Cavalier King Charles wandelclub

Adoptie Choupetchie

Verslag en fotoreportage : Vera Dewil

Zondag 19 november 2006

Het begon allemaal met een topic op de Cavalierpage…

’ Ik kreeg dit bericht door en misschien zijn er hier nog mensen die iemand weten voor deze schatjes. Er zijn momenteel 3 cavalierteefjes die op zoek zijn naar een liefdevol thuis, ze zijn alle drie helaas afgedankte fokteefjes. Het zijn allemaal Blenheimpjes (er was ook een driekleurtje, maar zij heeft gelukkig een thuis gevonden) en van twee van hen is er een foto. Zij zijn al langer daar en van de 3e komt nog een foto binnenkort.

Maandag 20 november 2006

De topic stond al enkele dagen op de Cavalierpage en het bleek dat er nog steeds één hondje was dat geen thuis had, Choupette, een Blenheim-teefje. Philiep zat even mee te lezen en zei impulsief dat ze dan maar naar ons moest komen, waar er drie zijn is er plaats voor vier.

We hebben al ervaring met zo’n fokteefje, ook Boetchie is zo’n sukkelaartje.

Dat liet ik me geen twee keer zeggen natuurlijk, dadelijk een mailtje naar Sirius gestuurd. Die stuurden me een vragenlijst terug. Dus, dadelijk ingevuld en erbij geschreven dat ze maar eens het dagboek van de adoptie van Boetchie moesten gaan lezen op onze website…Dan was het spannend afwachten.

Dinsdag 21 november 2006

Vanmorgen een mailtje gekregen van Janou, de voorzitster van Sirius. Ze was onder de indruk van mijn dagboekverhaal en schreef me dat Choupette donderdagmorgen zou gesteriliseerd worden en gechipt.

Donderdag 23 november 2006

De sterilisatie is goed verlopen en ik krijg bericht dat we Choupette zondag mogen bezoeken en dat we dan kunnen afspreken wanneer ze naar ons mag komen…spannend!

Zaterdag 25 november 2006

Even een telefoontje naar Janou om af te spreken voor morgen…joepie, we mogen haar ineens mee naar huis nemen!

Zondag 26 november 2006

Rond 16.30 uur komen we aan bij Sirius, Janou en ik omarmen elkaar, bij ons alletwee vloeien er traantjes…we hebben elkaar nog nooit gezien, maar het lijkt of we elkaar al jaren kennen. En dan zien we Choupette, een klein Blenheimmeke. Haar vacht ziet er niet uit, ze denken dat ze door de fokker om de één of andere duistere reden is geschoren met een te hete tondeuse. Het is een echte lieverd. Ondanks alles wat ze heeft meegemaakt, ze zat samen met 300 soortgenootjes in een schuur en heeft nooit daglicht gezien…, is ze zeer sociaal.

Eens binnen in de gezellige ontvangstkamer kruipt ze naast me op de zetel. zomaar, uit zichzelf. Alle hondjes lopen er vrij rond en komen één voor één hun knuffeltje halen. Na een tijdje wordt het dan toch echt tijd om afscheid te nemen van Janou, enkele van haar medewerkers en de andere hondjes.

Choupette mag mee, Héél de reis naar huis ligt ze op mijn schoot te ronken. (Daar kan ze wat van hoor, hele dikke bomen die ons meisje moet omzagen!)

Philiep heeft een rare kronkel, de namen van de hondjes moeten eindigen op ‘tchie’, dus Choupette wordt vanaf vandaag Choupetchie genoemd.

Wanneer we thuiskomen wordt ze dadelijk gekeurd door Dotchie en Mitchie, Boetchie bekijkt alles van op een veilige afstand, en … ze wordt goedgekeurd.

Vanaf het eerste ogenblik is ons nieuwe huisgenootje ook echt thuis, het lijkt wel of ze hier altijd al was! Ze wijkt niet van mijn zijde, als een echt hondje trippelt ze op haar kromme pootjes achter me aan. Het is echt een schat van een dier, een echte knuffelkont, ze kan maar niet genoeg krijgen van aaitjes en knuffels. Volgens de dierenarts van Sirius zou ze een jaar of negen zijn, maar ze trippelt rond als een dartel veulentje. Etenstijd…oeps ze laat zeker de kaas niet van haar brood eten. Grappig om zien eigenlijk, onze vier Cavkes lijken wel een stoelendans te doen, ze gaan van het ene bakje naar het andere, tja, er moest in dat andere bakje maar eens iets lekkerders zitten hé!

Als ze haar buikje vol heeft, doet ze een grote plas…in de woonkamer, ik had gewoon geen tijd om ze buiten te laten! Daar is dus nog werk aan de winkel. Janou wist niet hoe ze zou reageren op onze katten…wel, ze reageert niet, ze negeert ze gewoon.

Dan is het tijd om naar bed te gaan en we nemen ze alle vier mee naar boven.

