 Blenheimreukes (Aike en Boy).  Ze voelden zich direct in hun element.  Blijkbaar hadden ze een wedstrijd aangegaan om al vuilste (lees met de meeste modder) de eindstreep te bereiken.  Vooral Aike liet zich goed gaan.  Niks hartklachten te bespeuren, elke modderpoel (liefst met zoveel mogelijk water) werd aangedaan.  En mooi dat onze hondjes waren …Aike vond dat zijn vrouwtje ook maar moest meedoen aan het spelletje.  Je moet maar eens naar haar achterkant kijken op de foto …  Snuffel en Trixie gedroegen zich eigenlijk nog behoorlijk deftig in vergelijking met de jongens.

De bordjes “honden aan de leiband” temperden wel de vreugde, maar ja, het zij zo.  Na enkele kilometers hadden de andere wandelaars zich al beter verspreid en lieten we onze hondjes toch los lopen.  Tot onze grote spijt, want Boy ging de straffe toer op en sprong zomaar over een gracht van bijna 2 meter.  We stonden allemaal perplex te kijken, want we zagen hem nog niet vanzelf terugspringen.  Maar terugspringen was helemaal niet zijn bedoeling : in die wei stonden een pak schapen en hij zou die wel eens bijeen drijven.  Zoals alle mannen is ook Boy selectief doof, hij trok zich niks aan van het paniekerig geroep van zijn baasjes.  Elke Border Collie zou jaloers zijn op de manier waarop Boy de schapen bijeen bracht.  Martin en Gerry liepen zich de benen onder hun lijf, maar Boy vangen, neen hoor !  De (goddank) domme schapen lieten zich naar hun stal drijven.  Boy stond triomfantelijk te wachten voor de staldeur, daar kon Martin hem bij zijn nekvel pakken !!!

Je ziet maar, zelfs in de hondenwereld is er geen eerlijkheid, je werkt je te pletten en wordt niet eens beloond met een lekker snoepje…  Intussen kwam de eigenaar de beesten voeren en zag de mannen met Boy in zijn wei staan.  “Zijn er problemen ?” vroeg hij. “Nee”, antwoordde ik nogal benepen, “mijn hond heeft zich losgetrokken en is in de wei terecht gekomen”; Het leugenachtige droop ervan af.  De bezorgde boer zei op te passen met dat kleine hondje want er stond stroom op de draden.  We moesten hem maar optillen zodat hij zich geen pijn deed.  Dat dat kleine hondje zijn 50 schapen alle kanten van de wei had laten zien, hebben we maar gauw verzwegen…  Zelfs andere wandelaars bleven staan om te genieten van dat tafereel.  Boy vloog onherroepelijk aan de leiband voor de rest van de wandeling.

Nog voor we bekomen waren van de verbazing ( en schrik) was de rustplaats al in zicht;  Jammer genoeg waren er weer meer dorstige wandelaars dan stoelen.  Enkele veroverden een plaatsje in de overvolle hete zaal, maar een paar echte zonnekloppers durfden de picknick aan buiten in het winterzonnetje.  En dat onze broodjes smaakten !

Om onze stramme spieren niet de kans te geven af te koelen, verzamelden we binnen het halve uur om te vertrekken voor de tweede etappe.  Een hele prestatie hé Jef ?  Maar ja, we hebben berekend dat als je ’s middags geen sandwichen eet, je achteraf een extra Corsendonk of Westmalle mag drinken.  Dat belooft !

We wandelen opnieuw door uitgestrekte velden en bossen met op de achtergrond een molen in werking.  Het is hier echt wel mooi.  We passeren een grote plas met vogelkijkplaatsen.  Een witte reiger laat zich uitvoerig bewonderen en fotograferen.  We hopen voor hem dat de winter nog wat uitblijft, want in de schaduwzijde ligt al een flinterdunne ijslaag op het water.  Onze Cavjes hebben nu geen behoefte aan een frisse duik.  Soms hebben we het gevoel dat we rondjes maken, maar nee hoor, de organisatoren hebben de wandeling prachtig uitgedokterd en heel goed aangegeven.  Mis lopen zit er niet in.  We ontdekken ook bordjes met nuttige informatie.  Vooral het laatste bordje met “ u begint aan de laatste kilometer” is heel welkom.  Want ja hoor, we zijn binnen onze tijdslimiet gebleven !

Fier als een gieter komen we al om 15 uur in de gezellige parochiezaal binnen.  Chris wacht al met enkele zittenblijvers uit de C-groep ongeduldig op ons .  Ze jammert dat ze letterlijk en figuurlijk op  het droge zit.

  1. op de 5 km wandeling heeft ze wel minder natuurschoon gezien om een gans verslag over te schrijven, maar de grote hoeveelheid cavjes die ze bij hadden maakt veel goed.
  2. Jef had zowel de autosleutels als alle centen meegenomen …  Chris was de hele middag aangewezen op de goede harten van de baasjes, anders was ze zeker van dorst omgekomen .  Snel wat lekkers bestellen is dus de boodschap !

Er wordt nog gezellig na gekletst en zoals gewoonte vallen onze cavjes zalig in slaap op de schoot van hun baasjes.  Vooral Trixie doet het imago van schone slaapster eer aan, ze ligt gewoon te genieten.  Snuffel heeft zelfs een eigen stoel weten te bemachtigen.

Er wordt nog een afspraak gemaakt voor de avondwandeling op 30 december  in Zoersel.  En dan naar huis, het is inmiddels donker geworden.

Tot binnenkort,

De tweede Chris

Deden mee in de B-ploeg:

Aike, Boy1, Snuffel, Trixie

Deden mee in de C-ploeg
Aika, Ayla, Bink, Boetchie, Choupetchie, Cleo, Dotchie, Happy, Lady, Mitchie, Odie, Prutske, Snoepy2, Tessa