Maandag 27 november 2006

Alle vier, ook Choupetchie, hebben braaf op ons bed geslapen. Na een paar plas-ongelukjes in huis, doet ze toch ook een plasje in de tuin. Natuurlijk wordt ze daar flink voor beloond. Als er hondensnoepjes te verdelen zijn staat ze mee op de eerste rij. Als ik even een boodschap ben gaan doen en ik kom terug thuis, komt ze even enthousiast als de anderen begroeten. Is het echt pas van gisteren dat ze bij ons is??? Ze laat haar wonde van de sterilisatie, de draadjes zitten er nog in, goed ontsmetten.

Donderdag 30 november 2006

Vanavond moet ik met onze Boetchie naar de dierenarts, ze heeft een gezwel op haar schildklier en besluit ik om Choupetchie mee te nemen. De dierenarts woont op de hoek van de straat en het is goed weer, dus gaan we wandelen. Alhoewel Choupetchie nooit een leiband heeft gekend gaat dit uitstekend.

Bij Sirius hadden ze gezegd dat ze nog een gebitsreiniging moest krijgen…blijkt dat ze nog maar 4 tandjes heeft! Onze dierenarts vindt het dus een nodeloos risico om ons ‘Mieke Zonder Tanden’ daarvoor onder narcose te moeten doen. Trouwens, ze eet net als de anderen, zonder problemen een stukje biefstuk of een korst brood. Volgens onze dierenarts is haar vachtje niet geschoren, op haar kopje en schouders is de vacht immers intact, maar heeft ze door grote jeuk van het ongedierte, zelf haar vachtje kapot gebeten. Ze wordt volledig gezond verklaard. Ook de wonde van de sterilisatie is mooi aan het genezen. Dinsdag mogen de draadjes eruit. Daar moeten we niet voor naar de dierenarts terug gaan, Evie mag dat doen, gemakkelijk hé als je een vroedvrouw/verpleegkundige in huis hebt!

Vrijdag 1 december 2006

Alles gaat perfect met onze nieuwe meid, af en toe grolt ze wel eens naar onze Dotchie, maar ja, ons reutje heeft zo de slechte gewoonte om alles wat één van de anderen heeft te willen afpakken. Vanavond komt er een vijfde (blaffende) viervoeter in huis…Philiep weer hé, met zijn grote hart! Lady, een kruising van een Beagle en een Jack Russell (14 maanden) moet weg bij zijn baasjes van de huisbaas omdat hij met zijn nageltjes krassen maakt op het parket en moet dus naar het asiel. Dit mag niet volgens Philiep, en waar er plaats is voor vier is er ook plaats voor vijf…hahaha, was het niet waar plaats is voor drie… De bedoeling is dat we Lady even opvangen bij ons thuis en een goed baasje zoeken voor haar.

Wanneer ze het angstig bevende diertje in mijn armen leggen ben ik al verkocht…na een kwartiertje gaat het beven over en begint ze me enthousiast te likken. Nu afwachten hoe de andere hondjes gaan reageren.

Onze Cavkes hebben geen enkel probleem met de vreemde eend in de bijt en ook Lady gedraagt zich voorbeeldig. Ze is wel jaloers en wilt alle knuffels voor haar! Tja, ze heeft haar baasjes altijd voor zich alleen gehad hé.

Zondag 3 december 2006

Had ik het niet gedacht…er komt niks van in huis om een ander baasje te zoeken voor Lady. Philiep wil haar morgen meenemen in de vrachtwagen. Zijn excuus? Wel een Jackske is toch een waakhondje hé, kan ie mooi de vrachtwagen bewaken. Hopen dat het goed meevalt, dan heeft Philiep gezelschap.

Maandag 4 december 2006

Vanmorgen vroeg zijn ze samen vertrokken, Philiep en Lady. Lady installeerde zich dadelijk op het bed van de vrachtwagen. Nu maar afwachten of ze het leuk vinden, die twee. Terwijl ik hier op mijn toetsenbord zit te tokkelen ligt Choupetchie het bos uit te dunnen op mijn voeten, Mitchie en Dotchie liggen er ietsje minder luidruchtig naast te slapen. Boetchie ligt zoals meestal in de woonkamer te slapen. Choupetchie is echt een schat en heeft overschot van liefde te geven, ik kan het iedereen aanraden om zo’n sukkelaartje te adopteren.

Ook Lady, het is nog een jong dier, weet met haar liefde en vriendschap geen blijf.

En wij? Wij zijn de koning te rijk met onze hondenbende!

Nota van Chris

Vera en Philiep hebben net na de adoptie van Choupetchie een opdoffer van formaat gekregen. Die donderdag toen ze naar de DA moesten voor het gezwel van Boetchie, hun eerste adoptiehondje, is  er na enkele dagen testen, kanker aan de lymfeklieren vastgesteld.
Medicatie kan haar levenskwaliteit verbeteren. Maar genezen kan ze niet. Je kan Boetchie vinden bij onze Eeuwige Jachtvelden.